Paula stond opeens oog in oog met haar tweelingzus: 'Wist niet van haar bestaan'

“Nooit had ik verwacht de helft te zijn van een tweeling. Tuurlijk schoot de mogelijkheid weleens door mijn hoofd, maar dat was gewoon een van de vele opties en fantasieën die ik had omdat ik nou eenmaal niets wist van mijn afkomst. Ik had geen onverklaarbaar voorgevoel en ik dacht nooit concreet na over hoe het zou zijn om een tweelingzus te hebben. Daar kon ik me geen voorstelling van maken. Maar het is echt zoals in een film: mijn tweelingzus Yiling en ik hebben een heel speciale band. Het voelde met haar meteen vertrouwd, alsof ik haar al heel lang kende. Dat wij niet samen zijn opgegroeid, is een groot gemis.

In ben geboren in China, waar ik toen ik twee dagen oud was naar een kindertehuis ben gebracht. Daar woonde ik anderhalf jaar, tot mijn Nederlandse ouders me adopteerden. In Zutphen groeide ik op in een warm gezin. Ik ben de oudste thuis, na mij werd mijn drie jaar jongere zusje geadopteerd – ook uit China – en kregen onze ouders nog twee biologische zoontjes. Ik voelde me welkom en geliefd. Over mijn adoptie werd niet geheimzinnig gedaan. Op mijn verjaardag vroeg mijn moeder zich altijd af of mijn biologische ouders ook aan mij dachten. Die openheid was fijn, het zorgde ervoor dat ik me nooit bezwaard voelde om vragen te stellen over mijn afkomst. Niet dat mijn ouders daar veel over konden vertellen. In mijn dossier stond alleen dat ik was achtergelaten bij een brug en dat mijn biologische ouders onbekend waren.

Toen ik ouder werd, hield mijn afkomst me vaker bezig. Ik vond het jammer dat ik thuis op niemand leek. Steeds vaker dacht ik aan mijn biologische familie. Ik vroeg me af of ik nog broertjes of zusjes had en of ik qua uiterlijk of persoonlijkheid op mijn vader of moeder leek. Ook wilde ik weten waarom ik was afgestaan. Omdat ik hierover helemaal niets wist, ging ik het zelf invullen. Ik bedacht duizend mogelijke scenario’s. Was ik afgestaan omdat mijn ouders heel arm waren? Of kwam het door de Chinese een-kind-politiek? Was een van mijn ouders ziek of overleden? Van wie had ik mijn eczeem? Er spookten zo veel vragen door mijn hoofd, en daar wilde ik antwoord op.

Rond mijn negentiende ging ik online op zoek naar meer informatie. Zo kwam ik terecht bij Stichting Adoptiepedia, een belangenorganisatie voor Chinees en Taiwanees geadopteerden. Ik deed verschillende DNA-tests die ik uploadde naar online databanken. Er kwam geen match. De zoektocht lag even stil, totdat ik vorig jaar vanuit Adoptiepedia hoorde over een ‘rootsreis’ naar China. Ik meldde me aan voor de selectie en mocht mee, samen met vijf andere geadopteerde meiden. Het plan was om te gaan flyeren in onze geboorteplaatsen, om zo familie te vinden. Twaalf jaar geleden was ik al met mijn ouders in China geweest, toen bezochten we het kindertehuis waar ik had gewoond. Ik herkende toen de geuren en voelde me er meteen op mijn plek. Hoewel ik zin had om weer naar mijn geboorteland te gaan, stapte ik met weinig verwachtingen op het vliegtuig. Op een ontmoeting met mijn ouders durfde ik niet te hopen, want dan kon ik alleen maar teleurgesteld worden. Mijn insteek was om meer feeling krijgen met het land, het eten en de cultuur.

De reis ging naar de provincie Jiangxi, waar mijn reisgenoten en ik vandaan komen. Mijn geboortestad Ningdu was als eerste aan de beurt. Ik vond het heel spannend. Op pleinen, markten en bij restaurants deelden we flyers uit met oude en recente foto’s van mij erop en de vraag of iemand informatie had over mijn ouders. We vielen op en werden gefilmd door omstanders. Een van die video’s werd op de Chinese TikTok geplaatst en ging viraal. Het filmpje werd gezien door een nicht van mij, ze vond dat ik bizar veel leek op haar nichtje Yiling. Zij stuurde de video door naar de rest van de familie en zo ging het balletje rollen. En hóé! Mijn biologische ouders haastten zich naar het politiebureau, waar ik toevallig al was om mijn DNA af te staan. Onze gids vertelde me dat er een familie onderweg was die vermoedde dat ik hun dochter was.

Ik reageerde heel nuchter en durfde geen hoop te hebben. Plots zag ik een man om de hoek komen lopen. Ik zag een kuiltje in zijn wang, net zo een als ik heb. Deze man zou zomaar eens familie kunnen zijn, dacht ik. Daarna kwam een vrouw – mijn moeder – binnen met mijn eeneiige tweelingzus Yiling. Toen ik haar zag, was er geen twijfel meer mogelijk. Dit was honderd procent mijn familie. Yiling en ik leken als twee druppels water op elkaar. Ongelovig keken we elkaar aan. We pakten elkaar vast, draaiden elkaars gezicht om te kijken hoe de ander er van de zijkant uitzag. Onze mond, ogen, neus: alles leek op elkaar. Ik was in shock. Daarna kwamen de tranen, bij iedereen. Ik had alleen maar oog voor mijn zus, maar mijn ouders waren natuurlijk erg geëmotioneerd en pakten steeds mijn hand vast. Voor de formaliteit deden we een DNA-test, die bevestigde dat dit mijn familie was.

Nog vol ongeloof vertrokken we met z’n allen naar een restaurant. In China uit je liefde door veel eten te geven, dus mijn moeder bleef mijn bord volscheppen. Daarna gingen we naar hun huis. De vertaler die mee was met mijn groepsreis ging ook mee, omdat mijn familie geen Engels spreekt. Eindelijk kon ik de vragen stellen waarmee ik al jaren rondliep. Mijn belangrijkste vraag was waarom ik was afgestaan. Mijn moeder was boos toen ze hoorde dat in mijn dossier stond dat ik, geboren in hartje winter, bij een brug was achtergelaten. Dat was niet zo, ze had me door een kennis naar het tehuis laten brengen. Het bleek dat mijn oma had besloten dat ik afgestaan moest worden. Dat klinkt raar, maar in de Chinese cultuur draait het om het collectief en hebben je ouders het laatste woord, ook als je volwassen bent. In China hechten ze veel waarde aan het krijgen van zoons, want die erven geld en land. Volgens de een-kind-politiek mochten ouders maar één kind krijgen, maar als je al één dochter had, mocht je onder bepaalde voorwaarden proberen nog een zoon te krijgen. Helemaal duidelijk werd het niet tijdens het gesprek, maar waarschijnlijk ben ik dus afgestaan zodat mijn ouders nog een zoon konden krijgen – die drie jaar later ook is geboren.

Waarom de keuze op mij viel en niet op Yiling weet ik niet precies. ‘Het was heel moeilijk en we hadden geen andere optie’, zei mijn moeder. Dat geloof ik, hoe maak je een vredesnaam zo’n hartverscheurende keuze? Veel blijft speculeren. Wat ik zeker weet is dat mijn ouders er veel verdriet van hebben gehad. Mijn zus wist vanaf haar zevende dat ze een tweelingzus had, toen ze dat per ongeluk opving in een gesprek. Later zijn mijn ouders nog naar me op zoek gegaan via het tehuis, maar dat bracht ze niet verder. Ze wisten niet dat ik naar het buitenland was geadopteerd. ‘Sorry dat we jou niet hebben opgevoed’, zei mijn moeder steeds. Haar schuldgevoel was enorm. Boos ben ik nooit geweest op mijn ouders. Ik weet dat dit niet hun wens was. Ik kijk naar wat hen ertoe dreef deze keuze te maken, in plaats van boos te worden op de keuze zelf. Bovendien: boosheid brengt ons niet verder in onze relatie.

Ik bleef meteen logeren bij mijn ouders. De eerste dagen kon ik niet veel nadenken, ik wilde vooral alles meemaken. Ik sliep met Yiling in haar tweepersoonsbed. De ochtend na onze hereniging werd ik wakker vol emotie en begon ik stilletjes te huilen. Ineens voelde ik dat Yiling haar arm om me heen sloeg, om me te troosten. Zo mooi. Ik heb echt een zus, besefte ik. Die gedachte maakte me blij.

Het is acht maanden geleden dat ik mijn biologische familie voor het eerst ontmoette. Een tweelingzus hebben is nu voor mij het nieuwe normaal. Om de dag hebben Yiling en ik contact via WeChat. Heel handig: haar Chinese berichtjes worden hiermee direct vertaald naar Engels en andersom. Afgelopen februari ging ik terug naar China met mijn Nederlandse ouders, die blij voor me zijn dat ik mijn familie heb gevonden. Toen heb ik ook de rest van mijn familie ontmoet, onder wie de oma die had besloten dat ik moest worden afgestaan. Ze was heel lief voor me, maar toch is het een gek idee dat zij over mijn leven heeft beslist. Ik had ook in China kunnen opgroeien, met mijn familie. Zij hebben het financieel prima, ik had daar een goed en leuk leven kunnen hebben. Dat is wrang. Vooral de laatste jaren besef ik dat ik niet alleen mijn familie maar ook mijn cultuur ben kwijtgeraakt door de adoptie, terwijl die wel bij mij hoort. Ik leer momenteel Mandarijn zodat ik makkelijker met mijn familie kan communiceren. Dat doen we nu vooral via Google Translate. Het grappige is dat ik me steeds meer Chinees voel nu ik me in de taal en cultuur verdiep. Mijn biologische ouders hebben me inmiddels een Chinese naam gegeven: Yiyue. Dit betekent vrolijk, een verwijzing naar mijn achternaam en omdat ze zo blij waren om me eindelijk te zien.

Het blijft bijzonder om dingen van mezelf terug te zien. Mijn eczeem blijk ik van mijn vader te hebben, en mijn moeder en zus snurken ook. Ik ben introvert, net als mijn Chinese familie. Daardoor voel ik me op mijn gemak bij ze. Ik word niet veroordeeld omdat ik ‘te stil’ ben, wat soms wel gebeurt in een mondig Nederlands gezelschap. Yiling en ik lijken niet alleen qua uiterlijk op elkaar. We hebben dezelfde mimiek en zijn beiden zorgzaam en meegaand. Ook onze studiekeuzes hebben raakvlakken: zij heeft Human Resource Management gestudeerd, ik doe een master in Bedrijfspsychologie. Met mijn broertje, die net als ik van garnalen en reizen houdt, heb ik een iets afstandelijker band. Misschien komt dat doordat hij een jongen is, maar tweeling zijn geeft toch een extra laag, merk ik. In februari vierden Yiling en ik voor het eerst onze verjaardag met elkaar. Samen bliezen we de kaarsjes op de taart uit, dat voelde heel bijzonder.

Ik heb zin in de toekomst. Hopelijk kan ik mijn familie om het jaar bezoeken. Ook wil ik een toeristenvisum regelen voor Yiling, om haar Nederland te laten zien. Na mijn master wil ik misschien een jaar in China wonen om de taal beter te leren en me helemaal onder te dompelen in de cultuur. Tegen andere geadopteerden die struggelen met waar ze vandaan komen, zeg ik: de kans op een match is klein, maar hou hoop en blijf zoeken. En weet dat je biologische ouders van je houden en ook aan jou denken. Ik heb mijn ouders, broer en zus gevonden, en daarmee grotendeels antwoord op mijn vragen gekregen. Dat geeft rust, ik hoef niet meer tig scenario’s in mijn hoofd af te spelen. Weten waar ik vandaan kom is een verrijking. Met als grootste bonus mijn tweelingzus.”•