1. Wollig

In de jaren twintig waren veel badpakken gemaakt van wol. Dit breiwerk kriebelde niet alleen ontzettend, maar werd ook erg zwaar tijdens het zwemmen. Om het geheel nóg iets broeieriger te maken, droegen veel vrouwen onder hun zwemkleding een paar hoge kousen.

2. Comfortabele duik

Dat wol en water geen ideale combinatie was, werd al snel duidelijk. Er werden in de jaren dertig dan ook steeds meer badpakken gemaakt van rekbare materialen. Deze pakjes sloten daardoor een stuk nauwer aan op het lichaam dan de wollen variant. Ook leuk: de rubberen badmuts maakte in 1927 haar entree in modeland.

3. Trots op je taille

In de jaren vijftig werd een zandloperfiguur maar al te graag benadrukt. De taille van een badpak kon niet smal genoeg zijn en ook de voorgevel mocht geaccentueerd worden. Daarnaast werden in deze periode de prints steeds kleurrijker.

4. Het was even wachten…

Maar dan heb je ook wat. In 1946 maakte de badpak plaats voor een bikini. Het tweedelige pak bestaande uit een broekje en bijpassende top werd steeds populairder. Veelal betrof dit hoge broekjes waarbij de navel nog wel werd bedekt.

5. Stoppen met stof

In de ontwikkeling van de badmode is er steeds meer stof verloren gegaan. Tijdens de seksuele evolutie in de jaren zeventig mocht je lichaam gezien worden. Broekjes en topjes werden kleiner en dit ging gepaard met vrolijke, felle kleuren. Ook droegen veel vrouwen helemaal geen topje meer op het strand.

6. Red me

Inmiddels is de baywatch-trend alweer terug van weggeweest, maar dit maakte officieel zijn komst in de jaren negentig. Er waren veel sportieve badpakken te zien die hoog uitgesneden waren bij de benen.

7. En nu?

Tegenwoordig zien we talloze verschillende badpakken en bikini’s. Sommigen geïnspireerd door de trends van vroeger, maar de wollen variant zien we tóch liever niet meer terug. Ondertussen hebben we al kennis gemaakt met de monokini, microkini, tankini, triangelbikini, bandeaubikini en trikini. Eh, wat? Dat belooft wat voor de toekomst.