Fien Gerver (35): 'Zonder twee baarmoeders hadden we nu geen kindje gehad'

Een groot gezin als kinderdroom

Al voordat Fien ooit aan een relatie met een vrouw dacht, wist ze wat ze wilde. “Ik wilde altijd een kind of twee van mezelf, en dan pleegkinderen, en misschien ook nog wel adoptie. Het was altijd een heel breed beeld in mijn hoofd van hoe ik graag zou willen dat het gezin eruit zou zien.”

Toen ze met Floor samen aan kinderen begon te denken, dachten ze eerst aan een bekende donor. Een man, misschien ook een vader, een paar dagen per week in beeld. “Ik dacht: hoe rijk kan het leven van een kind zijn als je vier ouders hebt. Dat vond ik een heel mooi plaatje.” Ze plaatsten een oproep op een website voor wensouders, voerden gesprekken en spraken een tijdje met twee mannen. “Het voelt echt als daten. En dan kom je er ook achter hoe leuk je elkaar moet vinden en hoe goed het moet matchen, wil je met z’n vieren een kindje op de wereld zetten.”

Het klikte niet genoeg. En dat voelde, zegt Fien, uiteindelijk ook weer prima. “Je groeit daar echt wel in. Het moet wel kloppen. We gaan niet omdat we dat ideaalbeeld in ons hoofd hebben iets doorzetten wat eigenlijk niet goed is. Zo’n band kan je niet forceren.”

Van donor wisselen, van drager wisselen

Ondertussen hadden ze zich al ingeschreven bij een kliniek. De wachttijd was anderhalf jaar, genoeg tijd om eerst nog een geschikte donor te zoeken. Toen de zoektocht naar een bekende donor op niets uitliep, startten ze toch met de kliniek en een Nederlandse kliniekdonor. Floor probeerde zwanger te worden, er volgden negen IUI’s en drie ivf-pogingen. “Ze had vanaf het begin al hormonen nodig om haar cyclus goed te reguleren. En dat was voor niemand leuk. Het is voor haar echt zwaar geweest.”

Tussendoor wisselden ze ook nog van donor, omdat het gevoel toch niet klopte. “Er waren mensen in onze omgeving die zeiden: is er misschien gewoon geen match, dat het daarom niet lukt?”

Na 9 IUI’s en 2 ivf-pogingen besloten ze te wisselen: niet van donor deze keer, maar van drager. Fien nam het over. “Dat gaf eigenlijk heel veel rust. Floor kon zich weer helemaal zichzelf voelen, even geen gefrutsel meer aan haar lijf.” Floor hield nog wel één ivf-poging in de achterzak. “Ze was er gelukkig al een beetje naartoe gegroeid, het voelde voor haar goed dat ik zwanger zou worden en wie weet lukte het bij haar daarna ook nog.” Bij Fien lukte het gelukkig. Vierenhalf jaar na de inschrijving bij de kliniek werd Seppe geboren.

Twee baarmoeders: halleluja

Wat hen door dat lange traject heen hielp, was iets wat ze zichzelf pas later realiseerden. “Zonder dat we twee baarmoeders hadden, hadden we nu geen kindje gehad. Wat een geluk hebben we eigenlijk.” Ze lacht als ze het zegt. “Twee baarmoeders, halleluja.”

De laatste ivf-poging van Floor is namelijk ook niet gelukt. Ze zal nooit zwanger worden. Fien zegt het rustig. “Natuurlijk zouden wij het graag anders hebben gezien. Maar het is echt oké. Het is voor Floor ook bijzonder om de andere kant mee te maken.” De kinderwens voor een tweede is er nog wel. Wat ze geleerd hebben van hun traject: “Wanneer je erin zit, is het lastig om eruit te stappen. Maar gun jezelf ook even tijd. Een maandje overslaan is echt geen ramp.”

‘Wie is de echte moeder?’

Seppe is inmiddels tweeënhalf en begrijpt al meer dan je zou denken. Hij weet dat hij twee mama’s heeft bijvoorbeeld, dat zegt hij nu ook zelf, trots. En hij weet dat er ergens een donorpapa is. “We hebben hem verteld dat die er nu niet is, maar dat we daar wel een keertje op een dag heen kunnen. En toen heeft hij een keer spontaan gezegd: Seppe heeft een donorpapa.” Ze hoopt dat hij zijn donorvader ooit kan ontmoeten voor zijn zestiende. “Als hij acht is en vragen heeft, hoop ik dat we die dan al kunnen beantwoorden.”

De buitenwereld stelt soms andere vragen. Formulieren vragen om vader en moeder. Opvangmedewerkers die iets te nadrukkelijk hun diversiteit benadrukken op het moment dat Fien en Floor binnenlopen. “Dan denk ik: dat zeg je alleen maar omdat wij hier staan. Dat voelt dan een beetje geforceerd.” En dan is er die ene vraag die ze soms krijgen: wie is nou de echte moeder? “Dat is ook best wel intiem, en de vraagstelling ‘echte’ suggereert iets pijnlijks. Want Floor had Seppe heel graag willen dragen, en dat is niet gelukt. Dus je weet niet welk verhaal er achter ons gezin zit.” Ze zegt het zonder verwijt, maar pijn doet het wel. “Ik denk dat mensen gewoon niet zo goed beseffen wat ze vragen.”

Wat ze leerde van al die verhalen

Naast haar werk en haar gezin schreef Fien de afgelopen anderhalf jaar Wat Familie Is, een interviewbundel waarin verschillende wensouders hun verhaal vertellen over co-ouderschap, draagmoederschap, donorconstructies, transouderschap, pleegzorg en Nederlandse adoptie. Ook donoren en een draagmoeder komen aan het woord. “Ik heb bijna twintig mensen in anderhalf jaar geïnterviewd. Dat was echt een soort parttimebaan erbij.”

Wat haar het meest bijbleef? “Wat ik echt heel mooi vind, is dat al de kinderen in het boek zo ontzettend geliefd en gewenst zijn, al jaren voor hun geboorte. Er is ontzettend goed nagedacht over de gezinsvormen. Dat moet ook wel, als het allemaal niet vanzelf gaat.” Ze hoopt dat wie het boek leest dat ook ziet. “Familie is veel meer dan we traditioneel gezien denken. Familie wordt niet alleen bepaald door biologische banden, maar ook – en misschien wel vooral – door zorg, verbondenheid en liefde.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Pleegvader Matijn (51) over de liefde voor zijn kinderen: ‘Je wordt er een beter mens van’Lees ook