Ruzie, verraad en verstoting: het komt voor in de beste families. In deze rubriek vertellen vrouwen over de pijn, de botsingen en het loslaten van wie hen ooit het meest dierbaar waren.
Deze week vertelt Rozemarijn (28) hoe de band met haar vader op haar twaalfde definitief breekt, en hoe dat haar hechting, zelfbeeld en volwassen leven beïnvloedt.
Rozemarijn groeit op in een klein gezin met haar ouders en oudere zus. “In veel opzichten waren we een ‘gewoon’ Nederlands gezin. Alleen waren mijn ouders allebei erg gevoelig – en ik dus ook. Als kind voelde ik alles intens, maar ik kon er weinig mee.”
Als ze zes jaar is, gaan haar ouders uit elkaar. “Ik weet er niet veel details meer van, maar ik weet wel dat ik heel onrustig was. Ik was vaak ziek, wilde niet naar school en voelde spanningen die ik niet kon plaatsen. Achteraf denk ik: mijn lijf begreep al lang wat mijn hoofd nog niet kon bevatten.”
Dorien breekt met haar vader: 'Het contact voelde als een verslaving'
Pas later begrijpt Rozemarijn hoe diep haar onrust zit. Kort na haar geboorte ligt ze in het ziekenhuis. “Daar heb ik van horen zeggen veel alleen gelegen. Mijn ouders hadden nog een kind thuis en ze konden er niet altijd zijn. Als baby huil je dan, maar er komt niemand. Dat doet iets met je hechting.”
Die vroege ervaring kleurt haar latere relaties. “Ik heb vaak het gevoel gehad dat ik moest grijpen naar verbinding: wat speelt er, wat voel jij, waar sta ik? De band met mijn ouders voelde nooit vanzelfsprekend. Als kind was ik vaak bang: gaan jullie weg?”
Na de scheiding woont Rozemarijn afwisselend bij haar moeder en haar vader. “Tas inpakken, naar de ene ouder. Tas uitpakken, naar de andere. Dat was gewoon de routine.” Maar vlak voor haar puberteit verandert alles. De dynamiek met haar vader voelt voor haar steeds minder veilig. Details wil ze niet delen, wel wat het met haar deed.
“Ik had als kind niet de woorden om te zeggen: dit voelt niet goed. Maar mijn lichaam zei het allang. Ik voelde geen ruimte voor mijn gevoel of mijn waarheid.” Rond haar twaalfde escaleert een gesprek met haar vader. “Daar kwam uit dat ik niet meer naar hem zou gaan. Voor buitenstaanders klinkt dat misschien abrupt. Voor mij voelde het destijds bijna logisch, maar wel met de stille hoop: het komt later vast wel weer goed.”
Fiona (54): 'Ik kon pas een volwassen vrouw worden toen ik koos mijn moeder niet meer te zien'
Dat ‘later’ komt niet. Zestien jaar lang is er geen contact. “Hij heeft nooit een echte handreiking gedaan. Dat doet pijn, maar hoe ouder ik word, hoe beter ik begrijp hoe confronterend de weg terug voor hem misschien zou zijn.”
De impact op haar eigen leven is groot. “Mijn hechting was al kwetsbaar, maar de breuk met mijn vader raakte mijn zelfbeeld nog dieper. Ik leerde al jong: als ik heel hard mijn best doe, ben ik het misschien wél waard om gezien te worden. Dat is een gevaarlijke combinatie: een laag zelfbeeld en geen grenzen. Ik bleef langer in situaties hangen waarin ik niet goed werd behandeld, omdat ik dacht: als ik nog meer geef, ga je misschien van me houden.”
Jarenlang volgt ze therapie, werkt ze met haar innerlijk kind en leert ze patronen herkennen. “Soms ben ik ineens weer twaalf vanbinnen, terwijl ik nu een volwassen vrouw ben. Die herbelevingen zijn intens, maar juist doordat ik ze herken, kunnen ze me niet meer volledig overspoelen.”
‘Ik hoop dat hij tot inzicht komt’: Saskia’s zoon wil haar niet meer zien
Het gemis van haar vader blijft een grote rol spelen in haar leven. “Ik mis niet per se mijn vader als persoon, want ik ken hem bijna niet meer. Maar er is wel een lijntje. Je blijft ergens loyaal aan de mensen die je op de wereld hebben gezet. Dat maakt het complex.”
Voor nu kiest Rozemarijn bewust voor afstand. “Ik heb een fijn leven, ben dankbaar dat ik mijn moeder nog zie en ik heb een goede band met mijn zus. Ik heb genoeg mensen om mij heen bij wie ik me veilig voel. Ik zou ooit openstaan voor contact met mijn vader, maar alleen als het vanuit zachtheid en liefde komt, niet vanuit verwijt of schuld. Mijn leven is al genoeg opgeschud.”
Haar advies aan anderen in een vergelijkbare situatie: “Werk aan je innerlijk kind, praat, schrijf en zoek hulp. Rouw heeft geen einddatum, ook na twintig jaar mag je nog huilen. En onthoud: jouw gevoel ís het verhaal. Je hoeft je nooit te schamen omdat jij kiest voor wat goed en veilig is voor jou.”
Wil jij net als Rozemarijn jouw verhaal delen over ruzie in de familie? Mail dan je verhaal, samen met je naam, leeftijd en telefoonnummer, naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘In de beste families’. Delen kan uiteraard anoniem.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
‘Hij laat me vaak zó klein voelen’: Nikki over de onbereikbare band met haar vader
Mirjam Rasmussens is redacteur bij LINDA. Je kunt haar kennen van de rubriek In de beste families, maar ook over vrouwengezondheid, lifestyle en media schrijft ze graag. Als ze haar toetsenbord even met rust laat, vind je haar waarschijnlijk op een yogamat of achter een schildersdoek.
