Zieke zeehondjes helpen en ze daarna weer vrijlaten: bij Zeehondencentrum Pieterburen doen ze het iedere dag. Alleen is het maar de vraag hoelang dat nog kan. En hebben de zeehonden onze hulp eigenlijk wel nodig?
Lara (23) is vrijwilliger bij het zeehondencentrum, afgestudeerd in milieukunde en gespecialiseerd in ecologie. Aan LINDA.meiden vertelt ze waarom zij vindt dat het centrum moet blijven bestaan.
Je hebt het misschien al voorbij zien komen: het gaat niet lekker met Zeehondencentrum Pieterburen. Sterker nog, het centrum dreigt zelfs voorgoed te verdwijnen. En dat terwijl er nog steeds zieke en gewonde zeehonden worden opgevangen. Maar er is ook discussie over het nut van zo’n opvang. Want moeten we ons als mensen eigenlijk wel met de natuur bemoeien?
Lara werkt nu al een half jaar als vrijwilliger bij het zeehondencentrum en gaat twee keer per week langs. Vorig jaar was ze er voor het eerst met haar familie en toen werd ze meteen verliefd. “De eerste keer dat ik met m’n familie langs ging, vond ik het zo leuk, dat ik diezelfde avond een mail heb gestuurd met de vraag of ik vrijwilliger kon worden.”
Voor Lara voelde vrijwilligerswerk als een logische stap. “Ik heb een tussenjaar en vind dieren al mijn hele leven leuk. Als kind kwam ik ook graag in de dierentuin. Maar als je ouder wordt, krijg je daar toch een dubbel gevoel bij, omdat veel van die dieren opgesloten zitten. Het feit dat dit een rehabilitatiecentrum is, trok mij daarom heel erg aan. Tijdens mijn bezoek vond ik het zo bijzonder dat ik de dieren van dichtbij kon bekijken, maar dat ze ook weer werden vrijgelaten. Ik kon me voorstellen dat dat heel veel voldoening geeft. Daar wilde ik heel graag aan bijdragen.”
Het klinkt natuurlijk alleen maar goed: zieke en gewonde zeehonden helpen. Toch vragen sommige mensen zich af of dat wel altijd nodig is. Zijn we niet juist de natuur aan het verstoren? Lara legt uit waarom volgens haar een opvang wél belangrijk is.
“Wij nemen zo’n 180 zeehonden op per jaar. Als je kijkt hoeveel zeehonden er in de Waddenzee leven, maken wij niet veel verschil op populatieniveau. Wat ik vooral heel belangrijk vind, is dat een groot deel van de zeehonden die wij binnenkrijgen, hier zijn vanwege menselijke activiteiten. Ik vind het vanuit mezelf heel belangrijk om die wel te helpen, aangezien wij mensen die schade aangericht hebben. En dat is niet een ziekte die door de natuur heen gaat. Maar bijvoorbeeld een hond die een zeehond heeft aangevallen, of een zeehond die verstrengeld is geraakt in een visnet.”
Tekst gaat verder na de foto.
Maar zomaar een zeehond meenemen, zoals een pup, kan juist schadelijk zijn voor het dier. Hoe weet je welke zeehonden echt hulp nodig hebben? Daar zijn duidelijke afspraken over gemaakt, vertelt Lara.
“Er is een zeehondenakkoord getekend tussen alle drie de zeehondencentra. Daarin staat duidelijk welke zeehonden wij wel en niet mogen meenemen. Als wij een pup alleen op het strand zien liggen, nemen wij die niet meer zomaar mee. Dat gebeurde vroeger wel, maar nu zijn daar andere regels voor. Door onderzoek weten we nu dat de moeder een pup prima een paar uur alleen kan laten. Dus wij nemen pas een pup mee als we zeker weten dat zijn moeder echt niet meer terugkomt.”
Maar hoe kan het nou dat het centrum bijna failliet is? Vorig jaar verhuisde Zeehondencentrum Pieterburen naar een nieuw centrum, het WEC in Lauwersoog. Die verhuizing bleek een stuk duurder dan verwacht en nu is het de vraag of het centrum kan blijven bestaan. Dat nieuws kwam hard aan bij Lara. “Ik kreeg dit vorige week te horen en voelde me zo verdrietig. We wisten al dat het financieel niet supergoed ging, maar als je dan hoort dat het zo slecht gaat, dan zinkt je hart wel een beetje. Er zit 55 jaar aan heel specialistische kennis in dit centrum. Ik zou het ontzettend zonde vinden als dat wegvalt.”
En juist nu het weer kouder wordt, hoopt Lara dat het centrum open kan blijven. De komende maanden worden namelijk druk. “We staan aan het begin van het grijzepuppenseizoen, waarin we zo’n dertig tot veertig grijze zeehondenpups opvangen. En we hebben ook nog andere zeehonden die gewond zijn geraakt. Dat zijn zoveel zeehonden die we tijdens het hoogseizoen verwachten. Als het centrum sluit, kunnen wij ze niet helpen en zullen ze doodgaan op het strand. Dat doet me oprecht pijn.”
Sinds het nieuws naar buiten kwam dat het zeehondencentrum misschien moet sluiten, gaat het internet los. Mensen maken TikToks, delen stories en roepen iedereen op om te doneren. Alles om het centrum te helpen.
“Dat geeft ons weer een sprankje hoop”, vertelt Lara. “De toekomst blijft natuurlijk nog onzeker, maar we zijn zo geraakt door de steun die we hebben gekregen. We wisten natuurlijk wel dat we een community achter ons hebben staan die ontzettend van de zeehonden houdt en het belang van ons werk inziet. Maar we zijn helemaal overweldigd door alle steun. We zijn iedereen hier zo ontzettend dankbaar voor.”
Michelle is dierentolk en -healer: 'Sceptische mensen zijn achteraf tot tranen geroerd'
Merry Almuhtaseb (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
