In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Meta (46) haar man Maurice (48) en vader van hun twee kinderen.
“Maurice was lief, zachtaardig en ging door het leven met een glimlach op zijn gezicht”, vertelt Meta in gesprek met LINDA.
Het is vrijdag 8 december 2023, als Maurice op zijn fiets stapt om hun 11-jarige dochter op te halen van scouting. Op de terugweg gaat het mis. Hij valt van zijn fiets door een hersenbloeding en komt op z’n hoofd terecht, waardoor hij een tweede hersenbloeding krijgt. Meta: “Onze dochter fietste met een vriendinnetje vooruit en Maurice fietste naast een ander meisje. Zij vertelde later dat hij begon te zwalken en zei dat hij zich niet goed voelde”, vertelt Meta.
“Even later stopte hij met fietsen. Aan de overkant van het stoplicht stonden onze dochter en haar vriendinnetje te wachten. Daar zagen ze zijn hoofd naar beneden zakken, waarna hij viel. Onze dochter keek eerst of er geen auto’s aankwamen, stak over zodra het veilig was en rende naar haar vader terwijl ze schreeuwde om hulp.”
Maurice, Meta en hun twee kinderen. Tekst gaat verder onder de foto.
“Ik werd gebeld door het vriendinnetje dat naast mijn dochter vooruit had gefietst: Maurice was van de fiets gevallen. Ik weet nog dat ik zei dat zijn fiets niet in de achterbak zou passen en dat hij dan maar moest lopen. Pas toen ze zei dat hij niet zelf opstond, besefte ik hoe ernstig het was.”
Meta snelt naar de plek van het ongeval. “Er stonden al twee ambulances en Maurice lag langs de kant van de weg. Het was een provinciale weg, dus het was druk. Van allerlei kanten werd aan me getrokken: mensen riepen dat ik naar mijn kind moest, maar de ambulancemedewerkers wilden me spreken. Ze maakten zich grote zorgen om Maurice.”
“Die eerste hersenbloeding was al zo heftig dat de tweede geen verschil meer maakte”, vertelt Meta. “Ze hebben hem die nacht erna geopereerd en dat weekend hielden ze hem aan de beademing. We hielden allemaal hoop dat het goed zou komen, maar op zondag kreeg ik de foto’s van zijn hoofd te zien, en vanaf dat moment was ik heel bang dat het de verkeerde kant op zou gaan.”
Het blijkt dat Maurice een aangeboren afwijking in de bloedvaten van zijn hersenen heeft. “Dat is eigenlijk een soort tijdbom geweest. Hadden we dat geweten dan had hij eerder geopereerd kunnen worden, maar ook dan was het niet zeker of hij daar goed uit zou zijn gekomen. Achteraf ben ik blij dat we het niet wisten. We hadden dan waarschijnlijk heel anders geleefd.
Die maandag besloten we in overleg met de neurologen om de beademing te stoppen. Dat weekend ervoor was nodig, we hadden nog even tijd om bij hem te zijn en om de kinderen – in hoeverre dat kon – voor te bereiden op het idee dat ze afscheid moesten nemen van papa.” Als Meta terugdenkt aan dat weekend voelt het alsof ze er zelf niet helemaal bij was. “Als ik foto’s terugzie … Ik was echt een schim van mezelf, maar ik voelde dat ik sterk moest zijn voor mijn kinderen. Dat overlevingsmechanisme is nooit meer weggegaan. Als ik omval, hebben ze ook geen moeder meer.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Voor de uitvaart komt Maurice nog even thuis. “We wilden hem graag thuis hebben. We hebben een grote woonkamer, dus konden hem goed afschermen. Zodat je hem niet meteen zag liggen bij binnenkomst”, vertelt Meta geëmotioneerd. “Het klinkt misschien heel stom, maar het voelde als een kraamweek. Dan leef je ook in een soort bubbel met je gezin en blijft de buitenwereld buiten. Die week voelde dat ook zo. We keerden erg naar binnen als gezin met papa die daar lag, in plaats van een kindje in de wieg.”
Er komen veel mensen condoleren. “Maurice kende veel mensen omdat hij een eigen bedrijf had, maar zoveel had ik niet voorzien. Tijdens het condoleren dacht ik soms: wanneer komt er nou een eind aan? Je staat daar handen te schudden met mensen die je totaal niet kent. Dat was voor de kinderen ook best intens.”
Met de uitvaart net achter de rug zijn de kerstdagen in aantocht. “Die eerste periode was heel heftig, maar gek genoeg hoefde ik niet hele dagen te huilen. Dat vond ik zelf heel vreemd, maar het besef was er gewoon nog niet. Het duurde heel lang tot dat kwam – mede doordat ik van alles moest regelen voor zijn bedrijf. Vorig jaar had ik eigenlijk pas ruimte en kwam het gemis nog harder binnen.”
Meta besluit met een psycholoog te praten. “Dat was heel fijn, want daar krijg je toch wat handvatten. Ook met betrekking tot mijn kinderen. Mijn dochter is nu veertien en ondanks alles wat ze in haar jonge leven al heeft meegemaakt, doet ze het supergoed. Mijn zoon krijgt nog speltherapie, maar ook met hem gaat het gelukkig goed.”
Toch vindt Meta het moeilijk om dat uit te spreken. “Als ik dat doe, voel ik me schuldig. Mensen verwachten vaak ook anders. Ik probeer dan ook te zeggen: ‘vandaag gaat het goed’, want het is een momentopname. Laatst vroeg iemand hoe het kon dat ik nog altijd zo vrolijk ben, maar ik ga natuurlijk alleen naar mijn werk als ik me goed voel. Als het slecht gaat, blijf ik thuis. Dat laat ik mensen niet zien. Ik ga niet de straat op met jankogen, dat houd ik voor mezelf.”
“Het leven gaat door en mensen vergeten hem niet, maar er mag best vaker gezegd worden wat voor mooi mens Maurice was. Hij was lief en zachtaardig. Ging door het leven met een glimlach op zijn gezicht en zag altijd het goede in mensen.”
Zeventien jaar lang deelden ze hun leven met elkaar, een groot deel daarvan samen met hun twee kinderen. “Ik weet niet waar we hierna naartoe gaan, maar het moet er wel fantastisch zijn. Een andere verklaring heb ik er niet voor dat hij daar nu al heen is. Dat houd ik mezelf voor, dat dat de reden is.”
Ter nagedachtenis aan Maurice Nederpel: 25 mei 1975 – 11 december 2023.
Wil jij ook het verhaal vertellen van jou en je overleden dierbare? Mail je naam, leeftijd, telefoonnummer en in een paar zinnen je verhaal naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Monumentje’.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Janey (27) verloor haar vader: 'Door een ongeluk ontdekten we dat hij ongeneeslijke longkanker had'
