Serie-aanrander Nabil I.

Eind december 2024 is Rotterdam even niet meer de hippe, bruisende stad van bruggen, skyline en het nachtleven, maar een stad van waarschuwingen. Van jonge vrouwen die angstig omkijken. Van schokkende berichten die zich opstapelen. Een man op een fiets belaagt dames in de nachtelijke uren in het centrum van Rotterdam én in Rotterdam-Noord. Onverhoeds. Vluchtig. Als een nachtelijk roofdier legt hij zijn handen op lichaamsdelen waar ze niet horen. Tegen de wil van de vrouwen in.

Ik herinner me de nieuwsitems nog goed. Misschien ook omdat ik in diezelfde periode tegenover een zeventienjarige zat die koste wat kost naar Rotterdam wilde. Om uit te gaan, om lekker tot diep in de nacht te dansen, shotjes drinken en losgaan. Ze moest er een uur voor reizen, via Rotterdam Centraal. Ik probeerde haar nog tegen te houden. Niet belerend, niet paniekerig, maar goedbedoeld.

'Op slechts een paar meter zat de man die ervan verdacht wordt hun dochter, hun zus, hun geliefde te hebben gedood'Lees ook

“Moet je echt vanavond daarheen?”, vroeg ik. “Er schijnt daar een enge man random studentes en vrouwen lastig te vallen. Op een fiets. Hij zou vooral ’s nachts na het uitgaan toeslaan. Het is overal in het nieuws.” Ze keek me aan zoals alleen jongeren dat kunnen: lichtelijk geïrriteerd en een beetje ongeduldig. “Ik ben daar niet bang voor”, zei ze. En toen, bijna achteloos:
“Ik ben al eens verkracht.”

Sorry, sorry, sorry

Daar had ik niet van terug. Alles wat ik dacht te moeten zeggen, werd in één zin overbodig. Nog geen uur later stapte ze op de trein naar Rotterdam. In januari 2025 spreekt de politie over zes meldingen van aanranding, waarvan men vermoedt dat het om één en dezelfde dader gaat. Inmiddels is het zedenteam van de Rotterdamse politie een groot onderzoek gestart en worden camerabeelden van de dader op televisie gedeeld.

In totaal doen dertien slachtoffers aangifte. De dader zou elke keer op dezelfde manier te werk zijn gegaan. Hij verplaatste zich op een fiets en belaagde vrouwen uit het niets. Kneep in hun billen en kruis. Wanneer vrouwen het uitschreeuwden van angst of hem wegtrapten, reageerde hij steevast met: “Sorry, sorry, sorry.”

Altijd weer datzelfde detail: sorry, sorry, sorry. Alsof het daarmee minder erg werd.

'Stemmen in Bouchra's hoofd zeiden dat ze haar halfzus Anouk moest doden'Lees ook

Onherroepelijke schade

Alsof woorden achteraf iets recht konden trekken wat in een fractie van een seconde was afgenomen. Deze man moest een freak zijn. Iemand die niet begrijpt welke onherroepelijke schade hij aanricht. Eind januari lijkt het alsof de serie-aanrander is verdwenen. Er komen gelukkig geen nieuwe meldingen meer binnen. En dat gegeven blijkt te kloppen, want in april wordt bekend dat ene Nabil I. in Spanje is opgepakt. Dat gebeurde in de nacht van zaterdag 12 op zondag 13 april, tijdens een politiecontrole in Barcelona. Daarbij ontdekte de Catalaanse politie dat er een arrestatiebevel tegen hem liep. Het gaat om een 34-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats.

Nu, maanden later, zit hij in rechtszaal 2 op de tweede verdieping van de rechtbank in Rotterdam. Drie meter bij me vandaan. Gekleed in een lichtgrijze jeans en een zwart overhemd met witte stipjes. Naast hem zit een tolk, want Nederlands spreekt hij niet of niet voldoende. Hij heeft donkere krullen, grove wenkbrauwen, een licht getinte huid, moedervlekken in zijn gezicht en een licht baardje. De rechter legt aan hem uit wie iedereen is. Dat er pers is. Dat er veel belangstelling voor zijn strafzaak is.

Dezelfde modus operandi

Dan volgt de opsomming. Data. Locaties. Handelingen. Een vrouw in het Kralingse Bos, skeelerend, overdag. Plotseling van achteren benaderd door een man op een fiets. Vastgepakt. Hand tussen haar benen. Een andere vrouw, ’s nachts. Van de fiets getrokken. Hand op haar billen. Essenburgsingel. Mauritsweg. Simonsstraat. Het centrum. Rotterdam-Noord.

Steeds hetzelfde patroon. Steeds dezelfde modus operandi. Midden in de nacht of vroeg in de ochtend. Steeds die handen op plekken waar ze niet thuishoren. Gedreven door zijn eigen dierlijke behoefte, zonder besef of laat staan schuldgevoel.

Vandaag krijgt hij te horen dat alle slachtoffers tot op de dag van vandaag zwaar aangeslagen zijn. Eerder gaven ze allemaal een vergelijkbaar signalement: een man op een fiets, met een Arabisch uiterlijk, een licht baardje en moedervlekken in zijn gezicht. En steeds weer dat ene zinnetje: “sorry, sorry, sorry.”

Nachtmerries en herbelevingen

De rechter stelt de verdachte meerdere vragen.
“Bent u dat op de foto?”
“Ik beroep me op mijn zwijgrecht.”

“Heeft u deze vrouw aangeraakt?”
“Ik beroep me op mijn zwijgrecht.”

“In Rotterdam hangen overal camera’s, wist u dat?”
“Ik beroep me op mijn zwijgrecht.”

Het is een recht, dat klopt. Maar het klinkt als een muur. Als een deur die dicht blijft terwijl daarachter dertien verhalen liggen te wachten. Dertien vrouwen die antwoorden willen. Dertien momenten waarop de wereld ineens niet meer veilig was. Wat volgt, zijn hun verhalen.

Een jonge vrouw vertelt hoe een ontspannen middag skeeleren veranderde in een nachtmerrie. Hoe ze dacht dat ze de bosjes in zou worden gesleurd en dat hij haar zou verkrachten. Hoe ze nu nooit meer kan genieten van haar hobby, omdat ze niet meer durft te skeeleren. Ze gaat niet meer alleen naar buiten. Ze leeft continu in angst. Ze is gediagnosticeerd met PTSS, krijgt therapie, heeft nachtmerries en herbelevingen.

'Bij een conciërge denk ik aan iemand die veters strikt, deze kwam in beeld in een onderzoek naar kinderpornonetwerken'Lees ook

‘Gevoel van veiligheid kwijt’

“Ik ben niet alleen aangerand”, zegt ze. “Ik ben mijn gevoel van veiligheid kwijt.”
Andere slachtoffers vertellen dat ze ’s nachts wakker liggen. Last hebben van hartkloppingen. Mannen mijden. 24/7 uitgeput zijn. Zich niet meer kunnen concentreren op werk. Niet meer alleen over straat durven. Weer een ander slaapt met het licht aan. Ze is bang in haar eigen woning. De vrouwen veranderen hun routes en bellen onderweg met vrienden omdat ze constant in angst leven.

Ze stellen zichzelf vragen waar geen antwoord op komt.
Waarom rende ik niet harder?
Waarom deed ik niets anders?
Waarom heb ik zijn fiets niet afgepakt?

Alsof het hun verantwoordelijkheid was om het te voorkomen. Een ding is duidelijk. De slachtoffers van Nabil I. hebben levenslange angst. Worstelen met nachtmerries, slaapverlamming, herbelevingen. Met een lichaam dat niet meer vanzelfsprekend van jezelf voelt.

Nieuwsberichten over monsters die zich misdragen

Dan denk ik terug aan dat meisje van zeventien. Hoe ze antwoordde dat ze niet bang was. Hoe ze al iets had meegemaakt wat groter was dan mijn waarschuwing. Misschien is dat wel het wrangste. Dat we in een land leven waar we ons veilig moeten kunnen voelen, maar waar we helaas te vaak nieuwsberichten lezen over monsters die zich misdragen. Die geen respect hebben voor het lichaam van een ander.

In de rechtszaal wordt gesproken over bewijs. En dat is er in overvloed. Over zendmasten. Over camerabeelden. Over herkenningen. Maar zelfs na het horen van de slachtoffer verklaringen weigert de 34-jarige verdachte te vertellen waarom hij zijn ziekelijke gedrag vertoonde. De voorzitter van de rechtbank wendt zich meerdere keren tot de verdachte: “Wilt u hierop reageren?”

Maar de verdachte blijft star voor zich uitkijken. Ongeïnteresseerd antwoordt hij: “Ik heb niets te vertellen.” En dat maakt het nog wranger. Geen uitleg. Geen erkenning. Deze keer geen “sorry, sorry, sorry.”

Het enige wat klinkt, is: “zwijgrecht.” En daarmee blijft het stil waar juist woorden nodig zijn. Of misschien zegt dat zwijgen alles al. Qui tacet consentire videtur oftewel wie zwijgt, stemt toe.

Op 10 april volgt de uitspraak.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'In een verwoestende psychose onthoofdde Jesse R. zijn moeder, de details zijn zo gruwelijk dat ze bijna onwerkelijk lijken'Lees ook