Een vriendin stuurde me een fragment van presentatrice Simone Weimans bij Eva Jinek waarin ze inging op de kritiek dat ze als NOS-journalist geen serie bij Omroep Zwart zou mogen maken, Simone en de Roofstaat, over het koloniale verleden van Nederland.
Zij zou niet objectief zijn en de serie zelf zou ‘activistisch’ zijn.
Waar te beginnen, hè? Het is een standaard riedel die je te horen krijgt, vooral als vrouw van kleur, dat wat je doet niet tot de geaccepteerde norm behoort. Niemand die vragen stelt bij de objectiviteit van de dinosauriërs in Hilversum die elke dag extreemrechtse politici met een rode loper onthalen en kritiekloos leeg laten lopen. Niemand die zich afvraagt waarom bepaalde, mannelijke presentatoren series mogen maken en de wereld rond mogen reizen, zonder dat er vragen worden gesteld over hun achtergrond en politieke kleur.
'Als kind werd het racisme al achter mijn rug gefluisterd, hard genoeg zodat ik het niet kon missen'
Maar wanneer een vrouw als Weimans haar talent, en ongetwijfeld liefde voor verhalen, gebruikt om een deel van de Nederlandse geschiedenis vanuit een ander perspectief te bekijken, klinkt het verontwaardigde geloei van types die iedere dag zendtijd vullen met de domste bagger; hun liefde voor Trump bijvoorbeeld, of weerzin tegen diversiteit.
Ik vind dat zo intens vermoeiend en jammer. Dat mensen zich iedere keer weer laten verleiden mee te gaan in de nepverontwaardiging en zichzelf te verantwoorden. Als Simone Weimans een witte man was geweest, was er geen discussie geweest en had ik dit stuk niet hoeven schrijven.
Maar als vrouw, en zéker als biculturele vrouw, word je aan andere maatstaven onderworpen. Word je binnenstebuiten gekeerd, moet je als een leeuwin vechten voor je positie en krijg je daarna ook nog eens de massa achter je aan door vervelende rattenvangers die ten koste van jou willen scoren.
'Ik kijk geen tv en mijd vooral talkshows, toch vind ik dat de politiek van de publieke omroep af moet blijven'
Dit is geen ‘slachtofferschap’, het favoriete verwijt van mensen die hun eigen spiegel liever vermijden. Slachtoffers kruipen in hun schulp, praten niet terug. Simone Weimans praat terug. Heel veel vrouwen doen dat gelukkig.
Wat wel misplaatst slachtofferschap is: dag in dag uit andere mensen de schuld geven van je eigen tekortkomingen. Waarom zou een serie van een zwarte vrouw over het koloniale verleden van Nederland ‘activistisch’ zijn? Daarmee zeg je dat zwarte vrouwen niet professioneel zijn, dat ze niet in staat zijn om een gedegen journalistiek product neer te zetten. En de reden waarom al die types dat denken, is omdat ze daar zelf niet toe in staat zijn. Ik bedoel: heeft iemand Trump-bewonderaar Victor Vlam ooit op een zinnige uitspraak betrapt?
De volgende keer hoop ik dat iedereen zijn schouders ophaalt en overbodige types aan talkshowtafels negeert tot ze in de vergetelheid raken, precies waar ze horen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Dit is het kruispunt waar fascistische politiek en seksisme samenkomen'
