Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Mieke van der Beek (52) verhuisde vorig jaar samen met haar man en jongste dochter van Zaandam naar Suriname. “Boodschappen doen is hier een avontuur.”
“In de zomervakantie van 2016 zaten we, zoals elk jaar, ’s avonds met een goed glas wijn voor de vouwwagen om ons leven door te spreken. Zijn we nog gelukkig? Willen we iets veranderen aan ons leven? Tot dat moment was het antwoord op die laatste vraag altijd nee geweest. Ik had wel van kinds af aan het verlangen om ooit nog eens in het buitenland ontwikkelings- en zendingswerk te doen. En mijn man had altijd de wens gehad om piloot te worden. Hij had alleen ook een oogafwijking van -6 en daarmee was in ieder geval de luchtmacht uitgesloten – over andere opties dacht hij toen nog niet.
Met een druk gezin met drie opgroeiende kinderen, bleven het lang kabbelende dromen. Tot dat jaar. Onze twee zoons waren destijds veertien en elf, onze dochter was negen. We beseften: als we ooit nog een grote verandering willen, moeten we daar nu werk van gaan maken. MAF, de Mission Aviation Fellowship, een christelijke organisatie die met vliegtuigen mensen bereikbaar maakt voor medische hulp, noodhulp, ontwikkelingshulp en het Evangelie, kenden we al via de kerk. Dus wij dachten: laten we eens gek doen en ze bellen of ze soms iets met ons kunnen.
'We zijn een aantal dagen gegijzeld bij de Braziliaanse grens': Marieke (56) reist in een vrachtwagen de wereld over
Nadat ze met ons allebei gesprekken hadden gevoerd, zeiden ze tegen mijn man: ‘Je kan manager op de grond worden, maar dan is het wel handig om ook wat vlieglessen te volgen, zodat je het werk begrijpt.’ Daar werd hij natuurlijk meteen gelukkig van. Hij bleek er nog veel talent voor te hebben ook, dus is hij uiteindelijk – naast zijn baan als onderzoeker in de chemische industrie – de volledige opleiding gaan doen. Die kost jaren en is sowieso hartstikke pittig en toen kwam er, onze jongste dochter was inmiddels elf, ook nog een cadeautje om de hoek: ons vierde kind en tweede dochter.
De pilotenopleiding duurde daardoor langer dan gepland en vervolgens brak de coronacrisis uit. Omdat we niet wilden vertrekken terwijl een van onze kinderen in een examenjaar van de middelbare school zat, waren we er uiteindelijk pas vorig jaar klaar voor. We wisten toen wel al een jaar dan we naar Suriname zouden gaan. De pilotenopleiding werkt samen met MAF, dus niet alleen word je echt getraind om in de wildernis te gaan werken, ze leren je ook goed kennen en weten op den duur goed in welk land en welk team je zou passen.
Nu wonen we aan de rand van Paramaribo, in een huisje met een mooie tuin met palmbomen en bananenbomen waar tussen onze eigen kippen scharrelen. School en werk starten hier al om half acht, dus je staat vroeg op – wat ik nog steeds heftig vind, want ik ben geen ochtendmens. Vanwege de hoge temperaturen hier moet je wel – het is in de ochtenden simpelweg het aangenaamst. Het is het hele jaar tussen de 28 en 35 graden, maar wat het vooral pittig maakt, is de hoge luchtvochtigheid. Het voelt alsof er constant een vochtige warme deken over je heen ligt.
Ik werk vier dagen per week op dezelfde internationale school waar onze dochter heengaat. Daar geef ik Nederlandse les. Mijn man werkt vijf dagen per week, soms blijft hij een nacht weg, maar meestal is het aan het einde van de middag gewoon weer thuis. Hij vliegt met spullen of mensen naar afgelegen inheemse dorpjes en weer terug. Dat kan van alles zijn: een poos terug moest hij een motorfiets vervoeren die iemand had besteld, een andere keer brengt hij een onderwijzer of dokter die kant op. En soms werkt hij in het weekend op oproep voor medische noodsituaties, als er iemand geëvacueerd moet worden.
Dít stond voor het koningspaar op het menu tijdens het staatsbanket in Suriname
Het klinkt misschien spannend en exotisch, maar we hebben op veel vlakken nog steeds een normaal leven. Je hebt gewoon je werk, je huishouden en je kind. Boodschappen doen is hier wel een avontuur. Je kan bedenken: ik wil vanavond pasta of broccoli, maar het is maar de vraag of de supermarkt het die dag heeft. Ik probeer sowieso ook veel te koken met lokale producten. Laatst kreeg ik van iemand een broodvrucht, dan moet ik googlen wat het is en hoe je het kan bereiden. En ik heb een keer per week een huishoudelijke hulp die me ook leert Surinaams te koken.
Onze dochter heeft het hier erg naar haar zin: het is een echt buitenspeelkind en dat kan natuurlijk perfect in een land waar het altijd zomer is. Maar ze mist zeker haar zus, met wie ze een enorm hechte band heeft, wel heel erg. Vannacht stond ze om vier uur ’s nachts nog huilend naast mijn bed. En dat is ook lastig, ik ben heel blij met alle communicatiemogelijkheden van tegenwoordig, maar de echte fysieke aanwezigheid is toch anders. Toch denk ik dat we hier nog wel een tijdje gaan blijven. We willen zijn waar God ons wil hebben en dat is voor nu in Suriname.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Voor hem kwam het als verrassing': José (63) scheidde na 26 jaar van haar man en ging verder met een vrouw
Rianne Meijer is algemeen eindredacteur bij LINDA. Ze houdt van alles met taal, kijkt graag documentaires over seriemoordenaars of slechte realityseries – huidige obsessie: The real housewives of Salt Lake City – en brengt veel te veel tijd door op Vinted. Maar haar grote liefde is haar tweeling van vijf jaar.
