Sofie en Chantal over de reis van droom naar donor: ‘Ze heeft twee mama's, geen papa’

Sofie Vlasveld (35) en Chantal van Setten (42) zijn getrouwd en moeders van Saartje (2). Om elk risico uit te sluiten, heeft Sofie Saartje geadopteerd.
“Als lesbisch stel zijn we er trots op een gezin te vormen. We willen Saartje laten zien dat liefde voor elkaar het voornaamste is – in welke gezinsvorm dan ook. De vonk tussen ons sloeg over op een werkfeestje; we zitten allebei in de filmwereld. Onze kinderwens kwam een paar jaar later, maar ja: ze krijgen konden we niet alleen. Omdat wij onze kinderen de mogelijkheid willen bieden een band op te bouwen met de donor, had een bekende onze voorkeur. Maar wel het liefst iemand met een bepaalde afstand tot ons, dus niet iemand uit onze inner circle, want de opvoeding wilden we met z’n tweeën doen. Meerdere kennissen hebben het overwogen, maar zagen er toch van af. Ze wilden eerst zelf een gezin stichten. Toen was daar Cedric, die aangaf er serieus over te willen nadenken. Twee weken later durfden we erop terug te komen. Zijn aanbod gold nog steeds. Hij hoefde niet per se zelf een kind, maar gunde ons een gezin en zijn vriend stond vierkant achter hem. Cedric zei: ‘Ik hoef niet bij de eerste schooldag te zijn, maar wel bij de groep 8-musical.’ Dat vonden wij een prettig idee. Het traject van eerste gesprek tot insemineren duurde twee jaar. Alles moest besproken en vastgelegd worden; van hoelang we het zouden proberen tot Cedrics rol in het leven van ons kind.

Omdat Chantal de oudste is, begon zij. We zijn in totaal zes keer naar Cedric in Rotterdam gereden. Dat was spannend, want alles moest strak rond de ovulaties worden gepland, maar met humor probeerden we het luchtig te houden. Na drie maanden liet de test een positief streepje zien. Bizar, zo snel. We zijn dankbaar dat het medische gevoel van ziekenhuis-in-en-uit ons bespaard is gebleven en dat het in huiselijke sfeer kon plaatsvinden. Drie weken na onze bruiloft is Saartje geboren. Op het door Cedric ontworpen geboortekaartje staat dat Saartje de dochter is van Chantal en Sofie en dat ze geboren is uit vriendschap met Cedric. Als Saar naar haar papa vraagt, vertellen we dat ze een mama heeft – zo noemt ze mij – en een mammie: dat is Chantal. Vervolgens laten we een foto van Cedric zien. Saartje noemt hem bij zijn voornaam. Hoe zij hem later wil noemen, is aan haar, maar voor ons is het belangrijk dat duidelijk blijft dat ze twee mama’s heeft en geen papa. En dat ze naast ons ook Cedric, zijn vriend én zijn familie heeft; zo sturen we Cedrics ouders ook af en toe een foto. We hadden niet durven dromen dat het bij ons zo natuurlijk gaat. Onze vriendschap heeft een diepere betekenis gekregen. Grote kans dat Saartje met hem op pad gaat als ze uit de luiers is. Cedric wil haar Blijdorp laten zien. En wanneer we toe zijn aan een broertje of zusje voor onze kleine meid, dan hopen we dat ook deze baby geboren mag worden uit vriendschap met Cedric.”•

Lesbische stellen kunnen via k.i.d. (kunstmatige inseminatie met donorzaad) zwanger worden van iemand uit hun eigen omgeving of van een donor via een spermabank • Dat kan zowel thuis gebeuren (zelfinseminatie) als in een fertiliteitskliniek • Soms komen daar technieken aan te pas als ivf (waarbij de eicel buiten het lichaam wordt bevrucht) of iui (waarbij de eicel ín het lichaam wordt bevrucht) • Voor zelfinseminatie zijn rietjes met ingevroren zaadcellen te koop. Zo’n rietje bevat minimaal vijf miljoen actieve zaadcellen. De prijs hiervan varieert: in Nederland kost zoiets €100 tot €475, in Denemarken – vanwege strengere testen en een uitgebreider donorprofiel – €800 tot €1200. Het hele traject kan in de (tien)duizenden euro’s lopen • Bij gedeeld lesbisch moederschap wordt (na ivf-behandeling) een bevruchte eicel van de ene partner bij de andere partner ingebracht • Bij zelfinseminatie met een bekende donor zijn de wensouders verantwoordelijk voor het contractueel en juridisch goed vastleggen van het ouderlijk gezag. Dankzij de in 2014 ingevoerde Wet Lesbisch Ouderschap is het in Nederland mogelijk om via erkenning juridisch ouder te worden. Niet alle landen erkennen deze ouderschapsvorm, waardoor problemen kunnen ontstaan op het gebied van reizen (de niet-biologische moeder mag bijvoorbeeld niet alleen met een kind de grens over) en medische zorg (de niet-biologische moeder heeft daarin geen zeggenschap). Om dat te voorkomen adopteren niet-biologische moeders dan ook vaak officieel hun kinderen.

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini  2 lees hier het hele magazine.

‘Als huwelijkscadeau vroegen we een donatie voor onze kinderwens’Lees ook

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de LINDA.mini nieuwsbrief.