Ruzie, verraad en verstoting: het komt voor in de beste families. In deze rubriek vertellen vrouwen over de pijn, de botsingen en het loslaten van wie hen ooit het meest dierbaar waren.
Deze week vertelt Dorien* (42) hoe de voortdurende strijd tussen liefde en pijn haar dwingt het contact met haar vader te verbreken.
Dorien groeit op in Limburg, in een traditioneel gezin waar haar moeder stopt met werken zodra er kinderen komen. Ze heeft een oudere broer; allebei worden ze met een medische beperking geboren. “Mijn vader had er moeite mee dat wij niet ‘gezonde’ kinderen waren. Dat heeft hij mijn moeder vaak verweten. Dat zij hem niet eens gezonde kinderen kon schenken.”
Thuis is de sfeer gespannen en onvoorspelbaar. “Mijn vader bepaalde de toon. Hij dronk, maar altijd gecamoufleerd achter zijn driedelig kostuum – het was een man van status en aanzien. Mijn moeder probeerde intussen de vrede te bewaren. Ik leerde al jong scannen: kan ik even ontspannen of moet ik nóg harder mijn best doen? Mijn broer trok zich terug en ik probeerde de situatie te verzachten, vaak ten koste van mezelf.”
De dochter van Vera verbrak het contact: 'Ik weet nog steeds niet waarom'
Als tiener wil Dorien zo snel mogelijk weg van huis. “De druk en de spanning werden mij te veel. Op mijn achttiende ging ik al samenwonen. Ik beschermde mijn moeder en broer waar ik kon. Tegelijk maakte mijn vader mijn relatie belachelijk en kleineerde hij mijn partner. Juist daardoor beet ik me vast in die relatie: ik hoopte op de onvoorwaardelijke liefde die ik thuis miste.”
Op een avond staat haar vader onverwacht, aangeschoten, voor de deur. “Hij was kwaad, dat voelde ik meteen. Hij wilde verhaal halen, zeggen dat ik mijn leven vergooide met ‘die jongen’. Mijn hart bonsde in mijn keel, maar ik heb hem eruit gezet. Dat moment vergeet ik nooit meer.”
Thuis probeert Dorien nog met haar moeder te praten. “Ik smeekte haar om bij hem weg te gaan. Ik zei: ‘Mam, dit kan zo niet langer, hij maakt alles kapot.’ Maar ze koos zijn kant. Ze zei: ‘Hij is je vader, ik blijf bij hem.’ Dat brak iets in mij. De deur ging dicht, en ik stond letterlijk en figuurlijk buiten. Vanaf dat moment had ik met geen van beiden nog contact.”
In de jaren daarna komt de band weer op gang, zonder dat er iets echt wordt uitgesproken. “Er vallen wat excuses, er wordt zand over gegooid, en je hoopt dat het beter gaat. Maar het patroon herhaalt zich: spanning, sussen en opnieuw grensoverschrijdend gedrag. Mijn vader was vooral heel manipulatief. Zolang je meeging in zijn verhaal, was alles ‘prima’. Zodra je voor jezelf ging staan, stootte hij je af. Als kind ga je zo ver in de loyaliteit dat je jezelf vormt naar de wensen van de ouder.”
Wanneer haar ouders uiteindelijk toch scheiden, blijkt haar vader zelfs het huis stiekem mondeling te hebben verkocht. “We zouden het huis overnemen zodat mam daar kon blijven wonen. Alles leek geregeld – tot bleek dat hij het al verkocht had, zonder iets te zeggen. Ineens stonden we vlak voor kerst in een huurhuis op een industrieterrein, terwijl hij met zijn vriendin naar het buitenland vertrok. Mam was kapot, maar bleef hem verdedigen. Zelfs toen ze ernstig ziek was, koos ze de kant van mijn vader. Hij wist overal een verhaal van te maken.”
Sophie spreekt haar schoonfamilie al vijftien jaar niet: ‘De brief op mijn verjaardag was de druppel’
Na het overlijden van haar moeder probeert Dorien nog één keer voorzichtig toenadering te zoeken. “Mijn vader nodigde ons uit voor zijn verjaardag. Mijn broer en ik spraken af: we houden het kort, oppervlakkig, voor de kinderen.”
“In zijn woonkamer hing een fotocollage met een foto van mijn ex ertussen, precies op een plek waar je niet omheen kon. Terwijl hij mijn partner vroeger altijd ‘te min’ vond, zocht hij na de scheiding juist toenadering tot mijn ex: hij leende hem zelfs geld om een zaak te starten. Dat raakte aan precies die verwarrende, manipulatieve dynamiek van vroeger. In de auto vroegen mijn dochters (16 en 13) die al jaren geen contact meer wilden met hun vader: ‘Waarom hing papa daar?’ Toen wist ik: dit stopt alleen als ík stop.”
“Het gaat me nooit geven wat ik als kind nodig had”, zegt Dorien. “Het contact met hem voelde jarenlang als een verslaving. Je weet dat het je pijn doet, maar toch blijf je hopen op dat ene moment dat het wél goed is. Ik ben nu zelf moeder en had mijn meiden graag een warm, veilig gezin gegeven met een vader en een moeder die hen zien, horen en onvoorwaardelijk liefhebben.”
“Ik weet dat mijn ouders, met hun eigen rugzak, hebben gegeven wat ze konden en ik ben dankbaar voor de lessen die dat mij heeft gebracht. Het maakt mij een extra bewuste moeder: mijn kinderen komen op de eerste plaats en ik hoop hen wél die onvoorwaardelijke liefde te geven.”
Wil jij net als Dorien jouw verhaal delen over ruzie in de familie? Mail dan je verhaal, samen met je naam, leeftijd en telefoonnummer, naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘In de beste families’. Dit kan uiteraard ook anoniem.
*Dorien vertelt haar verhaal anoniem. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Toen ze me dood wenste, wist ik dat het klaar was': Thelma over de breuk met haar moeder
Mirjam Rasmussens is redacteur bij LINDA. Je kunt haar kennen van de rubriek In de beste families, maar ook over vrouwengezondheid, lifestyle en media schrijft ze graag. Als ze haar toetsenbord even met rust laat, vind je haar waarschijnlijk op een yogamat of achter een schildersdoek.
