Ruzie, verraad en verstoting: het komt voor in de beste families. In deze rubriek vertellen vrouwen over de pijn, de botsingen en het loslaten van wie hen ooit het meest dierbaar waren.
Deze week vertelt Renske* (44) over de pijn, verwarring en de gevolgen van leven met een narcistische vader.
Renske’s ouders scheiden als zij vijf jaar oud is. “Ik herinner me paniek, glas dat uit de voordeur vloog. Mijn vader zat boven op mijn moeder en kneep haar keel dicht. Dat is mijn vroegste herinnering.” Na de scheiding woont ze bij haar moeder, samen met haar broers. “Bij mijn vader liep je altijd op eieren. Het was niet de vraag óf hij ontplofte, maar wanneer. Hij kleineerde me en zei dat ik ‘walgelijk veel’ op mijn moeder leek. Ik voelde me nooit goed genoeg.”
Om de sfeer draaglijk te houden, past Renske zich aan. “Ik probeerde alles glad te strijken. Ik dacht: als ik maar hard genoeg mijn best doe, dan doe ik het misschien goed. Ik leerde al jong dat liefde iets was wat je moest verdienen. Mijn moeder probeerde er emotioneel voor me te zijn, terwijl zij natuurlijk ook nog last had van de vechtscheiding waar ze middenin zat.”
‘Dit nooit meer’: Sylvia over de pijn van de breuk met haar moeder en hoe ze elkaar terugvonden
Als tiener kan Renske het niet meer aan. “Elke keer kreeg ik van hem e-mails met bulletpoints over wat ik allemaal verkeerd deed, alsof ik een rapport was dat hij moest beoordelen. Ik lag er nachten wakker van en ik werd letterlijk ziek van spanning als ik wist dat ik naar hem toe moest. Na de zoveelste silent treatment dacht ik op mijn veertiende: dit wil ik niet meer.”
Vijf jaar lang is er geen contact. “Hij reikte niet naar me uit, geen bericht, geen sorry. Hij negeerde mij: zijn manier van straffen.” Rond haar negentiende komt er schoorvoetend contact terug, mede door zijn toenmalige vriendin. “Het bleef wisselend: periodes van vriendelijkheid, gevolgd door periodes waarin hij me maandenlang negeerde. Dit was wel de periode dat het contact iets beter werd. De rol die zijn toenmalige vriendin in ons contact speelde, was heel belangrijk. Zij was al het ware de brug tussen mij en mijn vader. Toch liep ik ook die tijd weer voortdurend op eieren.”
'Toen ze me dood wenste, wist ik dat het klaar was': Thelma over de breuk met haar moeder
Als Renske zelf moeder wordt, lijkt haar vader aanvankelijk veranderd. “Hij was trots dat hij opa werd. Iedereen zag een lieve man en ik wilde dat zó graag geloven.” Maar al snel herhaalt het patroon zich. “Hij stuurde weer mails vol verwijten: ‘Na deze mail ben ik je vader weer,’ schreef hij dan, gevolgd door alles wat ik verkeerd deed als moeder. En dan: ‘Ik wens geen reactie.’”
De grens wordt bereikt als hij haar dochter pijn doet met zijn woorden. “Ze was zeven en huilde dat opa had gezegd dat ze ‘nooit een vriendje krijgt omdat ze nagelbijt’. Toen wist ik: het stopt hier. Hij begon hetzelfde te doen bij mijn kind als vroeger bij mij.”
'Ik had nooit in dit gezin geboren moeten worden': Sandra voelt zich haar leven lang buitenstaander
Wat volgt is opnieuw stilte tot hij ineens belt, alsof er niets aan de hand is. “Ik nam niet op en stuurde hem een bericht terug: ‘Ik wens geen contact op dit moment’. Hij blokkeerde me en liet via mijn broer weten dat ik uit zijn testament ben gehaald. Ik wéét dat hij wilde dat ik dat hoorde – zo probeert hij altijd nog aan knopjes te draaien om controle uit te oefenen. Ik heb daar bewust niet op gereageerd. Ik vind het prima dat ik uit zijn testament ben, omdat mijn welzijn belangrijker is dan welk geldbedrag dan ook. Daarnaast kan ik alleen maar wegblijven van zijn manipulatie, als ik niet in contact ben.”
De breuk is bevrijdend, maar niet makkelijk. “Ik wist dat het contact me pijn deed, maar toch bleef ik hopen dat het deze keer anders zou zijn. Elke keer dacht ik: misschien ziet hij me nu wél. Pas toen ik het echt losliet, voelde ik hoe diep de schade zat. Therapie hielp me om rust te vinden en te leren dat ik veilig ben.”
‘Ik hoop dat hij tot inzicht komt’: Saskia’s zoon wil haar niet meer zien
“Mijn kinderen weten waarom ik geen contact heb. Niet om hem zwart te maken, maar ik wil ze laten zien dat je grenzen mag stellen, ook tegenover familie. Ik stimuleer contact niet, maar verbied het ook niet. Ze mogen hun eigen weg kiezen hierin. Maar sinds hij mij blokkeerde heeft hij ook nooit meer iets positiefs aan de kinderen laten horen.”
Toch voelt ze soms nog angst. “Ik weet wat hij kan doen. Daarom deel ik dit verhaal anoniem. Maar ik wil laten zien dat afstand nemen van iemand die je geestelijk sloopt geen schande is. Je hoeft je niet te schamen als je kiest voor rust. Schaamte hoort niet bij het kind dat voor zichzelf kiest, maar bij de ouder die pijn veroorzaakt.”
Wil jij net als Renske jouw verhaal delen over ruzie in de familie? Mail dan je verhaal, samen met je naam, leeftijd en telefoonnummer, naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘In de beste families’. Delen kan uiteraard anoniem.
*Renske vertelt haar verhaal anoniem. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Fiona (54): 'Ik kon pas een volwassen vrouw worden toen ik koos mijn moeder niet meer te zien'
Mirjam Rasmussens is redacteur bij LINDA. Je kan haar kennen van de rubriek In de beste families, maar ook over vrouwengezondheid, lifestyle en media schrijft ze graag. Als ze haar toetsenbord even met rust laat, vind je haar waarschijnlijk op een yogamat of achter een schildersdoek.
