Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
“Hi pap, ik ben weer vrij hoor!” Dochter kletst vrolijk voort over haar ontvoering. Het was gezellig, hoor ik haar zeggen, met een leuke groep studenten uit de jaargroep. Of zei ze jaarclub? Om eerlijk te zijn, luister ik maar half. Mijn focus ligt op de 1 minuut en 24 seconden die ik nog heb om mijn online bestelling af te ronden.
Mannen kunnen niet multitasken, zeggen ze. Onzin natuurlijk. Ik bewijs hier het tegendeel. 50 seconden nog. Die kleine lettertjes laten zich moeilijk lezen zonder leesbril. “Hoppa”, juich ik. Net voor de teller op nul staat. Dochter vraagt wat ik aan het doen ben. “We gaan vanavond naar het theater!” leg ik uit.
Er stond een etentje gepland bij mijn zus in Amsterdam, met onze ouders. Een traditie als afsluiter van het jaar. Dochter informeert of mijn zus mijn enthousiasme deelt. We spreken af dat ik haar zo bel. “Dit was echt een buitenkansje,” bluf ik als ik zus aan de lijn heb. Het werkt; even de deur uit ziet ze ook wel zitten. Mijn ouders app ik dat het ‘slim is om tussen de middag al warm te eten, omdat we vanavond iets anders gaan doen’.
'Een kamer vinden dáár is net zo waarschijnlijk als de hoofdprijs winnen in de Postcodeloterij'
In de tram richting centrum licht ik een tipje van de sluier op. “We stappen zo uit op het Koningsplein. Toepasselijk, want we gaan naar Martijn Koning, in de Kleine Komedie.” Ik laat een pauze vallen. Mijn moeder draait rondjes met haar duimen. Haar blik op mij gericht. “Leuk”, zegt ze, “zitten we vooraan?”
Ik zet mijn leesbril op en open mijn Wallet. Als ik de tickets beter bestudeer, schrik ik: slechtzichtplekken, staat er schuingedrukt. Op de 2e verdieping, 2e balk links. Stoel 4 t/m 11. Valt vast mee. “We zitten niet helemaal vooraan, wel naast elkaar”, geef ik er een draai aan.
De Kleine Komedie is niet groot, wel héél hoog. Onze ‘balk’ is een zitbank die aan de muur hangt. Net onder het plafond, tussen grote zwarte lampen die het podium verlichten. Het paadje om de stoelen te bereiken is er een vol gevaar: het is smal en er is een veel te lage balustrade, waardoor je het gevoel krijgt zo over de rand te kiepen. Met mijn linkerhand zoek ik steun bij de muur. Ik voel hoe de nagels van mijn dochter zich in mijn rug klauwen. Als we vallen, gaan we samen.
De zitting van de stoel helt voorover. Als je zit, kijk je recht de diepte in. Ik adem even diep in. “Ze hadden hier wel een vangnet mogen ophangen”, grapt mijn neef. Aan de overkant ‘koorddanst’ een vrouw naar haar plek. “Die heeft net zulke slechte kaarten gekocht als jij”, fluistert dochter in mijn oor.
Slecht zicht blijkt hé-le-maal geen zicht. Als de show begint, horen we Martijn Koning vertellen dat hij de host is van de avond. Niet de hoofdact. Als ik me met gevaar voor eigen leven voorover buig, zie ik net de punten van zijn schoenen.
Zes aanstormende talenten proberen ons vervolgens aan het lachen te krijgen. “Wist jij dit?” vraagt mijn neef me. In de pauze check ik onze kaartjes, ‘Koning en Gasten’ staat er groot op. Ik besluit de tickets uit mijn wallet te verwijderen.
Terug in de tram is de sfeer opperbest. Alles liep weer eens anders dan bedoeld, maar dat samen beleven maakt het zo leuk. “Het is net of we naar een podcast zaten te luisteren, hè?”, maakt ma een van de betere grappen van de avond.
De trambestuurder is in een minder goede bui. Die wil naar huis. Hij raast en jakkert door de verlaten straten, alsof-ie een Formule 1-wagen bestuurt. Na een klein kwartier racen stopt hij in Nieuw-West. Het is een soort pitstop: we zijn er amper uit, of de tram scheurt alweer weg.
“Waar zijn oma en je zus?” valt het alleen dochter op dat we niet compleet zijn. Als ik me omdraai, zie ik nog net hun silhouetten bij de gesloten achterdeur van de voortrazende tram.“Geen paniek”, weet neef. “Ik heb de huissleutel. Zij hoeven maar een kwartiertje te lopen zo.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Dochter belt: 'Pap, er is iets ergs gebeurd'. Als ik hoor waar het over gaat ontspan ik'
