Carrière en kinderen. Dat bekt best lekker, maar in de praktijk blijken laptops en luiers een stuk minder moeiteloos samen te gaan. Hoe dat er in andere huishoudens aan toegaat – in hemelsnaam? Je leest het in de rubriek Mama is de baas.
Deze week Maroua Aissa (28). Moeder van twee kinderen en founder van baby- en kinderhuidverzorgingsmerk La Náy. Aan stilzitten doet ze niet. Sterker: tijdens haar zwangerschappen én het eerste levensjaar van haar dochter werkte ze volledig door. Zonder opvang. “Ik vond dat Nayla bij haar moeder moest zijn, dus tijdens belangrijke meetings zat ze gewoon bij mij op schoot.” Hoe ze het allemaal doet? Lees en leer.
Kinderen: Nayla (3) en Saphir (2)
Werk: baby- en kinderhuidverzorgingsmerk La Náy
Zo doet ze het: drie dagen kinderopvang en lang leve de kindercafés
Celine Charlotte (38) is alleenstaande moeder en miljonair: 'Ik sta om half vijf ‘s ochtends op'
Wat doe je voor werk?
“Van oorsprong ben ik jeugdverpleegkundige en gezondheidswetenschapper. Vanuit mijn werk bij de GGD zag ik hoe vaak ouders worstelen met de huid van hun baby. Eczeem, droogheid, schilfers, soms zelfs kapotte huidjes. En dan zijn er zóveel producten op de markt. Ouders zien door de bomen het bos gewoon niet meer. En ik eigenlijk ook niet. Al snel dacht ik: waarom is dit zo ingewikkeld? Dat was het moment waarop ik me écht in de huidverzorging verdiepte. Ik bekeek alle labels op alle producten en was door bepaalde toegevoegde ingrediënten echt in shock. Mijn man is ondernemer en zei op een gegeven moment tegen me: ‘Waarom doe je hier niet zelf iets mee?’ En zo is La Náy – de naam van mijn dochter omgedraaid – ontstaan. Ik heb uiteindelijk ontslag bij de GGD genomen, maar voordat ik dat deed, heb ik nog tientallen gesprekken gevoerd met alle vaders en moeders die ik daar sprak. Ik heb zelfs nog ouderwets zitten turven: ‘Wat mis je?’, ‘Wat zoek je?’ Ondertussen werd ik zelf zwanger. En vijf maanden na de geboorte van Nayla nog een keer.”
Hoe regelen jullie de opvang?
“Onze kinderen gaan drie dagen per week naar de opvang en de andere dagen zijn ze bij ons. Mijn man werkt voor een Amerikaans techbedrijf en zit qua tijdzones tussen Europa en San Francisco in. Elke zondag zitten we samen met onze agenda’s en kijken we: wie doet wat, waar zitten gaten, en hoe verdelen we de dagen dat de kinderen niet op de opvang zijn? We werken allebei altijd, dus we moeten de planning echt strak regelen. Daarnaast plannen we ook altijd één-op-één-momenten met de kinderen in. Ze zitten zo dicht op elkaar, dus het is fijn om ze soms los van elkaar te hebben. Met de opvang zijn we ontzettend blij. Het eerste jaar van Nayla was ze non-stop bij mij. Ik durfde haar niet los te laten en vond dat een kind bij haar ouders moest zijn. Dat vind ik nog steeds trouwens, maar ik zie nu hoe geweldig ze het op de opvang hebben, dus deels thuis is ook goed. En als mijn man lang in het buitenland is, schiet mijn moeder vaak te hulp. Zij heeft in haar huis in Friesland zelfs eigen slaapkamers voor de kinderen.”
Hoe ziet de ochtend(spits) er bij jullie uit?
“Dat verschilt per dag, maar chaos is eigenlijk standaard inbegrepen. Ik probeer altijd iets eerder wakker te zijn om even koffie te drinken voordat de kinderen beneden komen. Eerst een momentje voor mezelf. Daarna is het ontbijten, aankleden en gaan. Als ik afspraken buiten de deur heb, is het altijd racen. Dan ben ik die standaardmoeder die altijd nét te laat is, hoe vroeg ik ook ben opgestaan. Mijn man doet de financiën voor La Náy, dus bij veel afspraken gaat hij mee. Dan rijdt hij, zodat ik in de auto nog snel mijn make-up kan opdoen. Als ik thuiswerk, zijn de ochtenden rustiger. Dan spelen de kinderen en werk ik als het lukt nog een beetje tussendoor. Lang leve de kindercafés en twee kinderen die dicht op elkaar zitten. Ze zijn echt elkaars beste vriend en kunnen zich heel goed met elkaar vermaken.”
En de avondspits?
“We eten rond half zes en daarna ruimen we met z’n allen op. Althans, wij ruimen de keuken op en de kinderen ruimen hun speelgoed op. Dat is tenminste het idee… Meestal zit één van ons twee alsnog op z’n knieën 90% van de Duplo op te ruimen, maar we willen dat ze leren meehelpen. Daarna gaan we naar boven, ook weer met z’n allen. Met twee kinderen die zo dicht op elkaar zitten, loopt alles door elkaar heen: tandenpoetsen, douchen, pyjama’s. Maar we hebben één groot geluk: ze slapen beiden goed. Rond half acht is het meestal stil.”
Het Kasboekje van Kim Trotz (35): ‘We geven 150 euro per maand uit aan geitenmelk'
Ben je (niet) moe?
“Oooh, ik ben standaard moe. Maar heb niet echt de luxe om eraan toe te geven, want: druk. Ik ben ook echt een avondmens, dus zodra de kinderen in bed liggen, klap ik mijn laptop weer open. Regelmatig zit ik tot veel te laat achter mijn laptop. Komt mijn man de hele tijd naar beneden: ‘Maroua, klaar nu. Maar als ik dan stop, staat mijn hoofd nog aan. Dus in slaap komen lukt vervolgens ook niet. Koffie overdag helpt wel. Ik drink veel te veel koffie. Ik denk wel een stuk of zes op een dag. Sporten doe ik ook, vaak als we de kinderen bij de opvang hebben afgezet. Maar grappig genoeg krijg ik daar helemaal geen energie van. Het is echt een verplicht nummertje, want daarna ben ik vaak juist nog vermoeider en wil ik het liefst gewoon op de bank neerploffen. En ’s avonds leef ik dan weer op, ga ik weer te laat naar bed, en lig vervolgens weer wakker. En zo blijf ik altijd moe. Ja, dit moet ik echt gaan doorbreken, haha.”
Heb je een vrije dag?
“We plannen veel vrije momenten in, zeker in de weekenden, maar we hebben geen vaste vrije dagen. Wel gaan we graag samen weg als gezin, bijvoorbeeld naar de Efteling of Beekse Bergen. Dan zetten we echt alles uit: geen mail, geen meldingen, niks. De eerste dag na zo’n lang weekend is het altijd chaos in mijn inbox, maar dat neem ik voor lief. Het is voor ons heel belangrijk om regelmatig écht even samen te zijn zonder dat werk er tussendoor komt.”
Welke taken komen er op jouw bord terecht?
“Ik doe de planning, de kinderen, de structuur. Mijn man is van de financiën en operationele zaken. We hebben een duidelijke verdeling, maar heel veel doen we ook gewoon samen. Koken, de kinderen naar bed, opruimen. Eén ding is trouwens wel heilig: ik doe de was. Daar mag mijn man niet aankomen, want dan zit ik binnen de kortste keren met alleen maar croptops.”
Vind je werk en kinderen makkelijk te combineren?
“Makkelijk is het niet, maar het kan wel. Juist als zelfstandige, omdat je vrij makkelijk kunt schuiven. Maar het blijft een zoektocht. En ook het schuldgevoel is soms lastig. Als ik veel werk, denk ik: ben ik wel genoeg mentaal aanwezig? En als ik veel thuis ben, denk ik: moet ik niet harder werken? Mijn man heeft hier totaal geen last van. Als we een keer samen weg zijn, kan ik de kinderen enorm missen. Terwijl hij dan juist zoiets heeft van: ook wel even fijn toch? Daar ben ik wel jaloers op.”
Julie (38) heeft vier kinderen en haar eigen bedrijf Tiny Library: ‘Eeuwige zoektocht naar balans’
Zijn de kinderen blij met hoe het gaat?
“Ja, dat denk ik wel. Ze zijn gewend dat wij werken en blenden heel makkelijk in. Ze gaan mee naar afspraken en zitten bij digitale meetings weleens op schoot. Met dat laatste kijk ik tegenwoordig wel meer uit trouwens. Ik was ooit heel ver met een investeerder in gesprek, toen hij op het allerlaatste moment ineens zei: ‘Over één ding maak ik me grote zorgen. Wat als je weer zwanger wordt?’. Helemaal niet oké natuurlijk, maar sindsdien denk ik wel twee keer na of ik mijn kinderen in beeld laat komen of niet. Maar uiteindelijk zijn ze er vaker wel bij dan niet. En ik weet niet of het daardoor komt, maar het zijn hele sociale en open kinderen. Als jij hier nu zou zijn, zouden ze je helemaal plat knuffelen. Dus ik denk wel dat ze voelen: onze ouders zijn er voor ons. Ook al is het geen klassiek huishouden.”
Wat maakt de combinatie carrière en kinderen voor jou zo leuk?
“Dat het allemaal door elkaar loopt. Mijn kinderen zien wat ik doe, en ik zie hen erbij opgroeien terwijl ik iets opbouw. Dat vind ik heel mooi. Het laat ze ook zien dat je iets kunt creëren en dat werk en gezin niet per se los van elkaar hoeven te staan. Voor mij geeft het ook vorm aan mijn identiteit. Niet alleen moeder zijn, maar ook bouwen aan mezelf. Maar ik zeg wel altijd: in de eerste plaats ben ik moeder. Dat is mijn absolute hoofdtaak.”
Waar kijk je naar uit als de kinderen wat ouder zijn?
“Reizen. Mijn man en ik houden allebei enorm van reizen en willen dat ook graag met de kinderen doen als ze het meer bewust meemaken.”
Droom je weleens van: alles verkopen en vertrekken?
“We praten daar heel vaak over. Niet omdat we ontevreden zijn, maar omdat we allebei van vrijheid houden. En van Californië. Daar zijn we vaak voor mijn mans werk. Het is daar zo fijn. Vrij, zonnig, en er liggen ook kansen voor La Náy. Dus wie weet, ooit.”
Heb je nog een ultieme tip voor moeders die het soms even niet meer overzien?
“Relativeer. Echt. Kinderen zijn niet bezig met jouw planning, die zijn bezig met groeien en ontdekken. Als het allemaal even niet lukt, dan is dat oké. Even ademhalen, niet te hard zijn voor je kinderen én jezelf, en gewoon weer doorgaan. Met koffie dus. Het liefst zes per dag, haha.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Het kasboekje van alleenstaande moeder Sabine (36): ‘Zonder toeslagen zou ik het niet redden’
