Dominique de Bont (29) is drager van het BRCA-1-gen, waardoor ze een hoge kans heeft op borstkanker (60-80 procent) en eierstokkanker (45-55 procent). Daarom besloot ze haar borsten preventief te laten amputeren.
“Na een auto-ongeluk hakte ik de knoop door.”
“Ik heb nooit gedacht dat ik geen draagster zou zijn”, vertelt Dominique aan de telefoon. Jaren geleden overleed haar oma aan eierstokkanker. “Daarna ontdekte mijn moeder dat zij het erfelijke BRCA-1-gen bij zich draagt. Het was geen verrassing toen mijn huisarts er op mijn 21ste ook tegen mij over begon.”
“Rond mijn 23e liet ik een MRI maken. Ze vonden een tumor in mijn borst. Ik was in shock; was het nu al foute boel? Gelukkig bleek het goedaardig te zijn, maar vanaf dat moment móést ik met zekerheid weten of ik drager was.”
“Ik gaf mezelf op voor hetzelfde DNA-onderzoek dat mijn moeder had gedaan. En ik kreeg dezelfde uitslag. Het belletje met het slechte nieuws was een bevestiging; nu kon ik ertegen in actie komen.”
“De eerste jaren was ik er gesloten over. Bang dat de diagnose invloed zou hebben op mijn leven en dromen als ik het mensen vertelde.” Als zangeres, songwriter en actrice heeft Dominique een bomvolle agenda. “Ik speelde destijds in Soldaat van Oranje. Het was geweldig, maar hard werken. Dan wil je geen ‘mogelijk ziek’-label aan jezelf hangen.”
Ze deelt het alleen met haar close circle: haar ouders en vriendinnen. In de zomer van 2024 ontmoet ze haar vriend Daan – die je als lezer wellicht kent van Mainstreet. “De vonk sloeg over tijdens opnames voor een tv-programma. Ik zei dat ik voor een duet nog een man zocht. Het was een grapje, maar inmiddels maken we sinds vorig jaar samen muziek. Ik vertelde hem vrij snel over mijn BRCA1-diagnose. Vanaf dat moment is hij meegegaan naar iedere ziekenhuisafspraak en vraagt hij de artsen de oren van het lijf.”
“Ik kwam in een medische molen terecht. Ieder halfjaar was ik te vinden in het ziekenhuis. Was het niet voor de standaardcontrole? Dan wel omdat ik dacht dat ik iets voelde. Ik was continu alert op kwaaltjes.”
“De onzekerheid brak me op. Na een controle voelde ik me misschien twee maanden gerustgesteld. Tijdens de autoritten naar het ziekenhuis was ik iedere keer kotsmisselijk van de zenuwen. Achteraf besef ik dat die onrust vijf jaar lang minstens de helft van mijn energie heeft opgeslokt.”
Een preventieve borstamputatie verlaagt de kans op borstkanker naar minder dan drie procent. “Ik wist dat ik dat wilde doen, omdat ik deze onrust niet de rest van mijn leven aankon. Toch stel je zo’n grote beslissing uit. Ik zag ertegenop om twee maanden lang te revalideren en een pauze te nemen van werk.”
“Vorige zomer hadden Daan en ik een auto-ongeluk. De auto was total loss; wij waren oké, maar moesten wel gecheckt worden en naar de fysio. Daardoor besefte ik hoe weinig controle je hebt over wat je overkomt in het leven. En als ik die controle wel heb, kan ik daar maar beter gebruik van maken. Ik wil niet wachten tot ik kanker heb voordat ik de operatie onderga.”
Thomas werd op snelweg aangerand door politieagent: 'Sindsdien heb ik moeite met intimiteit'
“In het ziekenhuis had ik al veel over de amputatie en de opties voor reconstructie gesproken. Ik zag hoe mooi de reconstructie bij andere vrouwen was geworden, dus was niet bang dat mijn nieuwe borsten niet mooi zouden zijn. Ik was veel banger voor het herstel daarna. Alle artsen hadden me verteld dat dat zwaar zou zijn.”
“Vooral de eerste weken vond ik vreselijk. Je hebt pijn, je bent volledig afhankelijk van andere mensen en je krijgt allerlei leefregels. Armen niet hoger dan negentig graden, alleen maar op je rug slapen. Pas na de eerste twee weken kon ik een klein rondje lopen. Ik voelde me een omaatje van tachtig, maar er was langzaam vooruitgang.”
De tekst gaat verder na de foto.
“Daan zorgde drie weken lang fulltime voor me. Hij stelde me gerust als ik niet kon slapen of in paniek raakte. Zelfs voor iets eenvoudigs als naar het toilet gaan had ik zijn hulp nodig.”
“In zo’n situatie leer je elkaar op een heel andere manier kennen. Dat was niet altijd makkelijk, maar ik had me geen betere steun kunnen wensen. Deze periode heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Nu we dit samen hebben doorstaan, heb ik alle vertrouwen in de toekomst.”
Drie maanden na haar operatie gaan Dominique en Daan voor het eerst weer samen de studio in. Daar ontstaat hun nieuwe single Stap voor Stap. “Eigenlijk wilden we een ander nummer afmaken, maar zodra we gingen zitten, wist iedereen dat we niet om de afgelopen maanden heen konden.”
“Het nummer gaat over doorgaan als het leven tegenzit. Dat hoeft niet iets medisch te zijn. Juist in moeilijke periodes zet je vaak meer stappen dan je zelf doorhebt. Pas als je achteromkijkt, zie je hoeveel je bent gegroeid. Je bent sterker dan je denkt.”
“In maart deelde ik voor het eerst mijn verhaal op social media. Ik plaatste de video en heb vervolgens zes uur mijn telefoon niet geopend. Bang dat ik negatieve reacties zou krijgen – of erger nog, geen reacties. Maar ik kreeg allerlei berichten van vrouwen die hetzelfde meemaken. Ook van mensen die ik al jaren ken en waarvan ik nooit wist dat dit ook in hun familie speelde.”
“Ik dacht altijd dat het veel zeldzamer was. Pas toen ik er zelf over begon, ontdekte ik hoeveel mensen hiermee leven. Door er niet over te praten, ontneem je jezelf de kans om steun te krijgen van lotgenoten. Terwijl het juist zo fijn is om met mensen te praten die precies hetzelfde meemaken.”
Deze maand wordt Dominique een tweede keer geopereerd aan haar borsten. Een kleinere operatie, waar ze een stuk minder tegenop ziet. “Ik kijk ernaar uit dit jaar af te sluiten. In december word ik dertig, dan ga ik een groot feest vieren.”
De kans op eierstokkanker is nog steeds aanwezig. “Mijn eierstokken moeten er op een gegeven moment uit. Rond mijn 35e of 40e, afhankelijk van mijn kinderwens. Dat nieuwe hoofdstuk heb ik nog niet geopend, maar het komt sowieso goed hierna. Ik weet dat ik het aan kan – het zwaarste hoofdstuk heb ik nu gehad.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Demi heeft 1 procent kans op kind na kanker: 'Ben jaloers op vriendinnen'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
