Susanne en Chantal over hun gezin: ‘De kinderen weten dat een aardige meneer ons heeft geholpen’

Susanne van Oudenaarden (38) is getrouwd met Chantal Pesch (37). Samen hebben ze Florine (4), Zeger (4) en Romijn (1).
“Op het schoolplein dachten ze in het begin dat één van ons de oppas was, of een vriendin. De vraag wie van ons de ‘echte’ moeder is komt ook regelmatig voorbij en onlangs vroeg een man, toen we met zijn vijfjes op pad waren, of we de vaders even lekker thuis hadden gelaten. Ik neem het ze niet kwalijk, mensen gaan er nu eenmaal van uit dat kinderen een moeder en een vader hebben. Of onze kinderen een vaderfiguur gaan missen? Geen idee. Met mijn vader besprak ik andere dingen dan met mijn moeder, maar ook wij zijn twee individuen met eigen persoonlijkheden. Dus naar alle waarschijnlijkheid zullen ze bij mij met het ene komen en bij Chantal met het andere. Maar het belangrijkste is dat ze in liefde opgroeien en ervaren dat ze altijd goed zijn zoals ze zijn.
Vanaf dag één hadden we een sterke kinderwens. Ook wilden we beiden ervaren hoe het was om zwanger te zijn. Nadat we ons hadden ingeschreven bij Cryos International, een Deense donorbank, hebben we, alsof het een soort eenzijdige datingapp was, honderden profielen uitgeplozen. Als eerste keken we naar foto’s, toen naar opleiding en tot slot of zijn verhaal ons aansprak.

Ik was de eerste die begon met iui. Negen po­gingen later was er nog geen sprake van een zwangerschap. Bij Chantal, die daarna met iui begon, verliep het niet anders, behalve dat zij tussendoor een miskraam kreeg. De moed zakte ons in de schoenen. Na iui volgde bij mij ivf, wederom zonder succes. Ik was ten einde raad. Tot ik via icsi en andere hormonen eindelijk zwanger was. We waren de gelukkigste vrouwen op aarde.
Drie weken na mijn bevalling van Florine klopten we alweer aan bij de kliniek. Onze wens voor een groter gezin bleef onveranderd sterk. Uit de eerste ivf-behandeling van Chantal is Zeger geboren. Zeger en Florine schelen negen maanden, dus het voelt bijna alsof we een tweeling hebben gekregen. Pittig en geweldig tegelijk. Maar: het gezin was nog niet compleet. Al vijf minuten na Zegers geboorte riep Chantal dat ze dit nog een keer wilde meemaken. Intens, dacht ik, maar ook gezellig – en goed voor de dynamiek binnen het gezin. Florine was nogal op mij gericht en Zeger op Chantal. Bij de eerste poging was het raak, negen maanden later beviel Chantal van Romijn. Omdat je in het buitenland vaak pas als ouder wordt erkend wanneer je het kind hebt geadopteerd, heb ik Zeger en Romijn geadopteerd en Chantal Florine. Onze kinderen zijn van dezelfde donor. Ze weten dat een aardige meneer ons heeft geholpen moeder te worden. Als ze zestien zijn, krijgen ze – als ze daar behoefte aan hebben – zijn contactgegevens. Op dit moment speelt het onderwerp vooral bij onze dochter. Als zij zich voorstelt, zegt ze: ‘Ik ben Florine, dit zijn mijn broertjes, we hebben geen papa, maar wel twee mama’s.’”•

Lesbische stellen kunnen via k.i.d. (kunstmatige inseminatie met donorzaad) zwanger worden van iemand uit hun eigen omgeving of van een donor via een spermabank • Dat kan zowel thuis gebeuren (zelfinseminatie) als in een fertiliteitskliniek • Soms komen daar technieken aan te pas als ivf (waarbij de eicel buiten het lichaam wordt bevrucht) of iui (waarbij de eicel ín het lichaam wordt bevrucht) • Voor zelfinseminatie zijn rietjes met ingevroren zaadcellen te koop. Zo’n rietje bevat minimaal vijf miljoen actieve zaadcellen. De prijs hiervan varieert: in Nederland kost zoiets €100 tot €475, in Denemarken – vanwege strengere testen en een uitgebreider donorprofiel – €800 tot €1200. Het hele traject kan in de (tien)duizenden euro’s lopen • Bij gedeeld lesbisch moederschap wordt (na ivf-behandeling) een bevruchte eicel van de ene partner bij de andere partner ingebracht • Bij zelfinseminatie met een bekende donor zijn de wensouders verantwoordelijk voor het contractueel en juridisch goed vastleggen van het ouderlijk gezag. Dankzij de in 2014 ingevoerde Wet Lesbisch Ouderschap is het in Nederland mogelijk om via erkenning juridisch ouder te worden. Niet alle landen erkennen deze ouderschapsvorm, waardoor problemen kunnen ontstaan op het gebied van reizen (de niet-biologische moeder mag bijvoorbeeld niet alleen met een kind de grens over) en medische zorg (de niet-biologische moeder heeft daarin geen zeggenschap). Om dat te voorkomen adopteren niet-biologische moeders dan ook vaak officieel hun kinderen.

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini  2 lees hier het hele magazine.

‘Ze heeft twee mama's, geen papa’Lees ook

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de LINDA.mini nieuwsbrief.