Je kunt het. Echt. Dat is het probleem niet. Je kunt het. Je kunt een hele maand niet drinken. Alcohol bedoel ik dan. Niet drinken houd je als mens maar een dag of vijf vol. Het is essentieel voor ons lichaam, maar alcohol dus niet.
Voordat je denkt dat ik hier een soort influencerverhaal ga afsteken of betaald wordt door gezondheidsinstituten of iets dergelijks kan ik je vertellen dat dat niet zo is.
'Ik gebruikte het café als schuilplaats, als uitvlucht en als warme huiskamer'
Ik wil de eerste column van dit jaar laten gaan over alcoholgebruik. Omdat ik weet hoeveel mensen ermee worstelen en al vele pogingen hebben gewaagd om dat overmatige gebruik terug te dringen. Of misschien zelfs wel helemaal te stoppen. En dat is lastig. Stoppen. Dus bedenken we de volgende smoes in het hele scala van smoezen die al bestaan : Dry January.
Smoezen. Ik noem ze zo omdat ik ze allemaal ken. ‘Ik drink helemaal niet zo veel’. ‘Hij/zij drinkt minstens zo vaak’. ‘ Het ontspant me en dat heb ik nodig’. ’Ik drink om de dag’. ’Vanaf nu drink ik alleen in het weekend’.’ Ach, in Frankrijk doen ze daar niet zo moeilijk over hoor’. ‘Ik gebruik kleinere glazen en hou het bij twee … of drie’ of ‘Ik stop er helemaal mee … volgende maand.’
Allemaal lulsmoezen om maar niet te hoeven doen waarvan je weet dat echt nodig is. Je drinkgedrag tegen het licht houden en een beslissing nemen. Ik ben ervan overtuigd dat wat voor mij geldt, ook voor veel andere drinkers geldt: beter helemaal niet dan een beetje wel. Klinkt als een kromme zin, maar de redenering staat als een huis. Ik heb alcohol altijd als een goede vriend/vriendin gezien. Makkelijk voorhanden en het geeft je een goed gevoel. Het is zo vertrouwd dat het je remmingen en barrières wat buigbaarder maakt en de ruzie die je er de volgende ochtend mee hebt is weer makkelijk goed te maken. Dit door een nieuwe vriend of vriendin open te trekken, een glas in te schenken en het hele verhaal opnieuw te beleven.
'De diagnose alzheimer was een vernietigende klap die hem doodsbang en onzeker maakte'
In mijn geval meestal zeven dagen per week, 52 weken per jaar. Alleen niet als ik moest rijden. Maar zo gauw de auto geparkeerd was had ik de kurkentrekker alweer in de hand. En nee, zo erg is het bij jou natuurlijk niet. Jij drinkt gewoon je wijntje. Rood of wit. Liefst rosé, want dat is altijd zo gezellig. ’s Avonds op de bank. Bij je favoriete serie, bij het eten, bij het voorbereiden van het eten.
Bij thuiskomst na een dag hard werken. In het weekend iets meer dan door de week. Met een vriend of vriendin die je toevallig tegenkomt ook het terras. Toevallig best vaak. Als je aan de telefoon bent voor een lang en ingewikkeld gesprek of gewoon … Omdat die fles open in de koelkast staat en anders misschien wel muf wordt. Ik zal even aanhalen wat als problematisch alcoholgebruik wordt gezien. Het advies is om je te beperken tot een glas per dag. Precies. Dat ene glas bij het eten. Zeven glazen per week. Ga je naar het dubbele dan zit je al in het problematische deel.
En ja, dat geldt ook voor die gezellige Franse familie waar je iedere zomer bent en die de ene fles na de andere aanslepen. En die oma is al 92. Hartstikke gezond. Geen enkel probleem. Smoes.
'Een mensenleven is een kleine muggenscheet op de tijdlijn van miljoenen jaren en toch doet het er toe'
Maar daar gaat het misschien niet eens om. Ik zat op twee flessen per dag. Tamelijk problematisch zal ik maar zeggen en zeker niet zo gezond. Maar dat lichamelijke interesseerde me nog niet eens zo. Ondanks een torenhoge bloeddruk, 129 kilo schoon aan de haak en cholesterol dat mijn oren uit spoot.
Voor mij was het het feit dat ik op dagelijkse basis iets nodig dacht te hebben. Iets dat bij mij ‘hoorde’. Dat mijn imago en persoonlijkheid vormgaf. Eric en drank. Drank en Eric. Daar zag ik nooit de onzin van. Maar toen ik eens goed ging kijken wat het met me deed en wie ik er door werd schaamde ik me kapot. Drank is iets dat ik bij nader inzien helemaal niet nodig heb om mijn leven te leiden. Om te ontspannen, om plezier te hebben, om scherp en actueel in het leven te staan. Het was iets dat me op de langere duur veel meer kostte dan dat het me bracht. En dus besloot ik op 1 september 2016 te stoppen. Niet voor een weekje of de maand januari omdat dat hip en happening is. Maar voor altijd.
Eric Corton sluit zich aan bij Dolle Mina's: 'De stoom komt uit mijn oren, neus en alle andere gaten'
Op de dag dat ik stopte schreef ik dit op een papiertje dat ik het eerste jaar altijd dicht bij me heb gehouden: ‘stoppen betekent nooit meer beginnen.’ En daar zit de pijn en de rouw. Het definitieve afscheid van het verhaal dat je jezelf hebt verteld. Dat je het ‘gewoon lekker’ vindt. Dat je het ‘nodig hebt’. Dat het ‘ongezellig’ is zonder. Het definitieve afscheid van die vriend/vriendin die je altijd kunt aanspreken.
Niet leuk. Inderdaad niet gezellig. Verdrietig en paniekerig zelfs. Een ander leven en een ander mens. Het tweede deel noem ik het soms. Genoten van dat eerste deel. En man, wat heb ik gelachen in die momenten van de allesomvattende alcoholwaas. Maar dat was het. Nu lach ik om andere dingen. Lach ik om waar ik écht om moet lachen. Het duurde een jaar. Een lang jaar van volhouden en strijden. Want de verleidingen zijn groot en overal. Niet gedaan. Je kunt het. Als ik het kan … echt. Een mooi en gezond 2026 allemaal.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Kerst voelt altijd gek: op die dagen komen we ineens een soort ‘officieel’ bij elkaar'
