Binnenkijken bij Rebecca Boektje: ‘Eens per maand pleur ik alles wat blijvend rondslingert weg’

PLANTAGEBUURT “We woonden al in Amsterdam toen mijn verloofde Bo mij een huis liet zien op Funda. Ik zag het niet zitten: Xan was net geboren, ik ging toch nu geen huizen bezichtigen, was-ie wel goed bij zijn hoofd? Toch wél, met Xannie in de draagzak, nog geen zes weken oud. Het was coronatijd en voor de verandering stonden mensen nu eens niet drie rijen dik te wachten voor elk huis dat op de Amsterdamse woningmarkt kwam. Elk halfuur mocht één koppel het huis in, met iemand voorop die ontsmettingsmiddel in het rond spoot. En het huis: ik was meteen verkocht. Jezus Christus, wat gaaf: die lichtinval, de buurt, een tuin van 160 vierkante meter! Zo groot was ons vorige huis niet eens.”
MAZZEL “Dit huis was oorspronkelijk het tuinhuis van de mensen die in het grote pand ernaast ­woonden. De stijl: categorie grachtenpand, maar iets minder luxe. Nooit, nooit, nooit gedacht dat we in zoiets moois zouden wonen.”

TE GROTE BROEK “Er hadden mensen met kinderen gewoond die allang het huis uit waren. In al die jaren was er niets meer aan gedaan, dus er was een hoop werk te verzetten. We hadden geen ­onuitputtelijke geldbron. Deze plek was als een iets te grote broek die je aantrekt. We zouden erin groeien, was ons idee en dan mondjesmaat gaan verbouwen en renoveren. Ondertussen duurde de overdracht van het huis best lang, acht maanden. In die tijd konden we mooi ons spaarpotje ­aanvullen.”
CAVALLI “Mind you, dit was dus in coronatijd. Je mocht geen ­winkels in, geen tegels en verfstalen bekijken. Ik wilde een muur met panterprint en na online driehonderd verschillende ­behangetjes gezien te hebben, bestelde ik de print die ik het mooiste vond. Die bleek van Roberto Cavalli te zijn en had een glittertje. Dat laatste had ik even over het hoofd gezien. Gelukkig valt het niet heel erg op in het toilet, dus ik ben er nog steeds heel blij mee.”
‘IK HEB WAT BEDACHT, SCHAT’ “Onze smaak verschilt ­behoorlijk. Ik ben extravert, en had bijvoorbeeld graag een grote wand gehad met Holly­hocks Floral Spring, een behang met bonte ­bloemenregen. Bo is eerder introvert, van hem hoeft het niet zo druk en donker. Ik had bedacht dat ik het plafond van de woonverdieping mee wilde s­childeren in de donkerrode verfkleur LAB Merlot Mania. Dat leek mij knus, als een nestje. Die gozer ging bijna gestrekt.
Op zo’n moment was Jet Hendriks van Interieur van Jet mijn ­partner in crime. Zij tekende in hoe het zou worden, waardoor Bo het zich beter kon voorstellen – en natuurlijk had ik een hot privélijntje met Jet om ons plan de campagne te bespreken, haha.”
TRUCJE “Rozetint Pink Champagne no. 98 van LAB leek me leuk voor onze slaapkamer, maar ik was bang dat ik het er bij Bo niet doorheen zou krijgen. Dus ik heb hem een béétje misleid door de kleurstaal tussen stalen beige en taupe te leggen, de ingetogen kleuren waar Bo zo gek op is. Een man is toch een man, hij keek met een half oog en ging akkoord. Tot die hele kamer was ­geschilderd. Toen riep-ie: ‘What the fuck, die hele kamer is roze, Rebec.’ ‘Ja schat, hier heb je akkoord op gegeven. Maar komt goed, de meubels moeten er nog in en onthoud: hotel-chic!’ Bo is gelukkig mans genoeg dat hij het prima vindt om in een roze kamer te ­liggen. Maar ik denk niet dat ik nog eens zou wegkomen met die stalentruc.”

SWITCH “Ons eerste huis had een Scandi-vibe. Alles geschilderd in wit en Farrow & Ball Dove Tale no. 267, met natuurlijke houtenmeubels. Nul gekke dingen. Toen we dit huis kochten, ben ik een andere Rebecca geworden. Nu is niks wit. Hierin is een lijn te ­trekken naar mijn kledingstijl. Ook daarin was ik mezelf een beetje kwijt­geraakt, merkte ik. Ik werd moeder. Ravi was pas zes ­maanden toen ik zwanger werd van Xan. Dan kun je dat lijf voorlopig ook wel vergeten. Ik zat dus niet lekker in mijn vel en had honderdduizend betere dingen te doen dan mezelf leuk aankleden. Ik voelde niks bij kleren en sloeg mezelf een beetje over. Da’s nu anders. Ik heb mijn mojo terug. Ik mix alles wat ik leuk vind – zoals een Dolly Sports satijnen broek, groot shirt, tuttebellerig blazertje en kitten heels – en dat wordt dan een stijl.”
HORROR “Xan had met een stift de hele wand langs de trap naar boven vol getekend met een kronkelende lijn. Ik kon wel janken, dacht dat alles opnieuw geschilderd moest worden. Maar met een nat doekje en wat afwasmiddel kreeg ik het gelukkig weg.”

OBSESSIE I “Ik zit in een fase waarin ik hard ga op tafelzilver. Ik vóél dat ik doorsla, maar ben niet tegen te houden. Op Vinted koop ik me scheel aan die shit: zilveren ­coupes en schaaltjes voor maar zes euro. ‘Waarom hebben we opeens dertien ­zilveren ijscoupes?’ vraagt Bo. Leuk voor nootjes en olijven. ‘Hoeveel ­nootjes en olijven wil je erin doen, Rebec?’ ‘Maar kijk hoe leuk ze ook zijn voor snoepgoed: zure matten die eruit hangen, kikkertjes en ­perzikjes erin.’ I don’t know, ik heb dit nodig. Dan zie ik hem ­meewarig naar me kijken en de discussie opgeven.”
OBSESSIE II “Ik zit trouwens alweer midden in een nieuwe ­obsessie: de stoffen placemats met ruches van Club Carlotta Tableware. Ze pakken me totaal. Ze zijn in geen enkel opzicht handig, want als erop wordt geknoeid, kan er niet eens een doekje overheen. Maar handig interesseert mij niet. Een kamer binnenlopen en een fucking vet gedekte tafel zien wél. Daar ga ik op aan, ik word er gelukkig van. Alles smaakt dan beter. Als je supermarktbrie op een wit bord pleurt: mwah. Maar dezelfde brie op een leuk bordje met druifjes, wat jam en toast, tijgerprint placemats erbij, dan is het opeens een tien uit tien.”

TAFELSTRESS “Ik heb de droom dat we ooit langer dan een halfuur kunnen tafelen, maar de realiteit is anders. Bij ons gaan de ­kinderen continu van tafel. Waarom is dat, waarom moet je staan? Er is geen podium, geen publiek. Blijf zitten, praten en zorg dat je tafelgenoten luisteren. Maar nee. Bij ons moet de een iets pakken, de ander eet langzaam en er is er altijd wel eentje die ineens moet kakken – en als die eindelijk terugkomt, zijn wij allang klaar met eten. Het is irritant.”
ZIJ HEBBEN OOK WENSEN “Geld was er niet in overvloed, dus het was roeien met de riemen die we hadden. De kinderen kregen heus leuke kamers, maar jaren verder is het tijd voor vernieuwing. Op Ravi’s kamer zit bijvoorbeeld nog steeds een Pimpelmees-behang met aap, eend en tractor. Superleuk voor een kind van drie, maar Ravi is inmiddels zeven. Hij is aan een nieuwe kamer toe, en ook Yuki krijgt binnenkort iets meer een echte meiden­kamer. Ze is klaar voor een bureautje om te make-uppen en huiswerk te maken.”
FAVORIETE KAMER “Het toilet boven, waar niemand mij kan storen, haha. Nee hoor, toch de keuken, het hart van het huis. De doorkijk met hoogte was Bo’s idee. De vierkantemeterprijs in Amsterdam is idioot, dus deze 25 meter uithakken en openlaten voelde voor mij als kapitaal­vernietiging. Maar goed, ik wilde graag die panterprint en goud en opvallende tegeltjes in de toiletten, dus ik heb Bo als wisselgeld een ‘ja’ gegeven op zijn idee. Ik moet ­toegeven: als je binnenkomt, voelt het ruimtelijk en imposant. Al zouden we wel ergens een tussen­deur mogen plaatsen vanwege de herrie, want die drie drukke kids hoor je nu door het hele huis.”
MOEDERMAFFIA “Wat ik over mijn kinderen wel en niet deel op sociale media, doe ik op gevoel. Als er eentje boos is, mij een middel­­vinger geeft en ik vind dat geestig, dan deel ik dat. Als er iemand verdrietig is, ga ik dat natuurlijk niet delen. Ik hou van grapjes, van typische situaties die je als moeder meemaakt. Eens vertelde ik op Instagram dat Xan in de Intertoys had gekakt. Hij had geen onderbroek aan, dus die hele winkel zat onder de kak. Ik kreeg een reprimande van een volger die het erg vond dat ik zoiets openbaar maakte. Die arme jongen zou er een trauma van ­oplopen. Beste mevrouw, bedankt voor uw zorgen, maar mijn kinderen kunnen hier nu al de humor van inzien. En ik kan je op een briefje geven dat als hij zijn 21-diner geeft en met zijn vrienden in pak aan tafel zit, ik dit verhaal ga aanhalen en iedereen gaat lachen, met Xan voorop. Kinderen zijn weerbaar, geen pussy’s. Moeders die met zachte hand opvoeden: ik heb er niks mee.”

OVERAL SPEELGOED “Kinderspullen en rotzooi in huis trek ik best goed, maar eens per maand, je kunt er de klok op gelijkzetten, pleur ik alles wat blijvend rondslingert weg. De kinderen ­waarschuw ik op voorhand, dus wat ze willen houden moeten ze opruimen. Ik kan niet uitweiden over wat er daarna toch nog in de prullenbak is beland, want onze kinderen kunnen lezen.”
BEIGE BLOKKEN “Voor Vaderdag kreeg Bo een marmeren schaakbord. Het staat op een panterpoef in de woonkamer en we spelen er de hele dag mee. Speelgoed voor de kinderen komt bij ons thuis net zo goed in felgekleurd plastic, hoor. Ik ken verhalen over ­moeders die hun kroost enkel beige blokken geven, matching met hun Scandi-huis, maar rot op, da’s kindermishandeling. Ik heb trouwens ook een vriendin die rood zo lelijk vindt, dat ze de rode Duplo-blokken uit de ton vist en laat verdwijnen.”

BADKAMERS, MEERVOUD “Pure luxe: we hebben er twee. De kinderbadkamer heeft een dubbele douchecabine. Handig als ze straks allemaal tegelijk het eerste uur op school moeten zijn. Bo en ik hebben een open badkamer met een grote douche en een mooi rond bad. Naast het bad staat een grote palmboom, die ik helaas wel heb vermoord.”
INSTA “Al plaats ik een foto van mijn cappuccino waarop slechts een snippet van de muur te zien is, mijn DM stroomt meteen vol met de vraag welke verfkleur er in de ­keuken en eetkamer op de muren zit. Ik snap het wel, met elke lichtinval verandert die tint, het is een kameleon maar altijd mooi. Hoe dan ook: het is LAB Mud ­Soldier no. 46.”

BAKSTEEN “Ben ik fan van. Het liefst zou ik ons hele huis in baksteen willen. In de woonkamer hebben we een gedeelte van de stucmuur weggebeiteld. Ik vind het heel cool geworden. Er ligt een grote discobal voor, ik vind het zo leuk als de zon erop schijnt en er lichtstipjes op de muur ­verschijnen.”
SPIJT “We hebben van geen enkele interieurkeuze spijt, maar na vijf jaar wonen begint het soms te kriebelen en krijg ik zin in iets nieuws. Soms hebben dingen met budget te maken. Iets minder mooie keuzes maken vanwege het prijskaartje hoort erbij. De salontafel is nog steeds de tijdelijke oplossing van toen.”
EEN DAG NIET GEPINGELD “We hebben geen designstukken, maar ik heb een uitzondering gemaakt voor de Ligne Roset Togo-bank in beige omdat ik die gewoon geweldig vind. Geheel in Boektje-stijl heb ik weten af te dingen op de prijs. Mijn vader heeft zelfs ooit afgedongen op de familiegrafsteen. ‘Nou meneer, Boektje, dat heb ik in mijn 65-jarige loopbaan nog nooit meegemaakt’, zei de grafsteenverkoper. Mijn vader antwoordde dat hij er pas rustig onder kon liggen als-ie wist dat hij er een goeie prijs voor had betaald. Hij trekt dan ook meteen zijn knip om cash tevoorschijn te halen. Afdingen, al gaat het over honderd euro minder, voelt toch lekker.”
BOEKTJE FAMILIERITUEEL “Op vrijdag of ­zaterdag gaan Bo en ik vaak een hapje buiten de deur eten. De andere weekenddag is het feest thuis: we kijken met z’n allen The Voice, een Disney-film of kopen er eentje via Pathé Thuis. De kinderen maken bioscoopkaartjes met de prijs en ieders naam erop, die moet je laten knippen bij de ‘ingang’. Ze bouwen de bank om tot tribune. Yuki is nu al net als ik en steekt de kaarsjes aan en Xan vliegt naar de keuken als we de lekkerste worstjes vergeten zijn. Net hun ouders.”•