We zitten met z’n vieren aan tafel. Mijn zoon (9) eet zijn pasta, mijn dochter (6) doet alsof. Mijn vriend en ik zijn al klaar met eten en staren langs elkaar met de blik in de ogen van twee marathonlopers die de finish al levendig voor zich zien, maar weten dat ze nog wel even door moeten.

Het eten is bijna klaar, het avondritueel ligt nog voor ons. Met een schuin oog werpen we blikken op onze dochter, om te zien of ze al voortekenen vertoont van een op handen zijnde escalatie. Ik weet niet wie ooit het verhaal de wereld in heeft geholpen dat het bedritueel met kinderen het ideale moment voor rust, quality time en bonding is, maar het is nooit our finest hour geweest. Het is bij ons vaak het moment dat iedereen z’n goeie gedrag voor de dag wel zo’n beetje heeft opgebruikt en alle emoties die tijdens de schooldag zijn opgespaard naar buiten komen tuimelen, als de Tupperware-bakjes uit dat net iets te volgepropte keukenkastje.