“Je hebt vanavond een date. Ik weet zijn echte naam, maar de klant wil dat je hem Bob noemt.” De telefoniste van het bureau legt me uit waar en hoe laat ik me moet melden. “En o ja, Bob houdt van fotograferen. Maar niet je gezicht, hoor!”
Vooraf heeft Bob zijn wensen doorgegeven: een string met dunne touwtjes en pasgewassen haar. En dus klop ik met geföhnd, zeperig haar op de deur van zijn Antwerpse hotelkamer.
“Hi there.” Bob begroet me in een spijkerbroek met rood overhemd. Boven zijn oren een plak-rand van witte krullen. Met een glas wijn in zijn hand streelt Bob mijn haar. In trance legt hij plukken over mijn schouder. Vouwt ze weer terug. Slaat een losse staart over één schouder en kamt mijn haar weer los met zijn handen. Al die tijd kijkt hij bloedserieus. “Ik heet geen Bob”, begint hij ten slotte, als ik vraag hoe zijn dag was. “Bob is de naam van de acteur die Marlboro Man speelt.” Hij doet of hij een sigaret aansteekt en fronst zijn wenkbrauwen. Het moet een pose voorstellen; stoer en sexy. Maar deze Bob ziet er ridicuul uit. “Kleed je maar uit”, zegt hij. “Alleen je string aanhouden.”
Hij neemt een slok uit mijn glas en zoekt op zijn knieën in een stalen koffertje vol camera’s naar een exemplaar dat hem bevalt. “Enjoy the ride.” Hij wijst naar het bed. Zelf zakt hij op een bureaustoel aan de andere kant van het bed. Met mijn rug naar hem toe staar ik naar het behang van de hotelkamer. Het ziet er zacht uit met boven in de hoeken een kanten sierrand. Apart.
Bob kruipt op bed en hangt een cowboyhoed om mijn schouders. Het leer bedekt mijn halve rug. De zoompjes van mijn string trekt hij tot ver over mijn heupen. “I like the V-shape.” Daarna puzzelt hij minutenlang met mijn haar. Elk plukje, elke lok, wordt gestileerd naar een voor Bob perfect tableau. “Don’t move.” Langzaam tijgert hij achteruit en trekt de lakens strak.
Tijdens het klikken van de camera vertelt Bob over zijn fixatie met cowboys. Hij houdt van hun ruige leven in een tijd dat mannen nog naar paarden roken. Sindsdien verzamelt hij foto’s van cowgirls. Bob is enkel geïnteresseerd in hun billen en haar. Iedere vrouw moet in exact dezelfde positie worden gefotografeerd. Allemaal met dezelfde lederen hoed op hun rug. De haren er los en wild over gedrapeerd. “Your wish is my command“, giechel ik.
Na tweehonderd keer klikken is Bob klaar. Ik klauter over het bed, wil hem zoenen. We hebben immers nog een halfuur. Hij duwt me weg. “Just pictures, my love.” Ik sta op en wrijf over het behang. Het is geen papier, maar een strakgespannen laag stof. Net zo apart als Bob, die zeshonderd euro betaalt voor een anonieme foto van mijn kont. “Bye cowboy“, fluister ik voordat ik de deurklink omlaag duw. Bob zit op bed met de camera op zijn schoot. Op zijn gezicht een hemelse glimlach.
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 217
‘Oscar vertelt me over zijn seksuele prikkels bij het zien van ingegipste vrouwen’
