Dag en nacht klaarstaan, alles regelen, de boel in goede banen leiden en alle ballen hoog houden. In de rubriek ‘Met de mantel der liefde’ vertellen mantelzorgers hoe het écht is om te doen wat ze doen.
Cees (75) zorgt voor zijn vrouw Marij (78), met wie hij al 54 jaar getrouwd is. Vijftien jaar geleden belandde zij in een rolstoel en vorig jaar kreeg ze de diagnose Alzheimer-dementie.
Marij is 61 jaar als ze door een val haar onderbeen verbrijzelt. Ze krijgt een hersteloperatie, maar het komt niet goed en ze belandt in een rolstoel. “Ik heb me toen opgeworpen als haar mantelzorger. Dat was geen bewuste keuze, maar voor mij vanzelfsprekend,” vertelt Cees.
Ze runden lange tijd hun eigen kledingwinkel en waren tegelijkertijd zowel man en vrouw als zakenpartners en collega’s. Eigenlijk willen ze tot Marij haar 65ste de winkel openhouden, maar als ze 63 is, verandert hun plan. “We verkochten vooral winterse kleding van hoogwaardige materialen, bijzondere soorten wol bijvoorbeeld, en dat trekt een bepaald soort klant aan. Onze vaste klanten waren niet het probleem, die begrepen dat Marij alleen nog maar achter de kassa kon zitten. Maar sommige anderen hadden geen begrip voor de situatie, ook niet met enige uitleg, en dat leverde op een gegeven moment te vaak frustratie en verdriet op.”
Margreeth (66) verloor zichzelf in de zorg voor haar man: 'Ik was heel eenzaam'
Het stel besluit eerder met pensioen te gaan en de zaak te sluiten. “We hadden het geluk dat dat mogelijk was.” Cees en Marij vertrekken vervolgens naar Hongarije, waar ze dan nog een tweede huis hebben. “Eerst waren we daar alleen in de zomermaanden, dan was de winkel dicht, omdat we voornamelijk winterkleding verkochten. Maar toen we afscheid namen van ons bedrijf, vertrokken we voor langere tijd.”
Het leven is goed in Hongarije, maar als Cees ook een ongeluk krijgt en lang moet revalideren en Marij door een herseninfarct veel kracht in haar lijf verliest, besluiten ze terug te keren naar Nederland. “Ons huis was binnen een week verkocht en de week erop konden we in een flat van een zorgaanbieder gaan wonen. Het is nu nog niet nodig, maar mocht ik de zorg niet meer kunnen verlenen, dan zitten we al goed en geborgen.” Cees kampt met ernstige osteoporose en heeft sepsis overleefd, maar klagen doet hij niet. Het huishouden en de zorg voor Marij doet hij nog steeds het liefste zelf. “Ik neem mijn medicijnen en eigenlijk gaat het prima.”
Cees haalt steun uit het blad ‘Mantelkracht’. Tekst gaat verder onder de foto.
Cees had in eerste instantie niet door dat Marij behoorlijk vergeetachtig werd. Pas toen ze vorig jaar de diagnose Alzheimer-dementie kreeg, viel het kwartje. “We hebben altijd samengewerkt en geleefd, dus het voelt eigenlijk alsof we al 100 jaar getrouwd zijn. Het was mij daardoor niet opgevallen dat ze zes keer per dag vroeg wat we gingen eten vanavond.”
Ondanks deze nieuwe tegenslag blijft Cees met liefde voor zijn vrouw zorgen. “We zijn opgevoed met het idee: niet te veel achterom kijken en niet klagen. We kijken vooruit.” Hij is trots op hoe ze het samen toch maar doen. “Zo slecht hebben we het niet. Het enige nadeel is dat door de diagnose haar levensverwachting niet hoog is. We doorlopen nu een traject voor vrijwillige euthanasie. Het is nu nog niet aan de orde, maar er komt een dag dat het wel zo gaat zijn. Ik respecteer haar beslissing daarin en ondersteun haar waar nodig.” Cees en Marij staan realistisch in het leven. “Je hebt het niet voor het kiezen.”
Sinds de Alzheimerdiagnose hebben ze een casemanager die hen helpt en kijkt wat er nodig is. “Er komt nu elke week iemand om een middag mijn vrouw gezelschap te houden. Ze doen een spelletje of gaan er even tussenuit. Dan kan ik ook even iets voor mezelf doen. Ik ben net begonnen met een vrijwilligersbaantje. Ik geef nu taalles aan Syrische vluchtelingen en dat bevalt goed.”
Toch zijn Cees en Marij het liefst bij elkaar. “Waar mijn vrouw is, ben ik en andersom. Zeker nu, maar eigenlijk is dat altijd zo geweest. Ik kan geen dag zonder haar en de keren dat we niet samen waren, was dat noodgedwongen.” Cees geniet van de tijd samen met zijn vrouw, ondanks de medische uitdagingen. “It’s all in the game. Je moet het leven nemen zoals het komt.”
Mogen wij ook jouw mantelzorgverhaal opschrijven? Mail dan een korte beschrijving naar lezer@linda.nl met als onderwerp ‘Mantelzorg’ en vermeld je telefoonnummer. Mocht je liever anoniem je verhaal willen doen, dan kan dit uiteraard ook.
Heb je een vraag of wil je gewoon even je verhaal kwijt? Bel de Mantelzorglijn: 0307606055.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Eshaq (61) is mantelzorger van zijn zoon: 'Zo belangrijk dat we naar elkaar omkijken'
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
