WIEKE WEERMEIJER (23) raakte tijdens de corona­pandemie ongepland zwanger. Ze had nooit verwacht dat haar dit zou overkomen.
“Ik wilde mijn ongewenste zwangerschap met anderen bespreken, maar kreeg het idee dat ik het beter niet tegen te veel mensen kon zeggen. Door die opgelegde schaamte voelde ik me best eenzaam. Mijn ouders hebben gelukkig op hun eigen manier steun geboden, wat me veel heeft geholpen. Ik was eigenlijk niet seksueel actief; die ene spontane keer leidde direct tot een zwangerschap, ondanks de morning-afterpil. Mijn vader vroeg: ‘Wat wil jij?’ Ik zei dat ik het wilde laten weghalen. Dat moment is me zo bijgebleven, want het voelde open-minded. Ik voelde me gezien. Omdat ik geen relatie had, appte ik de bewuste jongen dat ik geschrokken was en ervoor koos de zwangerschap te beëindigen. De abortus vond plaats tijdens corona, dus niemand mocht mee. Mijn ouders zetten me voor de deur af en ik moest alleen naar binnen. Het emotioneerde hen en mij ook. Nu nog steeds, als ik daaraan denk. Fysiek had ik erna geen klachten, mentaal wel. Abortus voelde als een taboe, ik voelde me stom en had in mijn hoofd dat het mijn fout was. Als ik iets over abortus op social media zie, kijk ik vaak eerst naar de comments. Daar is veel victimblaming, zoals ‘je eigen domme schuld’. Dat maakt me nog steeds boos, maar ik weet zelf hoe het echt zit.”