Natacha (48) heeft drie dochters, twee via pleegzorg: 'Ik zou niet haar 'echte mama' zijn, hierop heb ik de juf aangesproken'

Al op haar 23e wist ze het

Het idee om kinderen op te vangen was er al lang voor ze er echt mee begon. “Op mijn 23e wist ik al dat ik een groot gezin wilde en in ieder geval kindjes wilde opvangen, of in ieder geval een warm en fijn thuis aanbieden.” De reden was simpel en oprecht: “Er lopen genoeg kinderen rond die die kans niet hebben gehad. Van ouders, door omstandigheden, door wat dan ook.”

Niemand in haar omgeving stond er raar van te kijken. “Dat paste bij wie ik al was, want ik organiseerde al van jongs af aan van alles: evenementen, kindershows in de achtertuin van mijn ouders. Iets met kinderen en een fijn thuis bieden, dat zat er al vroeg in.” Ze lacht als ze het zegt.

Op haar dertigste zette ze de stap. Via pleegzorg kwamen er afspraken, trajecten, en uiteindelijk een meisje van bijna vier jaar oud. Weekendpleegzorg, waarna het contact verder uitgroeide. Toen dat meisje achttien werd, liep de officiële begeleiding af. Ze is nu 22 en woont bijna op zichzelf, maar is nog altijd volop onderdeel van het gezin. Ze komt nog gewoon thuis en gaat altijd mee op vakantie.

Hartmama van een meidengezin

Inmiddels bestaat het huishouden van Natacha uit haarzelf, haar pleegdochter van 22, haar biologische dochter van negen (bijna tien), haar jongste pleegdochter van vijf (bijna zes) en een hond. “We zijn echt een meidengezin.”

Ze heeft geen relatie meer met de vader van haar biologische dochter. De ouders van haar jongste pleegdochter zijn op dit moment ook buiten beeld, wat maakt dat contact helaas niet mogelijk is voor haar pleegdochter.

Haar jongste pleegdochter woont al bijna vier jaar bij hen. Ze was een jaar en vijf maanden oud toen ze aankwam. “We vieren elk jaar de dag dat ze in ons leven kwam. Dat is onze Hartjesdag.” De kleuter weet ook heel goed hoe het zit. Ze heeft een ‘buikmama’, uit wie ze geboren is, en een ‘hartmama’. Dat is Natacha. “Ze kan het zelfs uitleggen. Ik ben gewoon haar mama. Dat is heel duidelijk.”

Fien Gerver (35): 'Zonder twee baarmoeders hadden we nu geen kindje gehad'Lees ook

‘Afwijkend gezin’

Dat duidelijkheid thuis vanzelf spreekt, maakt het niet minder vervelend als de buitenwereld het anders ziet. Natacha vertelt over een bezoek aan het consultatiebureau, begin dit jaar. Bij het invullen van de gegevens werd er een vakje aangevinkt. Bijzonder gezin. Of: afwijkend.

“Ik dacht: maar wacht eens even. We zijn helemaal geen afwijkend gezin. Wij zijn gewoon een gezin.” Ze vroeg de vrouw wat zij dan als normaal beschouwde. Vader, moeder, kinderen, was het antwoord. “Ik zei: dat is uw normaal of het normaal volgens de Nederlandse, algemene norm. Dat is toch echt anders dan hoe ik het zie. Ons normaal is anders dan de uwe en dat is ook prima.” Ze zei het vriendelijk, maar helder.

Knutselwerkjes

Vaderdagknutselwerkjes op school, voor een kind van wie de vader niet in beeld is, is lastig maar niet onmogelijk. Het cadeautje wordt gewoon gemaakt en bewaard in de memorybox van haar pleegdochter, “en we hopen deze ooit eens aan haar vader te mogen overhandigen.”

Op school werd tijdens het knutselen van het eerste moederdagcadeautje de term ‘echte moeder’ gebruikt waarbij ook werd benoemd dat Natacha niet de ‘echte mama’ van haar pleegdochter zou zijn. “Hierop heb ik de juf aangesproken en toen hebben we samen besloten dat als het op school weer over familie gaat, ik hier graag uitleg over wil komen geven aan de klas. Zowel aan de kindjes als aan de juffen en meesters.” Ze vervolgt: “Vraag maar eens aan een kind wat een echte mama is, dan wordt er gezegd: iemand die voor je zorgt, je eten geeft, een boekje voorleest of kusjes geeft als je bent gevallen.”

Ze zegt het met overtuiging. Terminologie doet er toe bij kinderen. Woorden doen er toe. “Benoem de dingen zoals ze zijn.”

Voor wie twijfelt

Natacha wil graag iets meegeven aan mensen die overwegen om pleegouder te worden maar er niet aan durven beginnen. Haar eerste punt: ga niet voor pleegzorg met de hoop dat de ouders van het kind niet in beeld zijn. “Een kind heeft altijd een eigen identiteit nodig. Wie ben ik, waar kom ik vandaan? Dat is heel erg belangrijk.” Ze probeert dat zelf zo goed mogelijk te waarborgen, ook al zijn de ouders van haar jongste pleegdochter nu uit beeld. Ze heeft een foto van hen in huis. Zodat haar dochter weet wie het zijn. “Ze heeft die foto een keer spontaan aan mijn vriendin laten zien: wil je mijn buikmama zien?”

En dan: vertrouw op je gevoel. “Het is niet altijd makkelijk, dat klopt. Maar het is zoveel waard. Die kinderen hebben er niet om gevraagd. Ze zijn op de wereld gezet en ze zijn afhankelijk van volwassenen. We moeten wat minder kijken naar alle ellende die er omheen zit, en wat meer naar wat een kind nodig heeft.”

Overweeg het eens

Ze sluit af met een oproep, want er zijn veel te weinig mensen die zich aanmelden bij de pleegzorg. “Je hoeft geen langdurig pleegouder te worden. Al is het maar één dag per maand een kindje meenemen naar een pretpark, zodat ze even het gevoel hebben dat ze er ook mogen zijn. Dat ze er ook toe doen. Die ene slaapkamer die je nu als werkkamer hebt ingericht, kun je ook opofferen voor een kind dat een warm thuis nodig heeft. Wij zijn zo gericht op status en op wat we allemaal hebben. Als iedereen iets liever is voor de wereld en als iets meer mensen een pleegkind opvangen, wordt het allemaal een stuk mooier.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Christian en Fleur vonden elkaar via een oproepje: 'We zijn geen stel, maar wel een gezin'Lees ook