Zijn huid is geel van kleur, de adem hoog, met korte inhalen. Pap is plots in het ziekenhuis opgenomen met een galblaasontsteking en heeft veel pijn.
De antibiotica doen een stuk trager hun werk dan ik bij hem gewend ben. Ik krijg flashbacks naar de laatste week dat mijn moeder nog leefde. Mijn vader heeft vaker in het ziekenhuis gelegen, maar hij was tot op hoge leeftijd veerkrachtig. Al bij de spoedpost had hij na de eerste onderzoeken snel praatjes, zeg maar. Dit keer is het anders. Fysiek is hij inmiddels zo kwetsbaar dat het een dreiging is dat hij überhaupt in het ziekenhuis ligt. Hij hoeft maar een bacterie of virus erbij te krijgen en we zijn hem voorgoed kwijt.
'Dit is precies waarom ik het moeilijk vind iemand om hulp te vragen'
Tijdens de opname klaagt hij nergens over. Als ik hem vandaag bezoek, ligt hij in foetushouding met zijn mond open te slapen. Die aanblik geeft mij de aandrang keihard te janken, maar daar heeft nu niemand iets aan. Dochter Puck is mee en de aanwezigheid van m’n broer zorgt dat ik in no time weer in oude familiepatronen zit. Het maakt blijkbaar niet uit of je 12 of 50 jaar oud bent, je blijft altijd iemands zus en dochter.
De stem van pap is zachter dan normaal. Telkens als hij iets zegt moet ik vooroverbuigen en mijn oor bij zijn mond houden. Ik ga lekker bij hem op de zijkant van de matras zitten.
Pap heeft nergens zin in, zelfs niet in een kruiswoord of sudoku.
“Ik ben uitgepuzzeld”, zegt hij lijdzaam op fluistertoon.
“Pap,” zeg ik geschrokken, “je vingers zijn helemaal paars.”
Ik pak ze en leg ze tussen mijn handen, de vingers warmen snel op gelukkig.
“Probeer geen vuisten te maken als je het dekbed over je heen trekt”, zeg ik. Hij knikt.
“Meneer, ik kom uw medicijnen brengen.” Een jonge vrolijke verpleegkundige overhandigt hem een kleine rode beker met vijf pillen.
Terwijl hij langzaam de een na de andere pil tot zich neemt, praat ik met de rest over mijn ochtend. Ik liet de hond uit in het plantsoen, maar deze keer stond er op de parkeerplaats een man met een felgekleurd hesje bij een kleine tafel, waar een beeld van een kikker op stond. Hij lachte vriendelijk en ik zag om de hoek een select gezelschap met hun kinderen en een paar emmers een route lopen. Het waren duidelijk natuurliefhebbers (of docenten biologie).
“Goh”, vroeg ik de man: “Is het vandaag kikkerfeest?”
“Nee”, antwoordde hij serieus. “We hebben een excursie vanwege de paddentrek.”
'In no time gescheiden, Tinder uitgespeeld en nu in een 'situationship': hoe doet ze dat?'
Mijn verhaal wordt plots onderbroken omdat op dat moment iemand van de catering binnenloopt en vraagt of pap wat drinken wil. Vanwege zijn parkinson en hoge knoeigehalte, drinkt hij uit een tuitbeker. Het ontroert, een 87-jarige man die als een peuter appelsap drinkt. Na minutenlange stilte waarin de een op de mobiel kijkt en een ander een krantje erbij pakt, zegt pap ineens met een harde, zware stem: “PADDENTREK.”
Iedereen moet spontaan lachen, ook de vrouw die tegenover hem in de kamer ligt. “Waar komt dat ineens vandaan?” vraag ik.
Pap moet er zelf ook om lachen. Dan schiet iets verkeerds in z’n keelgat, hij hoest en proest. Ik sla hem op de rug en ga half achter het bed staan. Pap loopt rood aan van de inspanning, maar gelukkig schraapt hij de keel. Ik zucht.
“Kijk, daar is ie weer”, zegt mijn broer bij wie ik de angst heus ook even in de ogen zag.
“Godsamme pap, dit zullen toch niet je laatste woorden zijn, dachten we. Paddentrek!”
Pap doet z’n best om te lachen. Meestal is hij in een situatie als deze gematigd positief. Maar de medicijnen en pijn zorgen voor een gelatenheid die hij nooit eerder bezat. Is zijn batterij echt op? En hoe vaak kun je een man van 87 nog oplappen? Het maakt me somber. Ik weet heus dat hij een keer sterft, het komt alleen nooit gelegen.
Puck en ik fietsen na het einde van het spreekuur samen naar huis. We zwijgen, de gelatenheid is aanstekelijk.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'De drempel om hulp te vragen is hoog, maar bij haar hoef ik die niet eens over'
