‘Er gebeurt zo veel onverwachts als je een kind krijgt, dat moet je gewoon accepteren’

ROBIN (38) “Toen Kaat twee jaar geleden werd geboren, werkte ik fulltime als consultant en speelde rugby in de ereklasse. Dat betekende vier dagen per week trainen plus nog een wedstrijd spelen. De spaarzame uren die overbleven besteedde ik aan Joanne en vrienden. Mijn dagen zagen er zo uit: om zeven uur in de auto naar werk en vanuit daar meteen door naar de training, die om acht uur begon en tot tien uur duurde. Tegen middernacht was ik thuis en de volgende dag begon alles opnieuw. Dat ritme was duidelijk en voorspelbaar, iedereen om me heen wist precies wanneer ze op me konden rekenen en dat ik pas meer tijd had wanneer het seizoen was afgelopen.
Toen Kaat werd geboren, besloot ik radicaal te stoppen met rugby en een dag in de week minder te gaan werken, wat in de consultancy helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Toch heb ik daar nooit over getwijfeld. Ik wilde niet het soort vader zijn dat in het donker de deur uitgaat, in het donker weer thuiskomt en zijn kind alleen in het weekend ziet.
Die wekelijkse vrije woensdag met Kaat bevalt me heel goed. In de praktijk heb ik te maken met veel klanten die ook op woensdag vrij zijn, om dezelfde reden als ik. Sinds kort heb ik een andere baan, maar de woensdag blijft. Wat betreft rugby: daarmee stoppen ging wat hobbeliger. Ik wilde afscheid nemen met de halvefinalewedstrijd, maar de vrijdag ervoor begonnen de weeën al. Toen begreep ik wat ik eigenlijk al wist: je kunt alles van tevoren helemaal uitdenken, maar als je een kind krijgt, moet je alles overlaten aan het toeval. Niet erg, uiteindelijk is een wedstrijd ook maar gewoon een wedstrijd – zelfs voor iemand als ik, wiens leven in het teken stond van die ene sport en die op het punt stond landskampioen te worden. Ik had daar totaal geen moeite mee. Ook zonder mij zijn we kampioen geworden.
Ik denk dat Joanne en ik relaxte ouders zijn. Ik ben misschien soms zelfs te relaxed: dan denk ik nog snel iets te kunnen doen en haal ik Kaat aan het einde van de dag net iets te laat op bij mijn schoonouders, waardoor ze pas om acht uur op bed ligt.
Rust, reinheid en regelmaat: dat laatste vind ik lastig. Ineens ben je niet alleen partners, maar mede-opvoeders. Voor alles wat je samen wilt doen, moet je iets regelen. Je bent voortdurend aan het afstemmen en overleggen. Vroeger konden we na een appje van vrienden meteen naar het terras rennen en tot laat in de stad blijven. Woonde iemand ver weg, dan bleven we gewoon logeren. Dat is niet meer zo eenvoudig. Ik ben niet langer de flierefluiter die ik was. Maar ik vind dat we het niet slecht doen. Laatst hadden we het over scholen. Ik denk dan: we nemen de dichtstbijzijnde, Joanne maakt heel uitgebreide afwegingen. O, ja, denk ik dan, slim.”

JOANNE (35) “Kinderen krijgen lijkt voor de meeste mensen vanzelfsprekend, maar dat gold absoluut niet voor mij. Ik heb lang gezegd dat ik ze niet wilde. Om me heen zag ik vooral de disbalans in de zorg tussen de vader en moeder. Het ongelijke vrijheidsdeel dat vrouwen geacht worden in te leveren vanaf het moment dat het eerste kind komt, stond me tegen. Toen ik elf jaar geleden mijn vriend tegenkwam en we na een tijdje begonnen over de toekomst, zei hij: ‘De volgende stap is dan natuurlijk ooit een kind.’ Waarop ik zei: ‘Zo zeker is dat niet voor mij.’ ‘Oh,’ reageerde hij laconiek, ‘nooit bij stilgestaan, maar je hebt gelijk: geen kinderen kan natuurlijk ook.’ Vervolgens is hij er niet meer op teruggekomen en heeft hij die beslissing bij mij gelaten.
Drie jaar geleden begon het toch te kriebelen, ik kende hem intussen goed genoeg om te weten dat hij echt de helft van de zorg op zich zou nemen, ook al verdiende hij meer geld dan ik. Nieuwsgierig stopte ik met de pil en we spraken één ding af: ‘Als het niet op de natuurlijke manier lukt, gaan we ons niet laten verleiden tot een fertiliteitstraject. Ook zonder kind zijn we heel gelukkig.’
Een onnodige afspraak, want ik werd razendsnel zwanger. En zo ontspannen als we eraan begonnen, zo relaxed hebben we ook de zwangerschap doorstaan. Waar vriendinnen zich op allerlei zwangerschapsliteratuur stortten, workshops bezochten, bevallingsvideo’s keken op YouTube en mij om de oren sloegen met termen die ik nog nooit had gehoord – en die ik ook niet per se wilde kennen – hebben wij altijd gedacht: je kunt nog zo goed op de hoogte zijn, een bevalling plannen met playlists en afspreken wie je er wel en niet bij wilt: het is zinloos, want in de praktijk loopt alles toch anders.
Dat bleek ook het geval. Kaat kwam vijfenhalve week te vroeg en heeft nog tien dagen in het ziekenhuis gelegen. Er waren zorgen over een bepaald syndroom en na de bevalling moesten we vijf dagen wachten op de uitslag. Zenuwslopend. Maar toch: we begrepen beiden dat je je beter niet druk kunt maken om iets waarop je geen invloed hebt. Artsen zeiden: ‘Wat zijn jullie ontspannen.’ Maar wat hadden we eraan om het internet af te struinen en zelf voor doktertje te gaan spelen?
Gelukkig zaten Robin en ik daarin helemaal op één lijn. Er gebeurt zo veel onverwachts als je een kind krijgt, dat moet je gewoon accepteren. Hetzelfde geldt voor het inleveren van vrijheid als ouder. Toen Kaat kwam, heeft mijn vriend voor het eerst in zijn leven een agenda aangeschaft. Wie van ons tweeën er als eerste iets in noteert, kan die avond weg en wie als tweede komt, regelt een oppas. Spontaan in de auto stappen naar een vriendin die het zwaar heeft, lukt niet meer. Dat mis ik. Maar er kan nog heel veel wel: werken, sporten, samen naar vrienden. Wat ik wél lastig vond, was die dikke buik. Helemaal niet fijn of mooi. En die lange verloftijd met een baby die niet terugpraat was soms ook zwaar. Over twee maanden verwachten we Kaats broertje. Heel benieuwd, we staan er weer net zo open in.”•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini  2 lees hier het hele magazine.

Eva (38): ‘Ik ben gek op mijn zonen, maar rouw om het gemis van een dochter’Lees ook

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de LINDA.mini nieuwsbrief.