De ingestuurde vraag

Hoi Veronne & Fleur,

Wij hebben twee kinderen van 3 en 1. Als mijn vriend ’s avonds naar me toekomt om te zoenen, wil ik eigenlijk het liefst wegdraaien. Ik hou van hem, maar mijn lijf doet niet mee. Ik voel me daar schuldig over. Hoe krijg ik mijn zin terug? Of moet ik accepteren dat dit nu zo is?

Wat weinig mensen je vertellen: sinds je moeder bent, leef je met twee standen in je systeem. De ene noemen we het ouderbrein, de andere het erotische brein.

Ouderbrein

Je ouderbrein denkt in slaapritmes, eetschema’s en boodschappen. Je hoort een kuchje en zit al op Google. Er hangen kleine mensjes aan je alsof je van honing bent. Je lijf is de hele dag in gebruik. Dat brein is goud waard. Het houdt het gezin draaiende, maar het is niet geil.

Je erotische brein wil iets anders. Ruimte. Aanwezigheid. Speelsheid. Even niet nodig zijn, gewoon zijn. Die twee werken niet goed samen. Ze vragen iets totaal anders van je lijf. Dus als hij ’s avonds naar je toekomt voor een tongzoen, voel jij niet automatisch een ja. Eerder: pfff, weer iemand die iets van me wil. Of je houdt hem half af, omdat je bang bent dat het meteen “meer” moet worden. Het probleem is niet dat je hem niet wil. Het probleem is dat je nergens tussendoor jezelf kunt voelen. Je systeem staat nog in zorgstand, en dat schakelt niet vanzelf uit zodra het stil is in huis. Chronische stress en slaaptekort drukken aantoonbaar op je seksuele rem.

Responsief verlangen

Daar komt nog iets bij: verlangen ontstaat vaak niet vóór aanraking, maar tijdens aanraking. Dat noemen we responsief verlangen (o.a. Rosemary Basson). In onze praktijk zien we dat veel mensen denken dat zin er eerst moet zijn, en dat je daarna pas openstaat voor seks. Maar bij responsief verlangen werkt het anders: je begint misschien neutraal, en juist door veilige, ontspannen aanraking kan je lijf alsnog ‘aan’ gaan. Verlangen volgt dan op verbinding, in plaats van andersom. Wachten tot je spontaan zin hebt? Dat werkt zelden in deze fase.

En ja, misschien denk je nu: moet ik dit óók nog fixen?

Nee. Niets moet. Maar het is wel zonde als je vergeet dat je naast moeder ook een seksueel wezen bent. Dat deel van jou is niet verdwenen, het krijgt alleen weinig ruimte in een leven dat draait om zorgen, regelen en weinig slaap. Ouderschap maakt van geliefden al snel projectmanagers, en erotiek houdt niet van efficiëntie. In de tropenjaren is er simpelweg minder ruimte voor speelsheid, spanning of gewoon samen zijn zonder doel. En precies die elementen voeden je verlangen.

Wat helpt?

1. Maak ruimte voor een overgang
Ga niet rechtstreeks van tandenpoetsen naar tongzoenen. Bouw iets kleins in. Vijf à tien minuten is genoeg. Even douchen, een kort rondje lopen of tegen elkaar aan zitten zonder doel. Niet als voorspel, maar om uit de zorgstand te komen en weer in je lijf te zakken. Zonder overgang geen ontspanning. En zonder ontspanning geen verlangen.

2. Haal de druk van de kus
Als elke toenadering automatisch seks betekent, gaat je lijf in de rem. Die druk is een killer voor je verlangen. Spreek uit waar je wél zin in hebt. “Ik wil graag even zoenen en dat het daarbij blijft.” Die duidelijkheid haalt de spanning eruit — en dat is voor jullie allebei fijner.

3. Maak je hoofd leeg
Schrijf drie dingen op die morgen moeten en zet letterlijk een streep onder je dag. Je kunt niet echt aanwezig zijn in je lijf als je hoofd nog bij de boodschappenlijst zit.

Je zin in intimiteit is niet weg of kapot, je hebt een systeem dat overuren draait. En zolang jij aanstaat voor iedereen, blijft je lijf uit.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

'Onze datenights gaan steeds niet door - wat moeten we doen?' Relatietherapeuten geven adviesLees ook