Lucie (26) is 27 weken zwanger als ze last krijgt van extreme hoofdpijn, misselijkheid en een hoge bloeddruk die maar blijft stijgen. De oorzaak blijkt een zwangerschapsvergiftiging te zijn. Haar zoontje komt daardoor vroegtijdig ter wereld met een keizersnede.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“In het begin van mijn zwangerschap was ik ontzettend misselijk”, vertelt Lucie. “Soms gaf ik wel tien keer op een dag over. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Daar kreeg ik een infuus met vitamines en vocht om uitdrogingsverschijnselen tegen te gaan en medicatie om de misselijkheid te onderdrukken.”
Pas als ze in het tweede trimester is aanbeland, kan het grote genieten beginnen. “Ik had er heel veel zin in en ging enthousiast aan de slag. De kinderkamer hadden we al snel af en we kochten kleertjes en benodigdheden. We waren er helemaal klaar voor.”
Maar als de aanstaande moeder 27 weken zwanger is, slaat de sfeer om. “Ik kreeg extreme hoofdpijn, vergelijkbaar met migraine. Ook was ik misselijk, duizelig en had ik steken tussen mijn schouderbladen. Ik had zoveel pijn, zoiets had ik nog nooit ervaren.” De verloskundige stuurt Lucie voor de zekerheid door naar het ziekenhuis. “Daar werd bloed afgenomen en mijn urine gecheckt. Ik bleek een hoge bloeddruk te hebben: hypertensie. Ik kreeg medicatie en het advies om rustig aan te doen.”
Lucie slikt drie keer per dag medicatie, maar het lijkt niet te helpen. “Ik had een bloeddrukmeter en zag mijn bloeddruk hoger en hoger worden. Ik raakte in paniek en belde de verloskundige. Zij kwam langs en stuurde me opnieuw door naar het ziekenhuis. Weer werden er allerlei testjes gedaan.”
Het is niet duidelijk wat er precies aan de hand is, maar dat Lucie zich niet goed voelt, is zeker. “Ik werd medisch en moest voortaan voor mijn afspraken naar het ziekenhuis. Om de twee weken had ik een controleafspraak, maar hoe meer tijd er verstreek, hoe ellendiger ik me ging voelen. Ik ben minstens tien keer naar het ziekenhuis gegaan omdat ik er zo slecht aan toe was, maar elke keer werd ik naar huis gestuurd met de boodschap dat het op het randje was en dat ik rustig aan moest doen.”
Lucie voelt zich steeds beroerder en maakt zich zorgen. “Ik deed geen oog meer dicht en kon alleen nog maar huilen. Met de woorden van de arts in mijn achterhoofd besloot ik de volgende afspraak gewoon af te wachten. Anders werd ik waarschijnlijk toch weer naar huis gestuurd.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Gaby Blaaser had stortbevalling bij haar ouders op de bank: 'Sorry, waar is de pijnbestrijding?'
Maar als het eenmaal zover is, duurt het overleg langer dan ze gewend is. “Het bleek dat ik eiwit in mijn urine had, wat betekende dat ik een zwangerschapsvergiftiging (ook wel pre-eclampsie genoemd, red.) had. Ik was 29 weken en vijf dagen zwanger en werd met een ambulance met zwaailichten en sirenes overgebracht naar een ziekenhuis met een NICU (intensive care voor baby’s, red.). Daar werd ik volgestopt met pillen om mijn bloeddruk stabiel te houden. Dat was intens: ik kon niet meer plassen, niet meer uit bed komen en geen prikkels meer verdragen.”
Als Lucie 31 weken en 2 dagen zwanger is, ziet de verloskundige tijdens een CTG-scan dat de hartslag van de baby begint af te wijken. “De bevalling werd ingeleid met een ballonnetje, maar omdat het steeds slechter ging met onze zoon, werd het ballonnetje er uitgehaald en de operatiekamer klaargemaakt voor een keizersnede. Een uur later hadden we een zoon. Ik was zo ziek dat het allemaal langs me heen ging. Ik hoorde een huiltje en de artsen lieten hem even aan mij zien, daarna werd hij meegenomen naar de NICU.”
Lucie beseft nauwelijks wat er is gebeurd. “Ik was moeder geworden, maar mijn baby lag niet bij mij. Hij lag op een andere afdeling, aan slangen en aangesloten op apparatuur. Ik moest vrijwel meteen beginnen met kolven, omdat hij – als premature baby – moest aansterken met moedermelk. Maar de borstvoeding kwam niet op gang door de keizersnede en doordat ik zo vroeg was bevallen, was mijn lichaam er nog niet klaar voor.”
De baby ligt ruim een maand in het ziekenhuis. “Twee keer werden we ’s nachts opgebeld met het nieuws dat het niet goed ging en we direct moesten komen. Eén keer moest hij terug aan de beademing op de NICU, de andere keer bleek hij een hartritmestoornis te hebben. Als dat eenmaal is gebeurd, doe je geen oog meer dicht. Het was eng om thuis te zijn zonder onze baby, terwijl hij in het ziekenhuis in zijn eentje aan een monitor lag.”
Inmiddels is Lucies zoon bijna drie maanden oud en gaat het veel beter met hem. “Hij krijgt nog wel drie keer per dag medicatie voor zijn hart, is schrikkerig en klein, maar hij doet het hartstikke goed. Hij eet, slaapt, poept en plast en de borstvoeding gaat inmiddels prima.” En Lucie? “Ik herstel goed van de keizersnede, maar mentaal was het een klap. Wat mij het meest heeft geraakt, is hoe alleen je je kunt voelen wanneer je intuïtief weet dat er iets mis is. In het ziekenhuis is zorgvuldig gehandeld: ik werd doorgestuurd en onderzocht, maar mijn situatie leek steeds net niet ernstig genoeg voor opname. Daardoor begon ik aan mezelf te twijfelen en verloor ik het vertrouwen in mijn lichaam.”
Lucie drukt zwangere vrouwen daarom op het hart om goed naar hun eigen lijf te luisteren. “Klachten zoals aanhoudende hoofdpijn, wazig zicht, pijn in de bovenbuik, benauwdheid of plotselinge zwellingen horen niet bij een zwangerschap. Waak daarvoor en trek aan de bel als het niet goed gaat. In mijn geval waren het niet zomaar zwangerschapskwaaltjes.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Ruby's dochter werd met 40 weken stilgeboren: 'Het afscheid is een proces waar we nog steeds in zitten'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
