Van de klas naar het ziekenhuis

Als Emelie twaalf is, gaat ze naar de eerste klas. In het begin lijkt alles gewoon normaal. Maar haar puberteit komt maar niet op gang. En dan krijgt ze ineens klachten: heftige hoofdpijn, ’s nachts overgeven en ze begint steeds slechter te zien.

“Ik kon op een gegeven moment het bord in de klas niet meer goed lezen. Boeken lezen ging ook steeds lastiger. Ik knalde tijdens het fietsen tegen paaltjes aan. Toen zijn we naar de huisarts gegaan. En daarna ging het eigenlijk heel snel. De volgende ochtend konden we onderzoeken doen in het ziekenhuis. En diezelfde avond lag ik al op de operatietafel.”

Het slechte nieuws

Binnen nog geen 24 uur staat Emelies leven helemaal op z’n kop. “Destijds had ik nog een beugel, dus konden ze de MRI niet helemaal goed zien. Maar wat ze wel zagen was een ophoping van hersenvocht. De volgende ochtend kregen we te horen dat dat kwam door een hersentumor.”

Het moment dat de artsen het vertellen, vergeet ze nooit meer. “Ik kan het me nog heel goed herinneren. Het was een klein kamertje. Ik wilde wat eten, maar ik moest een lege maag hebben, dus dat mocht niet. Dat is zo’n klein detail dat je dan bijblijft. Toen de dokters binnenkwamen, trok mijn vader me meteen op schoot. Ze vertelden het gelijk: we hebben slecht nieuws.”

Emelie wist niet wat ze hoorde. “Ik moest meteen huilen en mijn ouders ook. Ik weet nog dat ik alleen maar verdriet en paniek voelde.”

Dokters in overvloed

Na dat heftige nieuws wordt Emelie met de ambulance naar het Prinses Máxima Centrum gebracht. “Je komt in een soort rollercoaster terecht. Maar tegelijkertijd werd daar alles meteen geregeld. We kwamen in een warm bad terecht.”

De eerste dagen komen er nog niet veel mensen langs. Maar dokters? Die zijn er volop. “We hadden zelfs een whiteboard waar we alle dokters die langskwamen op hadden geschreven, omdat we het niet meer bij konden houden. Zoveel waren het er.”

Niet bewegen

Emelie moet meerdere operaties ondergaan om zoveel mogelijk van de tumor weg te halen. En die periode was niet makkelijk. “Ik heb heel veel geslapen, omdat ik moest bijkomen van de operaties. Soms kwamen er vrienden en familie langs, maar niet te lang. En ik had ook een drain. Dat is een slangetje in mijn hoofd om hersenvocht weg te laten lopen. Die moest op precies dezelfde hoogte blijven als mijn hoofd. Dus ik mocht eigenlijk een paar weken niet bewegen.”

Wekenlang niet bewegen? Het klinkt bijna niet te doen, maar voor Emelie was het realiteit. “Ik had een knop in mijn bed en als ik daar op drukte, kwam er een verpleger. Als ik dan bijvoorbeeld even op mijn zij wilde liggen, moest eerst die drain worden versteld. Daarna moest ik weer stil blijven liggen. Dat was wel heel vermoeiend.”

Terug naar de klas

Terwijl haar klasgenoten gewoon in de les zaten, lag Emelie in het ziekenhuis. Uiteindelijk mag ze langzaam weer beginnen met school. Met al dat stil liggen, was ze ondertussen wel klaar.
“Eerst moest ik het stap voor stap opbouwen. Ik had natuurlijk niet zoveel energie. En ik kon toen zo weinig zien dat ik in die periode meteen ben begonnen met het gebruiken van spraakprogramma’s op mijn telefoon en laptop. En ik heb ook geleerd hoe ik met een stok moet lopen. Uiteindelijk heb ik heel weinig achterstand opgelopen en daar ben ik heel blij mee.”

Goed, maar niet genezen

Nu, vier jaar later, gaat het een stuk beter met Emelie. Maar de tumor zit er nog steeds. “Ze hebben hem niet helemaal weg kunnen halen, omdat ze natuurlijk niks willen beschadigen. Ik krijg er medicijnen voor en die houden hem gelukkig stabiel. Maar het kankergedeelte heeft niet eens de meeste impact gehad op mijn leven. Het is eerder dat ik er bijna blind door ben geworden. Ik zie nu nog maar 2 à 3 procent.”
Ze ziet nog wel iets, maar er is bijna niets meer over van haar zicht. “Sommige dingen zijn gewoon niet zo makkelijk voor mij. Maar ik red mezelf wel en ik kan nog steeds heel veel.” Maar hoe positief Emelie ook is, ze baalt van de dingen die ze nu niet meer zo goed kan. “Ik mis het om zelfstandig te zijn. Dat gaat nu niet meer. Bijvoorbeeld shoppen met vriendinnen of fietsen. Ik vind het jammer dat ik er niet zonder hulp op uit kan.”

De 538 Ochtendrun

Ondertussen is Emelie zestien en zit ze in haar examenjaar. Hoe zwaar de afgelopen jaren ook zijn geweest, ze blijft lachen. “Ik sta heel positief in het leven. Ik zeg ook altijd: ik kan wel in een hoekje gaan zitten huilen, maar daar heb ik niks aan. Ik ben pas zestien en heb hopelijk nog heel wat jaren voor me. Dan kan ik er maar beter wat van maken en ervan genieten.”

En dat meent ze echt. Want dit jaar is Emelie het gezicht van de De 538 Ochtendrun. “Deze zaterdag is de derde editie. Radio 538 haalt dan samen met heel Nederland geld op voor het Prinses Máxima Centrum, waar ik onder behandeling ben. We gaan 5,38 kilometer hardlopen. Ik ben er nu ook voor aan het trainen.”

En ze is heel blij dat ze wat kan terugdoen. “Ik wil zoveel mogelijk geld inzamelen voor het Máxima, omdat ze mij – en zoveel andere kinderen – zo goed hebben geholpen. Het is eigenlijk de mooiste plek waar je niet wil zijn. Ik wil gewoon dat zoveel mogelijk kinderen kunnen genezen en de beste behandeling kunnen krijgen.”

Op naar een miljoen

Emelie hoopt dat er een groot bedrag wordt opgehaald. Misschien dat ze zelfs wel zes nullen aantikken. “Het motto is: help Emelie en Jeroen naar een miljoen. Dus ik hoop natuurlijk dat dat lukt. Het is in het Olympisch Stadion en de entree is gratis, voor mensen die willen langskomen. En als iemand wil doneren kan dat via 538.nl/tikkie.”

Kirsten (24) en Yuli (22) hadden lymfeklierkanker: 'Ik ben trotser op mezelf dan ooit'Lees meer