Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
09:25
Mijn vrouw: “Dus zo ziet jouw hoofd er van binnen uit.” Ik: “Wat bedoel je?”
Zij: “Nou, er gebeurt veel.”
Ze staat in de keuken en bewondert ons nieuwe kunstwerk aan de muur. Een grote zwart-wit tekening van keukengerei. Saai? Nou, de originele plaat wel. Maar deze heb ik a la Selwyn Senatori – check Google even als je hem niet kent – met rode, roze en gele graffiti-stiften een eigen touch gegeven. En om het af te maken zit de creatie in een neonroze lijst.
Mijn vrouw: “Mooi zeg! Knap hoe je dat flikt. Beetje druk alleen.”
'Dochter: 'Mannengriepje zeker? Gewoon overgeven en doorgaan, bij ons doen ze niet anders''
Druk? That’s me, dat klopt. Regelmatig werpen ze me thuis voor de voeten dat ik ADHD heb. Omdat ik veel wiebel. Snel eet. Veel praat. Spullen kwijtraak. Zelf ontken ik. Een stukje research – wel met een positieve invalshoek, want ADHD heeft zeker pluspunten – leert dat ‘we’ creatief en origineel zijn. Enthousiast, nieuwsgierig, speels (!) en energiek. Ik schuif wat op mijn stoel en begin driftig te typen.
09:47
Mijn vrouw: “Padel jij niet om elf uur in Laren?”
Ik: “Ja, klopt.”
Zij: “Wat doe je nu dan?”
Ik: “Mijn column tikken. Heb een goed idee voor een nieuw verhaal.”
Zij: “Terwijl je de was opvouwt en weg moet?”
10:11
Dochter videobelt. Zij heeft keuzestress, ik verstand van mode.
Dochter: “Welke is leuker, dit witte shirtje of die met die strepen?”
Ideaal dat ze, als shopaholic, naast haar favoriete winkels woont.
Ik: “De witte. Ik heb niet veel tijd, ben aan het schrijven.”
Dochter: “Niet dit gestreepte shirt?”
Ik: “Nee, vind ik net een pyjama.”
10:24
In de badkamer combineer ik scheren, tandenpoetsen en douchen. Stuur een appje naar mijn padelpartner dat ik zo op de fiets spring. Trek al warming-uppend mijn sportkleding aan als kort de paniek toeslaat: mijn fietssleutel is zoek. Weg, onvindbaar. Ja, daar is een sleutelbakje voor, een briljant idee van mijn vrouw. Ooit bedacht voor de chaoten van deze familie: mijn dochter en ik. Op zich slim, het werkt alleen niet als je je sleutels er niet op legt. Na wat heen en weer rennen – de sleutel verstopte zich dit keer in mijn spijkerbroek boven – ben ik net op tijd de deur uit.
'Het liefst doe ik het ’s morgens of ’s middags, maar ik zeg ook geen nee in de avond'
10:57
In de lounge van de club arriveer ik voor de wedstrijd, nog net voor mijn padelpartner. Zij heeft er een vergelijkbare ochtend op zitten en oogt minstens zo ontspannen. Natuurlijk, haar familie vermoedt dat ook zij ADHD’er is. We zijn een bijzonder duo. Spelen in stilte. Als er al iets gezegd wordt, dan is het geen tactisch geneuzel. Tijdens een rally kletsen wij over wat we zien: die man met die lange staart drie banen verder, is hij die bekende rapper of niet? We zwaaien al smashend naar bekenden die langslopen, missen niets van wat er in de hal gebeurt en winnen ondertussen onze wedstrijd. Padellen is onze therapie. Het lijf staat aan, ons hoofd raakt leeg en missen niks, ook geen bal. ADHD keer twee creëert rust en balans.
14.11
Dochter videobelt weer, trots showt ze haar nieuwe shirt. Niet die witte die ik adviseerde, de streep komt weer terug dit voorjaar.
Zij: “Laat die tekening eens zien in de keuken.”
Zij: “Cool, leuk wel met die kleuren en teksten. Je hebt je ingehouden zie ik, er is nog best veel wit gebleven.
Ik schiet in de lach.
Ik: “Jij snapt het, haha. Jij hebt vast ook ADHD.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik voel hoe de nagels van mijn dochter zich in mijn rug klauwen. Als we vallen, gaan we samen'
