Er zijn momenten in een rechtszaal die je niet snel vergeet, aldus Monika van der Marel in haar columns. Als columnist schrijft ze tweewekelijks op LINDA.nl over strafzaken, onverwachte wendingen en alles wat je tegenkomt wanneer je dagelijks laveert tussen onderwereld en rechtszaal.
Deze week: de rechtszaak tegen Mark S. Hij wordt beschuldigd van het meer dan tien jaar manipuleren van minderjarige meisjes en het afpersen van vrouwen om naaktfoto’s te delen.
Ze was pas zeventien, ze zou je buurmeisje kunnen zijn. Zo’n schoolgaand meisje op een e-bike, oortjes in, grote dromen. Onbezonnen, een tikje naïef, vol plannen voor later.
Tot Mark S. op haar scherm verscheen.
Hij deed zich voor als een bekende Nederlander. Iemand van televisie. En ze was uitverkoren om mee te doen aan een wedstrijd. Het enige dat ze daarvoor hoefde te doen is een beetje zwoel voor een webcam dansen. Ze voelde zich gezien. Ze geloofde hem.
Een paar weken geleden sprak ik met Lars van Eijden, maker van de podcast Sextortion. Samen met Rick Uilenbroek en strafrechtadvocaat Christian Visser reconstrueerde hij de zaak rond Mark S. uit Borculo. Volgens het Openbaar Ministerie misleidde, chanteerde en misbruikte hij jarenlang jonge vrouwen en meisjes.
Het wrange: Lars kende hem. Vrij goed zelfs, want ze waren jeugdvrienden. Juist daarom wilde hij dit verhaal vertellen. Omdat sextortion nog te vaak wordt afgedaan als iets abstracts. Iets digitaals. Iets wat ‘je zelf toch niet zou overkomen’. Maar het overkwam tientallen meisjes. Van Eijden dook in een dossier van meer dan 6.300 pagina’s. Sprak met dertig slachtoffers. Meisjes die soms jaren zwegen uit schaamte. Uit angst. Omdat ze dachten dat het hun eigen schuld was.
In de dagvaarding hebben de slachtoffers geen naam, maar een nummer. Meisje 1. Meisje 2. Meisje 3. Anonimiteit als bescherming. En noodzaak. Want veel van hen kampen nog dagelijks met paniekaanvallen. Sommigen deden zelfmoordpogingen. De meesten wisten niet eens hoe hun dader eruitzag. Dat is misschien nog het beangstigendst.
'Op slechts een paar meter zat de man die ervan verdacht wordt hun dochter, hun zus, hun geliefde te hebben gedood'
Tijdens de rechtszaak krijgt het ‘monster’ een gezicht voor heel Nederland. De aanwezigen in de zittingszaal horen ook zijn stem. Hij klinkt gewoon, welbespraakt, eigenlijk als een doorsnee man. Rustig. Beleefd. Soms bijna vriendelijk. Dan weer warrig. Maar hij toont, terwijl de wreedste verhalen worden gedeeld, geen empathie. Want het ligt niet aan hem. Hij ontkent alles.
En dan terug naar dat ene meisje van pas zeventien jaar jong. Ze houdt van dansen. Gaat met vriendinnen naar school, kijkt realityprogramma’s, droomt ervan ooit bekend te worden. Haar mooiste herinnering: een vakantie naar Disneyland Parijs met haar ouders en broertjes. Een gewoon meisje, met gewone dromen.
Tot ze wordt toegevoegd aan een Snapchatgroep van een zogenaamd tv-gezicht dat ze herkent van haar favoriete programma Ex on the Beach. Hij organiseert een leipe wedstrijd, zegt hij. Wie het meest sexy danst voor de camera, wint een rol in een videoclip.
Ze gilt het uit van blijdschap. Dit is haar moment. De eerste ronde doet ze mee. Ze mag door. Maar moet “iets verder gaan”. Iets meer laten zien. Het hoort erbij, zegt hij. Ze twijfelt. Maar wil zo graag. Plotseling verandert alles. De vriendelijke berichten slaan om in druk. In eisen. In dreigementen. Hij stuurt screenshots van haar video’s terug. Als ze niet doet wat hij zegt, zet hij ze online. Stuurt ze naar haar vrienden. Haar ouders. Haar school.
'Stemmen in Bouchra's hoofd zeiden dat ze haar halfzus Anouk moest doden'
Alsof dat nog niet genoeg is, laat hij zien dat hij weet waar ze woont. Foto’s van haar straat, haar school, haar broertje. En hij stuurt een foto van een man met een bivakmuts en een wapen. Met daarbij de tekst: ‘We zijn onderweg.’
Ze is pas zeventien. Natuurlijk gelooft ze hem. Wat volgt, is een web waaruit ze niet meer kan ontsnappen. Hij chanteert haar met beelden die hij haar zelf heeft laten maken. Dwingt haar tot steeds verdergaande opdrachten. Hij bepaalt wat hij precies wil zien en horen. Ze wordt gedwongen tot seks met bekenden, met familieleden, buurmannen, onbekenden die hij voor haar uitzoekt. Hij dwingt haar ontuchtige handelingen te plegen met dieren. En het wordt nog erger en enger. Want ze moet hem betalen. Eerst kleine bedragen. Dan meer.
Om hem tegemoet te komen, steelt ze geld uit de portemonnee van haar ouders. Verkoopt sieraden van haar moeder. Zelfs de trouwring van haar vader moet eraan geloven. Ze leent van vriendinnen, verkoopt haar kleding en haar schoenen. Ze raakt alles kwijt.
Haar leven draait nog maar om één doel: hem tevreden houden. Maar tevreden is hij nooit. Hij blaft haar af. Dag na dag schuift hij haar grenzen op. Vernederingen. Seksuele handelingen. Dingen die geen enkel kind zou moeten meemaken. Ze leeft in permanente angst, slaapt nauwelijks, durft niemand iets te vertellen. Toch zoekt ze hulp. Omdat het zo niet langer kan. Ze gaat eraan onderdoor.
In 2020 stapt ze naar de politie, in 2021 opnieuw, in 2022 weer. Ze levert zelfs een naam, een adres, een telefoonnummer aan. Maar er gebeurt niets. Ondertussen maakt hij nieuwe slachtoffers. Ze voelt zich onzichtbaar. Alsof niemand haar gelooft.
'Het meeste geweld gebeurt achter voordeuren. In woonwijken die er precies zo uitzien als de onze'
De dreiging stopt pas wanneer een ander meisje zich in 2024 bij de politie in Groningen meldt. Dat meisje doet geen aangifte, maar justitie besluit de zaak zelf te gaan onderzoeken. En dan gaat het snel. Op 24 januari wordt Mark S. aangehouden.
Voor veel slachtoffers voelt die dag als bevrijding. Alsof ze eindelijk weer adem kunnen halen. Geen pressure meer, geen opdrachten, geen angst. Eindelijk kunnen ze weer ademhalen. Wat deze zaak vooral laat zien: sextortion gebeurt niet in donkere steegjes. Het gebeurt op school tijdens lesuren, maar ook thuis in de slaapkamer. En dat domein hoort notabene een safe space voor tieners te zijn. Op telefoons. Tussen huiswerk en TikTok door.
Online en offline lopen naadloos in elkaar over. En wij ouders, scholen, politie, maatschappij lopen hopeloos achter de feiten aan. Daarom maakte Lars van Eijden zijn podcast. Omdat dit geen uitzondering is. Geen sensatieverhaal. Maar een waarschuwing.
Omdat we moeten weten hoe dichtbij het kan komen. Nogmaals: ze was pas zeventien. Ze wilde alleen dansen voor een camera. Misschien een beetje beroemd worden. Meer niet.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het allermoeilijkste is dat de daders van deze moedermoorden ook de nabestaanden zijn'
