Kraantje Pappie tegen Anna Nooshin: ‘Ik heb echt gebeden voor dochters’

Anna “Twee, Alex. Jij hebt gewoon twéé meiden.”
Alex “Ik ben niet gelovig, maar naast dat ik natuurlijk vooral gezonde kids wilde, heb ik echt gebeden voor dochters. Ik heb zelf een zusje en alleen maar nichtjes. Meisjes kende ik, begreep ik. En het voelt gewoon heel warm, dochters.”
Anna “Ik heb nooit een vaderfiguur gehad, dus ik had altijd een nogal geromantiseerd beeld van een man in het gezin die jou helemaal als zijn koningin ziet en een zoon die zijn moeder wil beschermen. Maar eigenlijk wist ik vanaf dag één al dat het een meisje zou worden. En sinds Nala er is, weet ik dat het niet anders had gekund, het móést een meisje zijn. Zij is mijn grootste les op aarde, mijn spiegel. Ik zie mezelf als klein meisje terug in Nala en probeer haar continu alles te geven wat ik op die leeftijd heb gemist.”
Alex “Tegelijkertijd vind ik meiden ook eng. Ik durf inmiddels hardop te zeggen dat ik hoop dat ze later iemand tegenkomen zoals ik, want ik ben echt een goede man. Maar ik heb in mijn puberjaren wel wat harten ­gebroken en ben niet altijd even netjes geweest. Het idee dat zoiets mijn meiden ook kan overkomen, maakt me nu al misselijk. Sowieso voel je de angsten en pijn van je kinderen tot in de kern van je zijn. Als Maeve of Marly valt, heb ik ook pijn. Ik zeg soms tegen Saar dat als ik van tevoren had geweten wat het met me zou doen, ik ­misschien geen kinderen had willen krijgen. Ik draag zo veel liefde met me mee, ik hou zó veel van die meiden … Het is bijna te mooi, te speciaal.”

Anna “Daar moest ik ook aan wennen: het gevoel dat je nooit meer vrij bent, dat je mentaal forever geketend bent aan je kind. Dat is een verandering waar niemand je op kan voorbereiden. Zeker als je, zoals ik, een individualistische persoonlijkheid hebt. Ik wist vanaf mijn jeugd niet beter dan dat ik mijn eigen boontjes moest ­doppen, maar ineens ben je voor altijd verbonden met iemand anders. Dat is heel mooi, maar ook zo intens, dat ik soms alleen al van de gedachte een halve paniekaanval krijg. Het legt veel druk op je.
Tegelijkertijd waak ik ervoor om die druk bij Nala neer te leggen. Ik kom uit een Iraans gezin waarin het heel normaal is dat de moeder zichzelf volledig wegcijfert voor haar gezin. Je doet alles voor je kinderen, niets voor jezelf, dat is in onze cultuur de definitie van goed ouderschap. Dat legde veel druk op mij, want pas als ik blij was, kon mijn moeder blij zijn. Dat wil ik Nala besparen. Zij mag en kan alles voelen. Ik schrijf vanaf Nala’s derde levensmaand elke maand een brief voor haar, zodat ze op haar achttiende een verslag heeft van wat ze allemaal kon en deed, maar ook hoe ik als ­moeder evolueerde in dat proces, hoe onze band was, waar we tegenaan liepen, wat leuk en grappig was. Daarnaast praten we veel met haar. Mijn vriend Thijs is echt een goede prater en net als jij een good guy, iemand die graag dingen wil uiten. Dus door veel met haar te communiceren, proberen we de druk op haar te verminderen. Ze moet niet het gevoel hebben dat ze de hele tijd gelukkig moet zijn.”
Alex “Is dat ook de reden dat je lange tijd geen kinderen wilde?”
Anna “Ik dacht vooral dat het niet voor mij was weggelegd. Ik wist wie ik was en wist niet of ik al die opofferingen kon en wilde maken.”

Alex “Veranderde dat door Thijs?”
Anna “Zeker, maar ook doordat het ons gewoon overkwam. De gedachte om het weg te laten halen kwam niet eens in me op, dat zou onbespreekbaar zijn geweest. Blijkbaar was ik dus toch in staat om niet alleen aan mezelf te denken. Wist jij altijd al dat je kinderen wilde?”
Alex “Ik ben altijd gek geweest op kids, dus ik had wel een kinder­wens. Sarah had dat minder. We zijn nu achttien jaar bij elkaar, maar in het begin leek het haar toch vooral onhandig. Kids waren lief en leuk, maar ook gedoe. Dus daar hebben we lang en veel over gesproken. Maar toen Sarahs zusje een dochter kreeg, sloeg alles om – dat meisje en haar broertje zijn als een zoon en dochter voor ons. Daarnaast kom ik ook uit een ander gezin dan jij, want ik heb wel altijd een vader en moeder om me heen gehad. Het een is niet beter dan het ander, maar het is wel een verschil. Door hoe ik ben opgevoed, heb ik altijd gedacht: dit kán ik gewoon. En zo zitten we er nog steeds in. Maar ik voel ook wat jij zegt, dat het je hele leven omvergooit, zelfs als je, zoals wij, twee teringmakkelijke kinderen hebt. Ik weet echt niet wat een gebroken nacht is, ze sliepen allebei meteen door en dat is pure verwennerij – al ben je alsnóg alleen maar met die kinderen bezig. Waarom heb jij eigenlijk een boek geschreven over het moederschap?”

Anna “Ik hou ongelooflijk veel van mijn kind, maar ik vloog niet zo gemakkelijk door mijn zwangerschap en de eerste twee jaar van Nala’s leven heen. Ik wist dat ik daarin niet de enige kon zijn, maar ik moest heel specifiek op zoek naar dat andere geluid, naar meningen van mensen die mij het gevoel gaven dat ik niet gek was. Daarom schreef ik Je Moeder, omdat ik vind dat vrouwen recht hebben op dat andere plaatje. Er zijn namelijk genoeg vrouwen voor wie zwanger zijn niet geweldig is, zoals je ook moeders hebt die niet zo veel met baby’s hebben. Als een man dat roept, wordt daar vaak lacherig over gedaan, maar als een vrouw zegt dat ze het pas echt leuk ging vinden toen haar kindje begon te praten, mag dat niet. Terwijl een vrouw zich toch ook mag afvragen wat ze nou de hele dag met zo’n baby aan moet? Zeker als die baby niet zo tevreden is en veel huilt, zoals bij Nala het geval was. Als je dan alleen maar positieve verhalen hebt gehoord, kom je echt van een koude kermis thuis. Hoe was die eerste periode voor jullie?”

Alex “Onze eerste lag in een stuit, dus zij moest met een keizersnede worden gehaald. Dat was zo gepiept, maar daarna mocht Saar tien weken lang niets zwaarders tillen dan het gewicht van het kindje. Dan wordt er dus als man veel van je verwacht. Ik vond dat heel fijn, het voelde voor mij als een inhaalslag voor de negen maanden die Saar met Maeve had rondgelopen. Ik kon meteen vaderen, helemaal omdat we vrij snel met flesvoeding begonnen; daardoor kon ik alle luiers en voedingen doen. Ik hoefde haar alleen maar weer bij Saar neer te leggen als alles was gedaan, zodat zij lekker kon knuffelen met Maeve. De tweede kwam drie jaar later ook via een keizersnede, dus toen hebben we het hele traject opnieuw doorgemaakt. Ik vond het echt te gek. Hoe was dat voor Thijs?”
Anna “Hij was ook vanaf dag één super betrokken, we deden het echt samen. Maar hij had ook niet zo heel veel met die babytijd. Ligt ook aan de baby; makkelijke kinderen kunnen overal mee naartoe en lekker naast je liggen. Maar Nala sliep overdag niet en ’s nachts slecht en huilde veel. Dan ervaar je zo’n babytijd echt anders. Thijs en ik verschilden ook in hoe we daarmee omgingen. Hij stapte makkelijker uit de babybubbel en bleef zijn eigen dingetjes doen, terwijl ik me vanaf het eerste moment schuldig voelde: ik wilde eigenlijk naar kantoor, maar er toch vooral voor Nala zijn. Ik moest hier doorheen, vond ik, ik moest dit vóélen. Dus zat ik continu met haar in mijn armen op een skippybal – dat was het enige wat ze fijn vond. En als ik toch probeerde iets anders te doen, zat ik de hele tijd met mijn hoofd bij Nala. Ik gunde mezelf niets, mocht geen afstand nemen. Ik kan mezelf inmiddels wel vergeven voor het feit dat ik die babytijd misschien wat minder leuk vond, omdat ik me er nu zo totaal aan kan overgeven. Elke dag weer geniet ik van het feit dat we samen in zo’n fantasiewereld kunnen zijn, dat we alles samen kunnen doen. Wat andere ouders vaak als irritant ervaren – honderd keer ‘mama’ op een dag, bijvoorbeeld – vind ik fantastisch. Omdat ik me dan echt haar mama voel. Het pessimisme van de eerste 22 maanden is dus omgeslagen in totaal optimisme, ook omdat ik voel dat dit meer mijn fase is. Ik floreer nu echt. Hadden jullie van tevoren een soort rolverdeling bedacht als het op de kinderen aankwam?”

Alex “Het is niet zo dat we alles hebben doorgesproken, want we kennen elkaar achttien jaar en hebben vaak genoeg aan een blik of knikje. Maar het is wel fijn dat Saar altijd de luiertas inpakt. Ik ben zoals de meeste vaders: gewoon naar buiten stampen met twee kinderen zonder iets mee te nemen. Terwijl de kans supergroot is dat er binnen tien minuten twee keer wordt gekakt. Als ik met Saar ergens ben en we hebben iets nodig, maakt geen donder uit wat het is: het komt uit die luiertas. Daar ben ik gewoon niet goed in.”
Anna “Thijs en ik zijn pas sinds 2023 bij elkaar, maar bij ons gaat alles vooral op zijn beloop. Daar hou ik ook van in een relatie, dat het een beetje los is en op gevoel gaat. Ik ben wat dat betreft een romanticus. Ik hoef bijvoorbeeld ook geen gezamenlijke ­bank­rekening.”
Alex “Dat snap ik in jouw geval wel. Ik heb je nieuwe auto gezien en denk dat Thijs niet eens de sleutel van dat ding mag aanraken.”
Anna “Ik bedoel vooral dat ik schema’s en planningen niet zo romantisch vind. Ik ben er inmiddels wel achter dat je met een kind niet álles op z’n beloop kunt laten, maar we hebben geen gezinskalender. We bespreken ’s avonds in bed gewoon hoe de volgende dag eruitziet. Ik wil dat we altijd blijven communiceren. Het moet op gevoel gaan, niet met heel harde afspraken. En als we er dan ineens achter komen dat we de volgende dag allebei iets hebben, regelen we wat.”

Alex “Is je werk minder belangrijk voor je geworden?”
Anna “De liefde voor mijn werk is alleen maar groter geworden en mijn drive is ook verhonderdvoudigd. Ik weet nu echt waar ik het voor doe en ik ben heel fortunate dat Nala veel met me mee kan. Ik heb dus niet het idee dat ik het één voor het ander moet opofferen. Als je zoiets zegt, denken sommige mensen misschien dat je minder met je kind bezig bent, maar ik wil laten zien dat het allebei kan. Zoals jouw dochter tijdens dit gesprek ook af en toe even bij je komt zitten, zo zal ik tegen Nala ook nooit zeggen dat ‘mama nu even bezig is’. Ze mag er voor mij altijd bij zijn. Het is voor andere partijen misschien iets onhandiger, maar mijn werk en Nala zijn met elkaar verweven. Bij jou?”

Alex “Ik maak nog steeds met heel veel plezier muziek, ik treed graag op en ze kunnen er in principe altijd bij zijn, ook omdat Sarah mijn management doet. Maar ik ben wel nóg strikter geworden in wat ik wel en niet doe. Ik ging al niet veel naar buiten, dat doe ik nu bijna helemaal niet meer. En ik ben meer geld-minded geworden, ik wil forever genoeg centen maken, zodat ik samen met de meiden dingen kan blijven doen, reisjes maken, uit eten gaan. Maar zelfs als het geld minder zou worden, blijven Sarah en de meiden het belangrijkste voor me. Gesprekken blijven hetzelfde, weet je wel, of je ze nou voert met een fles Dom Pérignon of een pak wijn van de Aldi.”
Anna “Zitten jij en Sarah op één lijn als het op opvoeden aankomt?”
Alex “Ik ben wel ietsje strenger dan Sarah. Ik wil bijvoorbeeld dat ze tegen alles en iedereen ‘u’ zeggen, terwijl Saar daar minder waarde aan hecht. Maar verder zitten we op één lijn. Het is vooral veel leren, aanvoelen, proberen. Onze opvoeding is eigenlijk gewoon gebaseerd op alles mag en kan besproken worden wanneer zij daar behoefte aan hebben, je hoeft je nergens voor te schamen, geen vraag is te gek, je kunt zijn wie je wil zijn en doen waar je je goed bij voelt. Hoe is het bij jullie?”

Anna “Ik ben wat strenger dan Thijs, maar ik vind dat we heel goed matchen. Hoe irritant het ook klinkt: het past als een puzzel. Ik ben bijvoorbeeld best streng als het aankomt op routines – gezond eten, op tijd slapen – maar ik ben dan weer minder strikt als ze een keer op een tafel of stoel staat. Thijs vindt daar iets van. Die wil ook liever niet dat ze met haar handjes eet, maar ik ben Iraans en daar eten we allemaal met onze handen. En ik hecht net als jij veel waarde aan manieren: dank u wel, nice to meet you, handje geven, iemand aankijken. Thijs boeit dat wat minder, die snapt het ook als Nala er een keer geen zin in heeft in beleefd doen. Sowieso kan hij gewoon geen nee zeggen tegen zijn dochter. Nala kan van Thijs dus ook ijs voor ontbijt krijgen als ik er niet ben.”

Alex “Thijs en jij kenden elkaar nog niet zo lang toen jij zwanger raakte. Is dat extra lastig als je de zwangerschap en eerste twee jaar niet als heel prettig ervoer?”
Anna “Het was niet top, dus ik snap wel dat veel mensen in die eerste twee jaar uit elkaar gaan. Grappig genoeg zijn wij juist heel erg naar elkaar toe gegroeid, maar daarvoor gaan alle credits naar Thijs. Als ik dichtsloeg of begon over dat ik er vannacht vier keer uit was geweest en hij maar één keer, bleef hij praten en erop hameren dat wát er ook gebeurde, wij niet uit elkaar zouden gaan. Hij vond dat we moesten blijven communiceren tot we ons weer beter voelden. We bleven daardoor altijd begrip voor elkaar houden en ik denk dat dat ons heeft gered.”

Alex “Wij hebben makkelijke kinderen, maar ook dan zijn er nachten dat ze ziek zijn en we het druk hebben met werk. Als je een aantal van die slapeloze nachten achter elkaar hebt, zit je aan je taks. Dat zijn de momenten dat het erom gaat spannen. Dan moet je je kop erbij houden, het in perspectief blijven plaatsen. Zo van: jij bent moe, ik ben moe, maar het is even niet anders, dus man the fuck up want het gaat nu niet om ons. Maar ik kan me voorstellen dat dat echt lastig is als je niet al honderd jaar bij elkaar bent en twee jaar lang op de proef wordt gesteld. Toch denk ik dat als je er eenmaal doorheen bent, zoals in jullie geval, je volgens mij set for life bent.”
Anna “Vond je het een groot verschil, van één naar twee kinderen?”
Alex “Ze zeggen weleens: one is a pet, two is a zoo. Dat is echt zo. Eerder hadden we twee paar handen voor één kind, nu hebben we geen vrije handen meer. Evengoed vind ik het niet zo heel pittig allemaal. Ik ben alleen altijd te laat. Dat was ik nooit, maar met twee kids is er altijd wel eentje die op het laatste moment nog iets wil eten, drinken of haar knuffel kwijt is.”

Anna “Dus een derde kind ligt denk ik niet in de planning?”
Alex “Dat is niet de bedoeling. We hebben ruimte en liefde genoeg, maar ik wil niet die te oude vader zijn. Mijn vader was 24 toen hij mij kreeg en ik kon altijd met hem stoeien. Dat vond ik heel tof en dat wil ik ook voor mijn kinderen. En ik wil mijn eventuele kleinkinderen later ook nog op kunnen tillen, dus bij ons is het wel klaar. Bij jullie?”
Anna “Ik denk dat het ook klaar is, ik wil ook niet die heel oude oma worden. Maar ik zit daardoor wel een beetje in een rouwproces. Ik vind het moeilijk dat het waarschijnlijk bij Nala blijft. Tegelijkertijd ben ik heel gezegend met wat ik nu heb, én wij hebben een heel grote familie. Mijn zusje heeft drie kindjes, mijn ex-geliefde, met wie ik dertien jaar samen was, krijgt ook een kindje. Dus ik weet dat Nala opgroeit met veel broertjes en zusjes in haar nabije omgeving. De mythe dat een enig kind zo eenzaam is, vind ik dan ook een heel westerse benadering. In onze cultuur ben je met z’n allen: je hebt je neven en nichten, ooms en tantes, opa’s en oma’s, je hebt je community. Daarnaast vind ik het idee om op mijn leeftijd opnieuw zo’n heel traject in te gaan ook heftig. Ik ben daarin misschien heel realistisch, maar dat neemt niet weg dat ik het heel verdrietig vind en soms fantaseer over hoe het zou zijn geweest met een tweede kindje.”•