Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
Ken je dat gevoel van een steen in je maag? Klam zweet op je rug, niet naar bed willen uit angst voor nachtmerries? De podcast Sextortion sleurt me een achtbaan vol emoties in. Als ellendig nieuws ineens dichtbij komt, voelt het echter, erger en beklemmender.
'De komende negentien dagen is deze ruimte zonder daglicht mijn thuis'
Mijn vrouw zit naast me in de auto. “Hé? Negen gemiste oproepen. Hoe dan?” zegt ze. Terwijl ik ons Bussum instuur, belt zij onze zoon terug. We naderen station Bussum-Zuid, om de trein naar Schiphol te pakken en dan naar Sevilla te vliegen. “Lekker handig. Je airpods liggen nog thuis.” Ze schudt haar hoofd. De vraag is: terug naar huis en een trein later nemen – en hopen dat we het redden – of doorrijden zonder podcast?
Snel draai ik het stuur en trap het gaspedaal dieper in. Geen oortjes = geen podcast = niet verder luisteren. Dat is geen optie. Van sextortion had ik nog nooit gehoord. Tuurlijk las ik artikelen in de krant over de rechtszaak tegen Mark S. Dat raakt je even en vervolgens blader je door. Nu is dat anders: deze podcast brengt dit verhaal plots naar mijn eigen wereld. Dit speelde zich af in mijn geboortestreek: De Achterhoek.
Zoon wacht ons – met het witte doosje in zijn hand – voor de deur op. Als dank geef ik hem een snelle knuffel en vliegensvlug chauffeurt hij ons naar het station van Naarden. Onze trip begon ontspannen, nu heerst gepaste stress.
“Ongelofelijk dat jij altijd iets vergeet”, spreekt hij zijn verbazing uit. Ik had het doosje op het aanrecht gelegd, naast mijn zonnebril. Niet te missen, zou je denken. Mijn vrouw schudt haar hoofd. In Naarden rennen we het perron op en springen met rolkoffertjes en al de trein in. Yes, net gered.
Bij gate C14 doe ik de oortjes in en druk op play. De suspense van de muziek en de vertelstem drukken me dieper in mijn stoel. ‘Wat als je vriend wordt opgepakt?’ echoot in mijn oor. De podcastmakers zijn twee jongens. De ene komt uit Lochem, Lars. Nu ga ik rechtop zitten. Lochem, mijn Lochem, waar ik geboren ben en opgroeide. De andere maker, Rick, blijkt de broer van een goede bekende van me.
'Dochter: 'Mannengriepje zeker? Gewoon overgeven en doorgaan, bij ons doen ze niet anders''
In de vertrekhal verbaas ik me – in een internationale omgeving – over hoe klein de wereld soms is. De podcast gaat over een vriend van Lars: die vriend is verdachte in een walgelijke sextortionzaak: Mark S, de man uit de nieuwsberichten. Mark komt uit Borculo, net als mijn moeder. De ene verbazing volgt de andere in sneltreinvaart op.
Mijn vrouw port in mijn zij, we moeten boarden. Het verhaal beklemt me. In de rij is het benauwd warm, maar ik heb het koud. Na het opstijgen stijgt ook mijn afgrijzen met de minuut. Aflevering drie vliegt voorbij en ik verslind deel vier. Deze zaak stinkt en wordt groter dan groot en erger dan erg. Slachtoffers delen huiveringwekkende verhalen. Vertellen hoe ze in de val gelokt zijn. Wat ze onder dwang moesten doen. Dat ze dit niet durfden te delen met ouders of vrienden. Uit schaamte en uit angst dat hun geliefden iets aangedaan zou worden.
Dit is je nachtmerrie als ouder. Want wat als jouw kind, je eigen zoon of dochter … Ik wil er niet aan denken, maar er schiet van alles door m’n hoofd. Ellendige scenario’s. Wij vinden onszelf heel open, delen veel, met elkaar en met de kinderen. Misschien wel alles. De kinderen doen dat ook, of in ieder geval veel. Denken en hopen we. Soms moet je ook gewoon mazzel hebben, realiseer ik me.
Na de landing stuur ik altijd een berichtje naar zoon en dochter, vaak met een lollige toevoeging. Nu staat mijn hoofd daar niet naar. Wel app ik ze de link van aflevering 1 van de podcast. ‘Dit moet je luisteren!’ typ ik. Ik benadruk dat het heftig is. Maar een must listen. En ik schrijf dat ik van ze houd. In de taxi resoneren de verhalen en stemmen van de slachtoffers nog na. Hopelijk krijgt de dader wat hij verdient, mompel ik. Dan leg ik mijn hand op mijn maag, die steen, die zit er nog …
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Regelmatig werpen ze me thuis voor de voeten dat ik ADHD heb, zelf ontken ik'
