Zonder plan naar Bali om een surfshop te runnen of na je rechtenstudie stripper worden; wat als je lak hebt aan alle ongeschreven verwachtingen in je twenties? In ‘Fack de Norm’ doen meiden het lekker anders.
Deze week deelt Appie (27) haar verhaal. Wanneer ze bijna in een burn-out belandt, besluit ze haar oude hobby – schilderen – weer op te pakken. Inmiddels runt ze haar eigen art gallery (@appiegallery).
“Ik ben altijd al veel bezig geweest met tekenen en schilderen”, vertelt Appie. “Op de middelbare school had ik het soms lastig, aangezien ik dyslectisch ben en dyscalculie heb. Onbewust had ik daardoor altijd de droom gehad om later iets te gaan doen in de creatieve of kunstsector.”
In Appies gezin ligt de ‘schoolniveaulat’ hoog: iedereen doet vwo op de middelbare school. “Dat is iets wat voor veel mensen als een bepaald soort druk kan voelen, maar mijn ouders waren juist supportive en vonden het belangrijker dat ik iets ging doen waar ik gelukkig van zou worden. Het was heel fijn om in een gezin op te groeien waar die druk totaal niet bestond.”
Als Appie de middelbare school heeft afgerond vertrekt ze naar Londen om een foundation degree – dat is een soort voorbereiding op je bachelor – in Art and Design te studeren aan The University of London. “Dat vond ik een onwijs leuke opleiding, maar daarna ben ik toch weer teruggegaan naar Nederland, omdat het me ook leuk leek om in Nederland een studententijd te hebben.”
Eenmaal terug in Nederland begint Appie aan de Akademie Vogue in Amsterdam aan haar bachelor. “Toen ik die had afgerond, wilde ik graag beginnen met werken. Ik zat alleen met het probleem dat ik alle vakken leuk vond van mijn studie, waardoor ik niet goed wist wat voor werk ik wilde gaan doen.”
Op de afscheidsborrel van een vriend raakt Appie toevallig in gesprek met haar toekomstige werkgever. “Terwijl ik met zijn oude collega’s aan het kletsen was, zeiden zij: ‘Dus jij bent op zoek naar een baan? Zou je het niet leuk vinden om bij ons te komen werken?’ Dat ging om een headhunting functie. Dat leek me heel leuk. Ik verdiep me namelijk graag in psychologie en filosofie, en bij deze baan help je mensen aan hun droombaan. Dus dat sprak me meteen aan.”
Na drie sollicitatiegesprekken wordt Appie aangenomen. “Ik had geen idee waar ik aan begon, maar het klonk heel leuk, omdat ik dacht dat ik mensen kon helpen.”
Al snel merkt ze hoe intens het werk is. “Ik zat vijf dagen per week van acht uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds op kantoor. In het begin vond ik dat juist leuk, ook omdat het supergezellig was. Maar toen er af en toe deals klapten – waar ik dan weken aan had gewerkt – begon ik steeds meer stress te krijgen.”
Hoe meer deals er klappen, hoe meer Appie last krijgt van stress. “Op een gegeven moment maakte ik mezelf gek en had ik zoveel stress, dat ik last kreeg van burn-outverschijnselen. Zo kon ik bijvoorbeeld gesprekken van een uur geleden volledig vergeten zijn. Dan kon ik aan een vriendin vragen: hoe gaat het met je ouders? Om vervolgens een uur later precies hetzelfde te vragen.”
Hoe merk je dat je tegen een burn-out aanzit? 'Tips op internet zullen weinig helpen'
Voor zover er tijd voor is, probeert Appie naast haar werk weer te gaan schilderen. “Ik merkte dat ik daar zóveel nieuwe energie van kreeg. Ik kwam erachter dat je binnen een dag een cool schilderij kan maken, waarvan anderen zeiden: ‘Dit is zo vet wat je maakt.’ En dat schilderij kan in tegenstelling tot een deal niet zomaar verdwijnen, wat in m’n hoofd zorgde voor een stukje zekerheid.”
De combinatie van de energie die Appie krijgt van het schilderen en de stress die ze krijgt van haar baan, zorgt ervoor dat ze besluit ontslag te nemen. “Ze hadden me nog aangeboden om binnen het bedrijf in een andere tak te gaan werken, maar ik voelde heel sterk dat als ik nog langer zo door zou gaan, dat ik écht in een burn-out terecht zou komen.”
“Het klinkt misschien gek”, zegt Appie. “Maar voor mij was het echt een redding dat ik destijds het schilderen weer had uitgevonden.”
“Tijdens mijn oude baan heb ik wat geld kunnen sparen, waardoor ik financieel even oké zat”, vertelt Appie. “Daar hoefde ik me dus gelukkig geen zorgen over te maken. Ik was vooral megablij dat ik fulltime kon gaan schilderen en meteen aan leuke projecten kon beginnen. Ook vanuit mijn omgeving kreeg ik alleen maar positieve reacties.”
Na een tijdje fulltime schilderen besluit Appie een vrouw te helpen met haar art gallery. “Ik dacht: nu ik toch fulltime aan het schilderen ben, kan ik ook iets leren van iemand met een eigen gallery. Dus ben ik haar gratis gaan helpen.”
Tijdens die periode ontstaat er een idee. “Ze vertelde dat ze het zo jammer vond dat weinig mensen haar gallery kenden, omdat haar straat heel lang opengebroken was. Toen dacht ik meteen: waarom geven we niet een keer gratis een solo-expositie met een paar mensen? Zodat er weer nieuwe mensen binnenkomen.”
Dat plan slaat aan. “Zo konden we ervoor zorgen dat straks weer honderden mensen van haar gallery afweten. Zij vond het een leuk idee, dus hebben we die expositie ook echt gegeven.”
“Een tijdje later wilde ik opnieuw een solo-expositie geven”, vertelt Appie. “Maar toen ik erachter kwam dat je al snel tweeduizend euro per weekend kwijt bent, dacht ik: dit moet echt anders kunnen. Zeker omdat het voor beginnende kunstenaars zo belangrijk is om af en toe een expositie te geven.”
Dus gaat Appie op zoek naar een ruimte in Amsterdam. “Toen ik een ruimte had gevonden moest ik gaan nadenken over het concept”, vertelt ze. “Ik heb lang met mijn vriend gebrainstormd. Het liefst wilde ik een ruimte die toegankelijk is voor beginnende kunstenaars, waar ze voor een laag bedrag kunnen exposeren en echt onderdeel worden van een community. Daarnaast wilde ik ook zeker weten dat ik de huur van het pand kon betalen.”
Uiteindelijk komt Appies vriend met hét idee om te werken met een lidmaatschap. “Op die manier wordt namelijk de verbondenheid versterkt én blijft iedereen actief betrokken. Men sluit bij ons een jaarabonnement af en betaalt maandelijks een laag bedrag. In ruil daarvoor krijg je in dat jaar een week voor een solo-expositie. Die week is helemaal jouw feestje: je mag doen met de ruimte wat je wil. Zo geven sommige mensen bijvoorbeeld een borrel of een workshop. Het is een lege ruimte die je een week lang helemaal naar je eigen hand kan zetten.”
Ook buiten die week om blijft het werk zichtbaar. “Gedurende het jaar hangt er minimaal drie maanden werk van je in de gallery. En als er geen solo-expositie is, zijn we een algemene gallery met werk van alle kunstenaars.”
Tekst gaat verder na de foto’s.
Appie ziet haar gallery als een plek die jonge kunstenaars echt verder helpt. “Ik denk dat ik een springplank voor ze ben”, vertelt ze. “Ik bied een podium voor jonge kunstenaars, terwijl gallery’s over het algemeen niet zo snel met hen werken, omdat ze nog niet zoveel geld kunnen vragen voor hun werk.”
Naast dat het in de meeste gevallen te duur is voor een gallery om met jonge kunstenaars te werken, is het vaak ook onzeker. “Omdat het jonge en beginnende kunstenaars zijn, hebben ze nog geen naam. De kans dat zij iets verkopen is daardoor niet zo groot. Dat is ook gelijk mijn missie, om juist een platform voor jonge kunstenaars te zijn.”
Uiteindelijk doet Appie meer dan alleen exposities organiseren. “Ik ben elke dag in contact met kopers en help mensen ook gratis door foto’s van hun huis op te laten sturen. Dan edit ik kunst uit mijn gallery in hun interieur, zodat ze kunnen zien hoe het er bij hen thuis uit zou zien.”
Daarnaast heeft Appie veel contact met bedrijven en is ze een soort relatiemanager voor de kunstenaars. “Eigenlijk heb ik drie rollen: marketing, sales en relatiebeheer”, vertelt ze. Ook kijkt ze naar andere manieren om inkomsten te genereren met haar gallery. “Ik ben nu bezig met het vinden van bedrijven die hier willen brainstormen of een teamuitje willen doen. Dan verhuur ik de ruimte en regel ik bijvoorbeeld de lunch.”
Tekst gaat verder na de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
“Dit werk levert me vooral heel veel energie op”, vertelt Appie. “Ik ontmoet elke dag creatieve en leuke mensen en ik doe echt iets waar mijn hart ligt.” Daarnaast ziet Appie in dat haar gallery twee dingen doet. “Ik help beginnende kunstenaars, maar ik maak kunst ook betaalbaar. Als je geen duizenden euro’s uit wil geven, maar wel iets unieks in huis wil, dan kun je bij mij terecht.”
Ook Appies omgeving reageert positief op haar keuzes. “Toen ik mijn baan opzegde, heeft niemand gezegd: moet je dit wel doen? Iedereen vond het juist vet en bij mij passen.”
Wat Appie er zelf van heeft geleerd? “Ik geloof echt dat al je ideeën werkelijkheid kunnen worden, als je er zelf in gelooft en het goed uitwerkt.” Volgens haar begint alles met duidelijkheid. “Het is heel belangrijk om te weten wat je wil en waar je naartoe werkt. Voor mij was dat: ik wil een eigen gallery en jonge kunstenaars helpen.”
Visualiseren speelt daarin een grote rol voor Appie. “Ik had een vision board in mijn huis hangen. Als je elke dag ziet wat je wil, gaat je onderbewuste daar ook naar leven. Je maakt vanzelf keuzes die je dichter bij dat doel brengen.”
Ook snel keuzes maken is volgens haar essentieel. “Twijfelen kost superveel energie. Terwijl als je gewoon een keuze maakt – goed of fout – kom je in beweging.”
Daarnaast benadrukt ze het belang van je omgeving. “Je bent het gemiddelde van de mensen met wie je omgaat. Dus als je je omringt met ambitieuze mensen, groei je daarin mee.” En misschien wel het belangrijkste: “Ga echt na waar jij gelukkig van wordt. Niet wat er van je verwacht wordt, maar wat jij zelf wil.”
Na een pittig dal gooit Lousje haar leven om en verhuist naar Senegal: 'Ik kies nu voor mezelf'
