Estelle van ’t Schip (33) is in verwachting van een dochter. Aan LINDA.mini vertelt ze hoe ze de zwangerschap ervaart en hoe het is om moeder te worden zonder haar eigen moeder, Daniëlle, naast haar.
Haar vader, voetbaltrainer John van ’t Schip, kan niet wachten tot zijn kleindochter zich aandient: “Hij is een geboren opa, hij vindt het héél leuk allemaal.”
Estelle heeft net de twintigwekenecho achter de rug als we haar bellen. Alles is in orde: de baby ziet er goed uit en groeit lekker door, vertelt ze opgelucht. Ze is uitgerekend in februari 2027, ze is dan zo’n twee jaar samen met haar haar vriend Sam. Dat ze met hem een kind wil voelt ze eigenlijk al meteen.
“Het idee was zelfs: we stellen dit nog even uit, want zo lang zijn we nog niet bij elkaar”, vertelt ze. “Maar dat gevoel was er meteen heel sterk. Eigenlijk hadden we in ons hoofd om het begin 2027 te gaan proberen, maar we merkten dat we het er ontzettend veel over hadden. Eigenlijk kwam het elke dag wel ter sprake en voelden we allebei dat we ready waren. Daarnaast ben ik nu 33 jaar oud en wilde ik niet ook weer niet té lang wachten: je hoort best vaak over complicaties, of dat het langer kan duren. Maar eigenlijk was het bij ons in twee maanden raak.”
De twee zijn over the moon. “We leven echt in het nu, proberen samen van het hele proces te genieten. Natuurlijk zijn we aan het bedenken hoe we ons kantoor gaan ombouwen naar de kinderkamer en hebben we het over de opvoeding gehad. Maar daarin liggen we op één lijn. Sam gaat ook mee naar alle echo’s en afspraken, het voelt allemaal heel fijn en rustig. Nu, tenminste: in het eerste trimester was dat heel anders.”
De eerste zes weken van haar zwangerschap verlopen rustig, eigenlijk hoe ze zich het had voorgesteld. “Van mijn moeder hoorde ik altijd verhalen over hoe het bij haar ging. Dat zij zwanger zijn ’t allermooiste vond en nooit misselijk is geweest. Op de een of andere manier ging ik ervan uit dat ik dat ook zou hebben. De eerste twee weken na die positieve test voelde ik me ook goed en blij, maar daarna kwam de misselijkheid.”
“Ik heb vijf weken lang eigenlijk alleen maar plat gelegen”, vertelt ze. “Op Instagram zag het er misschien leuk uit, dat ik op Bonaire was, maar ik hield helemaal niets binnen. Heel af en toe ging ik naar buiten, even het water in, maar het was geen pretje.” Ze wil Sam het eiland laten zien waar ze zo lang heeft gewoond, maar daar komt eigenlijk helemaal niets van terecht. “Ik was blij toen ik weer terug in Nederland was, ik voelde me zó beroerd.”
“Ik ben een keer naar het ziekenhuis geweest omdat ik een vochtinfuus nodig had. Dat hielp gelukkig heel goed. Naderhand heb ik medicatie gekregen die ik tot het einde van mijn zwangerschap blijf slikken. Of het om HG gaat, weet ik niet. De misselijkheid is er nog steeds, maar ik kan nu gewoon werken en de deur uit. Weer een beetje genieten van de zwangerschap.”
Tekst loopt door onder de post.
View this post on Instagram
En dat lukt Estelle, ondanks de dubbele gevoelens die er natuurlijk zijn na het verlies van haar moeder Daniëlle in oktober 2023. Als ze deze zomer ineens een positieve zwangerschapstest in handen heeft, is een van de eerste gedachten die door haar hoofd schiet: ik wil het mama vertellen. “Ik heb mijn hele leven dat moment al voor me gezien, dat ik mijn moeder zou vertellen dat ik zwanger was. Naast die enorme blijheid voelde ik dus ook meteen dat verdriet, het gemis.”
“Het is eigenlijk alsof er een nieuwe vorm van rouw bij is gekomen, nu ik moeder word zonder mijn eigen moeder. Ik heb veel vragen die ik haar zou willen stellen. Had zij dit ook toen ze zwanger was? Hoe pakte zij dit vroeger aan? Ik mis het delen. Gelukkig kan ik heel veel van deze vragen ook bij de vriendinnen van mijn moeder neerleggen, daar haal ik veel uit.”
Tegelijkertijd voelt Estelle zich op een nieuwe manier verbonden met haar moeder. “Ik ben me nu veel bewuster van het feit dat zij dit ook allemaal heeft meegemaakt toen ik in haar buik zat. En ik voel de verbinding met mijn moeder heel erg nu ik ook een dochter draag. Ze ís er.”
John, haar vader, is nauw betrokken bij Estelle’s zwangerschap. Ze belt hem de laatste tijd regelmatig, zegt ze: “Vragen die ik eigenlijk aan mijn moeder wil stellen, stel ik niet zo snel aan iemand anders. Maar wél aan hem: hoe heeft hij bepaalde dingen ervaren toen zij zwanger was? En hoe voelde mama zich? Ik merk dat ik dat hem vaker opzoek.”
“Hij zei ook aan het begin van mijn zwangerschap: ‘Lieverd, ik ben je moeder niet. Je zou mama niets hoeven te vragen: die zou precies weten wat te doen en er voor je zijn. Maar ik ben er ook voor je, al moet je mij misschien iets meer aansturen. Maar ik dóe het.'”
Estelle zegt veel steun te halen uit de betrokkenheid van haar vader. “Hij is echt een geboren opa. Hij heeft al aangegeven dat hij een vaste oppasdag wil”, lacht ze. “Tegelijkertijd is het voor hem natuurlijk ook dubbel, omdat hij dit niet samen met mama kan doen. Maar de baby brengt vooral heel veel vreugde, na een groot verlies.”
Kiki Bosman (31) wordt moeder zonder haar eigen moeder aan haar zijde: 'Na de positieve test was ik weken lang ontroostbaar'
Naast Estelle’s zwangerschap is er nóg een ontwikkeling gaande in de familie Van ’t Schip: onlangs werd bekend dat John een nieuwe vriendin heeft. De twee zijn sinds juli bij elkaar en Estelle heeft haar al een aantal keer ontmoet. “Ik vind het eigenlijk heel fijn dat hij weer iemand heeft”, vertelt ze. “Ik had verwacht dat ik er meer moeite mee zou hebben, maar ik vind het oprecht fijn voor hem.”
“Mijn moeder heeft mij op het einde ook nog apart genomen en gezegd: ‘Papa is nog jong, ik hoop dat hij op een gegeven moment een nieuwe liefde ontmoet. Dat hij niet zijn hele leven alleen blijft.’ En ik ben dankbaar dat ze dat tegen me heeft gezegd, want daardoor kan ik het accepteren.”
Ze vervolgt: “Een andere vrouw zal natuurlijk nooit mijn moeder kunnen vervangen, ik zie het echt los van elkaar. Maar ik ben blij dat hij iemand heeft en we staan allemaal achter papa en zijn keuzes. Zij is trouwens ook heel begripvol, we kunnen het bijvoorbeeld altijd over mama hebben. Binnenkort is het drie jaar geleden dat ze overleed, en dan begrijpt zij als geen ander dat we die dag echt samen willen zijn.”
Al met al is het een bijzonder jaar voor de familie. Estelle kan zich bijna niet voorstellen dat ze over een week of twintig haar dochtertje vast zal houden: “Ik ben altijd onderdeel geweest van dit gezin, maar nu begin ik mijn eigen gezinnetje. Ga ik haar langzaam op zien groeien, gaan we nieuwe herinneringen maken met elkaar. Daar kijk ik ontzettend naar uit.”
“En ik vind het heerlijk om te zien hoe excited Sam is om vader te worden. Ik draag haar natuurlijk, dus ik merk dat Sam vooral heel veel zin heeft om haar voor het eerst vast te houden. Om haar echt te ontmoeten.” Wat de naam van haar dochtertje wordt, staat ook al vast. “We waren er best snel over uit, al houden we ’t natuurlijk nog wél even voor onszelf. Maar wat haar tweede naam wordt, weten we nog niet.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Estelle van 't Schip over verlies van haar moeder: 'Aan rouw is geen touw vast te knopen'
