REAL LIFE
Klotsende oksels, zweet tussen je billen. En het telefoontje dan toch weer
uitstellen, met alle gevolgen van dien. Nee, belangst is geen grap.
‘APPEN WERKT NET ZO PRIMA’
Rachel Heijne (19) heeft een tussenjaar. Ze werkt als winkelmedewerker en woont bij haar ouders in Raamsdonksveer.
“Tijdens mijn stage op het hoofdkantoor van een kledingmerk was een pakketje kwijtgeraakt. Mijn stage-begeleider vroeg of ik DHL even wilde bellen. Van dat idee raakte ik helemaal in paniek en voordat ik het wist stond ik te huilen. Mijn stagebegeleiders waren gelukkig heel lief. Een collega nam het van me over en ze hebben me daarna nooit meer gevraagd om iemand te bellen. Maar ik voelde wel dat ze het vreemd vonden. Waarom ik bellen zo eng vind, weet ik niet precies. Ik heb er vooral last van als een situatie een beetje vaag is. Een afspraak maken bij de tandarts is oké. Mijn angst speelt het meest op wanneer niet helemaal duidelijk is wat er van me verwacht wordt, zoals met dat pakketje. Als iemand van tevoren aankondigt me te gaan bellen, voel ik me meteen onrustig. Ik neem wel op als mijn vriendinnen bellen, maar zelf bel ik alleen mijn ouders en mijn vriend. Voor een baan in de toekomst is dat misschien niet zo handig, maar voor nu zie ik het probleem niet. Appen of mailen werkt voor mij net zo prima.”
‘MIJN DOKTERSBEZOEK STEL IK AL MAANDEN UIT’
Rebecca Boogaert (26) is freelancebarista. Ze woont samen met haar vriend in Bloemendaal.
“De huisarts vind ik het ergst om te bellen. De assistentes zijn vaak denigrerend en willen meer weten dan ik telefonisch kwijt wil. Laatst probeerde ik per mail een afspraak te maken. Ik kreeg een mail terug dat ik even moest bellen. Dat telefoontje stel ik nu al maanden uit. Op werk, achter de bar, vermijd ik bellen ook. In het begin maakte ik daar een spelletje van. Als er werd gebeld, deed ik snel ‘het hoedje van de koning’ boven mijn hoofd, waardoor een collega moest opnemen. Later heb ik uitgelegd dat ik bellen echt niet chill vind. Nu houdt iedereen er rekening mee. Spraakmemo’s zijn een geweldige uitvinding voor mij. Het is minder dwingend en niet zo onvoorspelbaar. Ik kan gewoon de tijd nemen om te reageren op een moment dat mij uitkomt. Mijn vriend is een beller. We zijn nu negen jaar samen en nóg is de communicatie soms lastig. Gelukkig zijn we inmiddels goed op elkaar afgestemd. Hij belt mij op vaste momenten. Om tien uur ’s avonds bijvoorbeeld, als hij begint met werk. Het is het enige telefoontje waar ik naar uitkijk.”
‘HEEL ONHANDIG ALS JOURNALIST’
Evi Pang (17) is student journalistiek. Ze woont in Nijmegen bij haar moeder.
“Gebeld worden vind ik niet spannend, dan kan ik achterover leunen. Maar als ik zelf iemand opbel, ben ík degene die het gesprek moet leiden. Als ik daar alleen al aan denk, krijg ik zweethanden. Bang zijn om te bellen is heel onhandig als je journalistiek studeert. Ik moet vaak rondbellen op zoek naar geschikte bronnen voor producties. Dat kan ook per mail, maar daardoor ben ik vaak onnodig lang op een reactie aan het wachten. Als het echt niet anders kan, bel ik wel, maar zo’n telefoontje stel ik dan wel tot het laatste moment uit. Hierdoor kom ik vaak in tijdnood. Door mijn belangst heb ik zelfs al eens een deadline gemist. Waar mijn angst vandaan komt, snap ik niet zo goed. Ik heb nog nooit een vervelend telefoongesprek gehad. Als ik mezelf zo hoor praten, denk ik: waar doe je zo moeilijk over? Maar het lukt me niet om de knop om te zetten. Mijn docenten zijn ervan overtuigd dat ik over mijn belangst heen kom. Ik hoop dat ze gelijk krijgen, want het levert me een hoop stress op.”
‘STRAKS WEET IK HET ANTWOORD OP EEN VRAAG NIET’
Joep van Kooperen (22) studeert commerciële economie en runt zijn eigen cocktailcateringbedrijf Kooper Cocktails. Hij woont in Leiden.
“Ik ben de oudste in een gezin van vijf. Allemaal hebben we een hekel aan telefoneren. Als ik een snelle vraag heb, doe ik het, maar ik zou nooit zomaar
iemand opbellen om te kletsen. Ik denk dat het een generatieding is. Waarom bellen als je ook kan appen? Het heeft me nooit in de weg gezeten. Pas tijdens mijn stage bij een drankmerk werd het een probleem. Daar moest ik groothandels en potentiële klanten koud opbellen. Het maakte me onzeker dat ik niet wist wie ik aan de lijn zou krijgen. En ik was bang dat ik het antwoord op hun vragen niet zou weten. Telefoontjes stelde ik uit en als er niet werd opgenomen, was ik opgelucht. Uiteindelijk heb ik eerlijk uitgelegd hoeveel stress ik kreeg van bellen. Met mijn baas sprak ik af dat ik de telefoon aan haar mocht doorgeven als ik het even niet meer wist. Dat vangnet gaf me zo veel rust dat het daarna beter ging. Nu ik mijn eigen bedrijf heb, vind ik bellen minder erg. Puur omdat ik weet dat niemand anders er meer vanaf weet dan ikzelf.”
‘IK BLOK EEN UUR IN MIJN AGENDA’
Annick Zeldenrijk (22) is freelancesocialmedia-manager en contentcreator. Ze woont in Vreeland bij haar vader.
“Vooral bellen naar mensen die hoger op de ladder staan, vind ik vreselijk. Dan ben ik bang om dom over te komen of iets verkeerds te zeggen. Zo moest ik vanwege mijn werk voor de lokale omroep naar de woordvoerder van de burgemeester bellen. De hele ochtend had ik er buikpijn van en toen de telefoon overging klopte mijn hart in mijn keel. Bellen hoort erbij in het leven, dat weet ik zelf ook wel. Daarom dwing ik mezelf om het toch te doen. Ik heb trucjes om het makkelijker te maken. Zo schrijf ik voor een gesprek steekwoorden op een spiekbriefje. En toen ik laatst naar de belastingdienst moest bellen, heb ik een uur in mijn agenda geblokt. Anders ga ik het uitstellen. ‘Was dat nou zo moeilijk?’ plaagde mijn vader me na het gesprek. Hij is van de oude stempel en vindt het maar aanstellerij. Ik snap hem wel. Na een gesprek denk ik ook altijd: viel best mee. Maar omdat ik bijna nooit bel, schiet ik een volgende keer toch weer in de stress.”
‘VRIENDEN BELLEN ME NIET’
Gilvanny Lo Kioeng Shioe (30) is applicatiebeheerder in de zorg. Ze woont samen in Rotterdam.
“Ik vind bellen vooral heel awkward. Een paar uur voor een gepland gesprek begin ik me al druk te maken. Wat als diegene me niet verstaat? Door me heen gaat praten? Of grapjes maakt die ik niet begrijp? Ik vind het ingewikkeld dat ik geen lichaamstaal of gezichts-uitdrukkingen kan zien. Daardoor kan ik niet inschatten hoe iemand iets bedoelt, of wanneer de ander is uitgepraat. Van de zenuwen ga ik vaak ratelen. Stom, want daar maak ik gesprekken juist ongemakkelijk mee. Ik app of mail honderd keer liever, dan kan ik rustig nadenken over wat ik wil zeggen. Maar in mijn werk kan ik er soms niet omheen. Mijn vrienden en familie weten inmiddels dat ze me niet moeten bellen. Alleen mijn moeder doet het soms. Ik weet dat ze dan een korte, dringende vraag heeft, dus dan neem ik ook op. Misschien heb ik het van mijn vader, hij heeft ook een hekel aan bellen. In mijn hele leven hebben wij slechts één keer gebeld, toen ik het als tiener wel heel bont maakte met te laat thuiskomen. Toen moest hij wel.”•
