Ilse (36) is nog geen 37 weken zwanger als de bevalling begint, maar dat heeft ze niet door. Als haar man vanwege steken de verloskundige laat komen, blijkt ze al vijf centimeter ontsluiting te hebben.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“We hadden een kinderwens, maar waren in shock toen ik zwanger bleek te zijn”, vertelt Ilse. “We gingen ervan uit dat het zo’n drie tot negen maanden zou duren, maar het was de eerste keer raak.” Het stel is verbaasd en blij, al is Ilse’s zwangerschap zwaar. “Ik was continu misselijk. Tot week 24 gaf ik over en ik ben opgenomen geweest in het ziekenhuis, waar ik vocht toegediend kreeg. De huisarts en verloskundige kwamen vaak langs en er was regelmatig overleg met de gynaecoloog over mijn medicatie.”
Het is afzien, maar Ilse heeft goede hoop dat er snel een einde komt aan de malaise. “Mensen spraken bemoedigende woorden. Het zou minder worden, maar het werd niet minder. Niet na het eerste trimester, niet na zestien en niet na twintig weken. Ik was tot de bevalling non-stop misselijk.”
Ilse heeft geen geboorteplan. “Er zijn heel veel opties, maar ik wilde het gewoon laten gebeuren, kijken wat op dat moment het beste was. Ik wilde geen innerlijke strijd hebben op het moment suprême. Het enige dat ik wist was dat ik in het ziekenhuis wilde bevallen. Ik heb een neurostimulator (een medisch implantaat om chronische pijn te verminderen) vanwege een spierziekte en mag geen ruggenprik omdat ik draden in mijn ruggenwervel heb zitten. Het apparaat zou daardoor kapot kunnen gaan. Het voelde veiliger om in een ziekenhuis te zijn.”
De aanstaande moeder is 35 weken en 5 dagen in verwachting als ze medicatie krijgt voor een blaasontsteking. “Er werden zoveel bacteriën gevonden dat de artsen twijfelden of één kuur voldoende zou zijn. Een week later bracht ik urine langs en zou er gekeken worden wat de status was.” Ze gaat alleen naar het ziekenhuis. Haar partner Tim ligt nog te slapen na een nachtdienst. “Hij werd rond 10.15 uur wakker. Ik vertelde dat ik urine had weggebracht, dat ik last van mijn buik had gehad en een man die ik niet kende aan me had gevraagd of het wel ging. Tim stond erop dat ik de verloskundige zou bellen. Ik vond het niet nodig, maar hij bleef volhouden.”
De verloskundige neemt het nieuws serieus en belooft dezelfde ochtend nog langs te komen. “Ik klapte mijn werklaptop dicht en liet haar binnen. Ik werd getoucheerd. Daarna zei de verloskundige: ‘We gaan naar het ziekenhuis’. Ik vroeg: ‘Hoezo?’ Ik bleek al vijf centimeter ontsluiting te hebben. ‘Rot op’, stamelde ik. Ik kon mijn oren niet geloven. Ik was 36 weken en 6 dagen zwanger en er stond nog niks klaar.”
Ilse en Tim bellen hun ouders en schoonouders om ze in te lichten, pakken hun spullen en vertrekken. “Eenmaal in het ziekenhuis werd ik opgehaald in een rolstoel. Ik kon nog lopen, maar schijnbaar mocht dat niet. Er werd gevraagd of ik het oké vond dat mijn eigen verloskundige de bevalling deed. Daar was ik blij mee, ik vond haar juist heel fijn.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Martine moest vijf uur wachten op ruggenprik: ‘De anesthesist werd opgepiept voor een spoedgeval’
Het is donderdagmiddag 12.30 uur en Ilse gaat op bed liggen. Ze heeft inmiddels zes centimeter ontsluiting en weeën. Aan het voeteneinde worden gesprekken gevoerd door de verloskundige, artsen en verpleegkundigen. “‘Volgens mij heeft ze nu een wee’, werd er gezegd. Ik drukte ze op het hart dat ze gewoon met me konden praten. Ik was rustig en voelde amper tot geen pijn. Opvallend, want volgens het hartfilmpje had ik flinke weeën.”
Als Ilse negen centimeter ontsluiting heeft, besluit de verloskundige haar vliezen te breken. “De hel brak los. De opgebouwde hormonale weeën kwamen vrij. Ik kreeg een infuusnaald voor de morfinepomp, maar het duurde lang voordat ik het mocht gebruiken. Toen het zover was had ik al tien centimeter ontsluiting. Ik mocht gaan persen en morfine was geen optie meer.”
De ziekenhuiskamer stroomt vol. “De hartslag van de baby daalde. Er werd een schedel-elektrode op zijn hoofd geplaatst. Ik kreeg weeënremmers zodat hij even op adem kon komen en na tien minuten gingen we weer door. De hartslag bleef dalen, het was acceptabel, maar het ziekenhuis nam het over van mijn verloskundige. Ik werd getoucheerd om de baby meer ruimte te geven. Ik had door dat het urgent was en dacht: hij moet nu komen, anders grijpen ze wellicht in.” Ze perst nog één keer en op 10 december 2020 om 17.05 uur wordt Foss geboren. “Het was gek om ineens zo’n minimensje op mijn borst te hebben liggen.”
Ilse kijkt terug op een droombevalling, maar de kersverse ouders kunnen niet lang onbezorgd genieten van hun pasgeboren baby. “Donderdag werd ik opgenomen in het ziekenhuis, vrijdagmiddag mochten we weer naar huis en zondagavond is Foss weer opgenomen. Hij was suf en de kraamverzorgster vertrouwde het niet. Hij bleek geelzucht te hebben en moest onder een blauwe lamp. Ik mocht blijven, Tim moest naar huis vanwege de coronapandemie. Foss was ontroostbaar en ik kon hem niet troosten. Ik kolfde melk, maar hij gaf te veel terug. Hij was toch iets meer randprematuur dan we in eerste instantie doorhadden.”
Na twee weken is Foss dusdanig opgeknapt en aangesterkt dat hij weer mee naar huis mag. “We wilden de wereld vol trots ons kind laten zien, maar het was corona en hij was randprematuur, waardoor mensen niet langs durfden te komen.” Van de moeilijke start is nu weinig meer te merken. “Hij doet het heel goed, is lekker ondernemend en wordt steeds bijdehanter.” In maart 2025 werd Lío geboren. “Hij is een trotse grote broer.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Lanisha's dochter werd geboren met open middenrif: ‘Haar overlevingskans was 15 procent’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
