Karsu “Ik ken jou eigenlijk alleen van tv.”
Valerio “Ik jou ook. Sterker: ik zag een tijdje terug jouw kookprogramma op 24 Kitchen en zei toen tegen mijn vrouw dat ik nog nooit een chef had gezien die zo netjes werkte. Niet normaal hoe schoon dat werkblad was.”
Karsu “Dat moest van de productie. Thuis is het echt anders, want als ik heb gekookt ziet de keuken eruit alsof er iets is geëxplodeerd. Maar we hebben een vaste regel: ik kook, Mike ruimt op.”
Valerio “Zo gaat dat bij ons ook. Ik loop de hele tijd met een doekje achter Manon aan. Maar heb jij tegenwoordig überhaupt nog wel tijd om te koken?”
Karsu “Niet voor nieuwe of uitzonderlijke gerechten. Ik maak nu vooral wat snel klaar is. Dat vind ik jammer, want ik gaf graag dinertjes voor vrienden. Voordat onze zoon Blues was geboren, dacht ik dat we na twee, drie maanden de boel wel weer op de rit zouden hebben. Als in: even heel druk met de baby en daarna wordt alles weer normaal. Dat viel tegen, ook omdat we allebei veel werken. We hebben nog weleens eters, maar dan vraag ik ze om vijf uur te komen, zodat we om half zes kunnen eten en dan moeten ze om half zeven echt de deur weer uit. Daarna is het borstvoeding geven, de baby in bad, naar bed brengen: je bent zo twee uur verder. Hoe gaat dat bij jullie?”
Valerio “Eigenlijk gaat het heel makkelijk en goed, maar etentjes doen wij ook weinig, omdat je gewoon de hele tijd met die kleine bezig bent. Sowieso ben ik nog steeds een beetje bezig om mijn draai te vinden.”
Karsu “Het voelt als een soort next level, toch? Echt álles is anders. Als ik eerder praatte met vrouwen die kinderen hadden, was ik er ­bijvoorbeeld totaal niet mee bezig dat zij in een heel ander ritme zitten. Zat ik gerust een uur te klagen over dat de kapper mijn haar niet goed had geknipt.”
Valerio “Wilde jij altijd al kinderen?”
Karsu “Nee, ik wilde heel lang geen moeder worden. Totdat ik Mike ontmoette. Na twee weken zaten we samen op mijn balkon, ik keek naar hem en dacht: jij wordt de vader van mijn kinderen. En ik ben helemaal niet spiritueel, maar precies op dat moment vlogen er twee zwanen over. Het was op de een of andere manier meteen duidelijk. Hoe was dat bij jou?”
Valerio “Ik wist al mijn hele leven dat ik vader wilde worden – ik ben sowieso altijd gek op kinderen geweest. Ook omdat ik het geweldig vind dat een kinderhand zo snel is gevuld. Het kost je als volwassene heel weinig moeite om voor hen iets gigantisch tofs te doen. Manon staat daar hetzelfde in, dus wij hoefden niet al te lang na te denken over het ouderschap.”