Ooit werkte ik met een groep collega’s die voor 95 procent uit vrouwen bestond. Een interessant kippenhok, want het gezelschap was gezellig en goed gemêleerd. Van GenZ, millennials en GenX tot Gooische vrouwen, grachtengordel ultra-woke twintigers en pubermoeders uit de polder.
Het leuke van die job was de dagelijkse groepsvergadering in de ochtend. Daar besprak je met elkaar wat er qua werk werd opgepakt, maar je kletste ook sociaal over wat er zich bij jou thuis afspeelde.
Het was midden in de coronatijd, en zo kon je toch even met elkaar praten. Daar kwam de beste content uit die we ooit maakten. Tussen al die vrouwen botste het nauwelijks, al bleek het soms een uitdaging, die generaties samen. Dat je een discussie kreeg op Teams of Slack en dat je parallel aan het gesprek met anderen, generatiegenoten, besprak hoe normaal of abnormaal het was.
'Ik was verward toen hij mijn hand vastpakte en zei: 'God, wat jammer dat ik niet tien jaar jonger ben''
Op een dag pitchte een loeiknappe, jonge redacteur een verhaal. Ze wilde graag een artikel maken over hoe erg het is om op straat nagefloten te worden. Zij kreeg meteen van een senior redacteur de geestig bedoelde opmerking: “Wees er maar een beetje blij mee meid, dat ga je nog missen als je vijfenveertig bent.”
Dat werd niet gewaardeerd, een andere collega meldde dat het nogal zuur klonk. En zo zaten we ineens in een heftig debat. Wat kon er eigenlijk nog wel of niet? En hadden wij GenXers niet veel te vaak met ons laten sollen in de jaren negentig? Het was een serieuze vraag waar ik gelukkig niet op hoefde te antwoorden. Sofia, toen net de vijftig gepasseerd, stak van wal. “Ach, we zaten gewoon nog niet zo op mannen te haten. Want in die tijd waren we zelf óók geen heilige boontjes.”
“Ik weet nog wel”, viel ik haar bij, “dat de discotheek waar ik elke zaterdag heen ging in het dorp een soort balkon had, een brug over de dansvloer. Als je eroverheen liep wist je van tevoren dat er gretig gegraaid zou worden. Ik vond dat vervelend, omdat het zo stiekem was. Je kunt in een volgepakte toko helemaal niet achterhalen wiens hand jouw billen betast heeft.”
'Resultaat van drie dagen online daten: fikse ruzie met Jorge en Kevin wil aan mijn 'clitje zuigen''
“Nou, zei Sofia lachend. “Ik moet toegeven dat ik dat niet erg vond, het was voor mij juist een teken dat je in de smaak viel. En dat wilde ik in die tijd nu eenmaal graag. Sterker nog, ik was teleurgesteld als ik op een uitgaansavond NIET in mijn kont geknepen werd.” Een paar collega’s barstten, net als ik, hard in lachen uit. De rest keek vooral ontzet of verbaasd. “
Eh … verkeerd publiek!”, riep de baas, die zich tot dat moment nergens mee bemoeid had, ons vrolijk online toe. “Goed Sofia. Dat was vroeger nu eenmaal zo, en het is vooruitgang dat zoiets tegenwoordig not done is.” Ik knikte omdat zij helemaal gelijk had. Het is zeker evolutie dat zulk gedrag niet getolereerd wordt. Sofia knikte ook braaf in de camera, terwijl ze lachend naar mij keek. Tien seconden later ontving ik van haar een berichtje op mijn telefoon: ‘Ik heb maar achterwege gelaten dat ik regelmatig zelf een man in z’n kont kneep. Maar wel alleen als hij gespierde billen had.’
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De meestgestelde vraag (op feestjes): 'Waarom is zo’n leuke vrouw nog single?'
