Caroline Beerkens: 'De keren dat we samen op pad gaan, zijn meestal voor een verplichting'

Daten

Als we het dan wel plannen, loopt het vaak al in de middag spaak. We zijn moe. Van die moeheid die zich ergens rond vier uur ’s middags ineens in je lijf nestelt. Dan ploffen we op de bank, of ik ga vroeg naar bed, omdat ik weet dat de nacht weer uit meerdere bedrijven zal bestaan. En als ik drie uur achter elkaar kan pakken, dan is dat pure winst. De jongste meldt zich nog geregeld, en ook onze oudere kinderen hebben een talent voor nachtelijke activiteiten.

Mijn lief is meer een avondmens. Zijn hoofd komt tot rust als de wereld slaapt. We gaan vaak tegelijk naar bed, maar in dat bed spelen zich twee totaal verschillende werelden af. Hij kijkt nog iets, luistert naar muziek of een podcast, staat weer op om iets op te schrijven of loopt een rondje door de donkere stad om zijn hoofd leeg te maken. Ik draai me om en ben ergens rond tien uur weg, tot het eerste kind zich weer meldt.

Toch was het vorige week zover. We hadden een geplande datenight bij onze lievelingsmexicaan. We gingen bewust vroeg, in de hoop dat we nog een beetje energie zouden hebben. We bestelden een cocktail, taco’s, en begonnen, zoals dat gaat wanneer je ouders bent, al snel over de kinderen te praten. Over Coco die bijna naar school gaat, over Jones die net kan lopen en over hoe we worden weggespeeld door Sams schaakmoves.

'Zodra je een beetje vertrouwt op het nieuwe ritme van je kind, verschuift het weer'Lees ook

Twee uur na vertrek

Daar tussendoor probeerden we ook nog iets van volwassen gesprekken te voeren. Over plannen, werk, misschien een reis, ons huwelijk. Na anderhalf uur begonnen we allebei te gapen. Mijn lief keek op zijn horloge en zei: “Als we snel zijn, kunnen we thuis nog één aflevering van onze serie kijken.” We rekenden af, liepen naar huis en stonden nog geen twee uur na vertrek alweer in de woonkamer. Tot lichte verbazing van de oppas, en Sam die blijkbaar nog wakker was en ons aankeek alsof we halverwege een feestje waren vertrokken.

Relaties in de jaren met jonge kinderen heten niet voor niks de tropenjaren. Alles is intenser, maar ook vermoeiender. De romantische ideeën over lange diners, spontane nachtelijke wandelingen of eindeloze gesprekken verdwijnen een tijdje naar de achtergrond, een beetje zoals behang waar je na verloop van tijd niet meer bewust naar kijkt, maar dat er wel degelijk nog is. Het zit er nog. Alleen zie je het niet elke dag.

Onderzoek naar relaties laat zien dat juist deze fase voor veel stellen de zwaarste is. Niet omdat de liefde verdwijnt, maar omdat tijd en energie schaars worden. Slaaptekort, logistiek en het voortdurend zorgen voor kleine mensen laten weinig ruimte over voor de vanzelfsprekende momenten samen. Relatietherapeuten zeggen vaak dat het niet zozeer gaat om grootse romantische gebaren, maar om kleine, terugkerende momenten van aandacht. Even naast elkaar zitten zonder afleiding. Even praten zonder dat er iemand doorheen roept dat zijn sokken zoek zijn.

Afspraak

Dus hebben wij een afspraak gemaakt. Eén keer per week drinken we samen een uur koffie zonder kinderen. Dat klinkt misschien weinig spectaculair, maar die momenten verdwijnen anders geruisloos tussen schooltassen, werk en avondrituelen. Alles waar ik die week mee rondloop of waar geen tijd voor is kan dan besproken worden. En eens in de twee weken proberen we een avond of in ons geval vaak een kleine twee uur samen weg te gaan.

Onze tijd van lange avonden komt wel weer. Daar zijn we vrij gerust op.

Tot die tijd zijn we heel tevreden met een paar taco’s, een gedeelde cocktail en de wetenschap dat we nog net op tijd thuis zijn voor een extra uur slaap.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Wat te doen bij driftbuien in het wild? Kindertherapeut Caroline Beerkens maakt het zelf ook regelmatig meeLees ook