Zonder plan naar Bali om een surfshop te runnen of na je rechtenstudie stripper worden; wat als je lak hebt aan alle ongeschreven verwachtingen in je twenties? In ‘Fack de Norm’ doen meiden het lekker anders.
Deze week deelt Babiche (29) haar verhaal. Ze zei haar baan op om haar hart te volgen en begon haar eigen hondenuitlaatservice: ‘Poodleloo Dog Walkers’ (@poodleloo_dogwalkers).
Zoals velen van ons, heeft ook Babiche als klein meisje de droom om dierenarts te worden. “Sinds ik me kan herinneren was ik altijd met dieren bezig”, vertelt ze. “Toen ik acht was regelde mijn oma dat ik mee mocht kijken met een bevriende dierenarts. Ik deed daar niet veel meer dan de tafel schoonmaken, maar ook dat vond ik al waanzinnig. Vanaf dat moment wist ik zeker dat ik dierenarts wilde worden.”
Fast forward naar de middelbareschooltijd van Babiche: “Ik was destijds nogal een puber, waardoor ik tijdens het kiezen van een vakkenpakket op het VWO dacht: dit moet ik zo makkelijk mogelijk voor mezelf maken. Daardoor koos ik niet voor de bètavakken die je nodig hebt om dierenarts te worden, maar voor de alfavakken, terwijl ik de bètavakken juist hartstikke interessant vond. Achteraf gezien erg stom van mezelf.”
Uiteindelijk behaalt Babiche haar vwo-diploma en moet ze een studiekeuze maken. “Toen kwam eigenlijk pas de echte spijt”, vertelt ze. “Ik wist natuurlijk al dat ik met mijn profiel geen dierengeneeskunde kon studeren, maar op dat moment besefte ik pas echt wat dat betekende. Ik heb nog uitgezocht wat er nodig was om alsnog dierengeneeskunde te studeren, maar dat bleek een lang traject met weinig kans op toelating en bovendien een torenhoge studieschuld. Na enige afweging besloot ik dat ik ook met ander werk gelukkig kon worden.”
Om toch iets te doen wat ze interessant vindt, kiest ze voor Klinische Psychologie in Utrecht. “Dat kwam vooral omdat ik de vraag in hoeverre psychische stoornissen worden veroorzaakt door aangeboren biologische factoren, of door omgevingsinvloeden en ervaringen heel interessant vind.”
Na haar bachelor lijkt de route eigenlijk al bepaald. “Na Klinische Psychologie is het best vanzelfsprekend dat je richting de GZ-opleidingen gaat,” vertelt Babiche. “Maar ik zag mezelf niet dag in, dag uit als psycholoog werken.”
Ze besluit het daarom anders aan te pakken. “Ik wilde wel iets met psychologie blijven doen, maar niet vastzitten aan één richting.” Uiteindelijk kiest Babiche voor de master Economic & Consumer Psychology in Leiden. “Daarmee kon ik het wat breder trekken en het bedrijfsleven in.” Tijdens haar master loopt ze stage bij Unilever en gaat ze aan de slag als werkstudent bij Picnic. Dat vond ik megaleuk en gelukkig mocht ik daar blijven werken.”
Haar baan bij Picnic gaat Babiche goed af, maar deep down voelt ze dat haar hart nog steeds ligt bij dieren en de natuur. “Om toch met dieren bezig te kunnen zijn ben ik naast m’n baan vrijwilliger geworden bij de dierenambulance. Eén keer per week ging ik extra vroeg naar mijn werk toe, zodat ik daarna van vijf uur ’s middags tot tien uur ’s avonds een dienst kon draaien. Dat vond ik geweldig.”
Als Babiche op een gegeven in een burn-out terechtkomt, neemt ze haar leven opnieuw onder de loep. “Ik had eigenlijk twee banen en privé ging het ook niet top, waardoor ik uiteindelijk instortte”, vertelt ze.
“In mijn omgeving is iedereen erg ambitieus en carrièregericht: ze hebben vaak goed betaalde banen en een bepaald pad voor ogen. Zo had ik het voor mijn eigen carrière ook bedacht. Het was immers de norm en ik had een bepaalde bewijsdrang. Al kwam ik er door m’n burn-out toch achter dat het niet is waar mijn hart ligt. Het klinkt misschien cliché, maar als je in zo’n diep dal zit, dan besef je dat het belangrijk is dat je je dromen achterna gaat en je ambitie daarin kwijt kunt.”
“Kort na het besef dat ik het anders wilde gaan doen, belde mijn zus. ‘Ik kom net iemand tegen die haar hondenuitlaatservice wil verkopen. Ik zeg het maar even, want het lijkt me wel wat voor jou’, zei ze. Het voelde echt als een teken dat het zo op mijn pad kwam.”
Na een belletje met de vorige eigenaar was het voor Babiche al snel duidelijk. “Ik dacht: dit is zó leuk, dit moet ik doen. Daarna ging het eigenlijk heel snel. Zodra ik de service had overgekocht heb ik vrij snel mijn oude baan opgezegd. Dat vond ik spannend. Ik heb namelijk nog steeds dezelfde vaste lasten, zoals een hoge huur in Amsterdam, en een leven dat ik graag zo wil houden.”
Ook vindt ze het spannend wat er gebeurt als het toch niet blijkt te zijn wat ze ervan verwacht en is ze bang voor het oordeel van haar omgeving. “Gelukkig red ik het financieel, is het beter dan ik had gehoopt en was ik al snel overtuigd van mijn eigen bedrijf en ideeën. Ik besefte ook dat die gedachtes eigenlijk nergens op slaan: het is mijn leven en het zou me dus niet moeten boeien wat iemand daarvan vindt. Uiteindelijk geloof ik dat je vanzelf succesvol wordt als je iets doet waar je echt blij van wordt. Die angsten bleken al snel onterecht, want ik krijg juist ontzettend veel leuke en positieve reacties, zelfs van mensen die ik helemaal niet ken.”
Tekst gaat verder onder de afbeeldingen.
“Op een werkdag sta ik meestal vroeg op om te sporten, of om een beetje in huis te rommelen”, vertelt Babiche. “Rond negen uur stap ik mijn bus in om de hondjes op te halen en rijden we naar het strand. Daar ga ik met alle honden – meestal zo’n zeventien – anderhalf uur wandelen. Ze volgen me echt als een roedel en ik vind het zó gezellig. Ik houd heel veel van ze.” Na de wandeling brengt ze de honden weer thuis en is ze rond drie uur weer thuis. “Dan heb ik nog een halve dag die ik helemaal zelf kan invullen. De ene keer doe ik administratie en de andere keer ben ik bezig met het uitwerken van ideeën voor de toekomst van Poodleloo.”
“Het lijkt me heel leuk om de uitlaatservice verder te laten groeien, maar bijvoorbeeld ook om een merk op te zetten, zoals een lijn met hondenaccessoires. Daarnaast zou ik mijn bedrijf graag willen inzetten voor een maatschappelijk sociaal project, waarbij hond en mens samenkomen.”
Tekst gaat verder onder de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
“Deze switch heeft me veel vrijheid en energie gebracht”, vertelt Babiche. “Ik ben iets aan het doen wat ik écht leuk vind en waar ik iedere dag blij van word.” Ook de liefde van de honden en de positieve reacties uit haar omgeving doen haar goed.
De stap heeft Babiche ook iets belangrijks geleerd. “Uiteindelijk is het jouw leven is en daar moet je zelf iets moois van moet maken. We moeten allemaal werken, dus dan kun je net zo goed iets doen waar je écht blij van wordt. Voor mij werd ook duidelijk hoe belangrijk het is om je dromen achterna te gaan, al kan dat spannend zijn. Soms moet je gewoon die stap zetten en het proberen. Het hielp mij om te denken: wat is nou het ergste dat er kan gebeuren? Dat ik weer even bij mijn ouders ga wonen en het niet is wat ik had gehoopt? Dan komt er wel weer iets anders op mijn pad. Als er een deur dichtgaat, gaan er uiteindelijk ook weer nieuwe deuren open.”
Elizabeth verruilt Amsterdam voor het boerderijleven in Australië: 'Hier zit geluk in kleine dingen'
