Hoe blijf je op de been als je maanden tot jaren wakker wordt gehouden? ‘Het ergst zijn de oordelen van anderen’

De impact van slaaptekort is niet niks, weet neurowetenschapper Els van der Helm. Het goede nieuws: er zijn manieren om je accu weer op groen te krijgen.

Wat is het grootste misverstand over ouders die kampen met slaapgebrek?
“Dat het een individueel probleem is. We kunnen niks veranderen aan het gegeven dat jonge kinderen niet altijd onafgebroken slapen, maar wel aan de manier waarop we daar als samenleving mee omgaan. Wanneer jonge ouders chronisch vermoeid zijn, werkt dat door in hun welzijn en functioneren op de werkvloer. En andersom: hoe de werkvloer is ingericht, draagt ook bij aan de mate waarin ouders lijden onder slaapgebrek. Als ouders in die eerste fase meer flexibiliteit krijgen en daardoor minder vermoeid raken, kunnen ze beter voor hun kind én voor zichzelf zorgen, waardoor ze ook beter functioneren. ­Daarvan profiteert dus iedereen.”
Hoe komt het dat de impact van slaaptekort zo groot is?
“Veel mensen denken dat slaap een soort uitknop is, maar het is juist een actief reinigings- en verwerkingsprogramma voor je hersenen. Tijdens het slapen wordt je brein ­letterlijk schoongemaakt: afvalstoffen worden afgebroken, opgedane informatie en ervaringen worden geordend, geïnterpreteerd en verwerkt – alsof een volle inbox wordt opgeruimd.”

Wat gebeurt er als je te lang niet genoeg slaapt?
“Je kunt emoties minder goed reguleren. Vandaar dat je met weinig slaap vaak een korter lontje hebt, emotioneler reageert en minder stressbestendig bent. De prefrontale cortex, de rem op ons emotionele centrum, is namelijk heel gevoelig voor slaaptekort. Hoe minder slaap, hoe labieler je je gaat voelen. Extra tricky is dat het ook de andere kant op werkt: als je meer stress of negatieve emoties ervaart, slaap je slechter. Zo kun je gemakkelijk in een negatieve spiraal terechtkomen. Dat heeft soms ook fysieke consequenties. Op de lange termijn zien we een verhoogde kans op gewichtstoename, diabetes type 2, problemen met het immuun­systeem, en hart- en vaatziekten. Maar dat geldt wel voor jarenlange chronische slaapschaarste, niet voor ouders die een paar maanden gebroken nachten hebben.”
Voor wie hier middenin zit, kan het moedeloosmakend zijn om steeds te lezen dat slaaptekort schadelijk is.
“Dat is ook echt een dilemma voor ons slaapwetenschappers. We willen het belang van slaap benadrukken, maar daarvan schieten mensen met slaapproblemen juist in de stress, wat hen al helemaal niet helpt. Daarom probeer ik mensen altijd gerust te stellen, wantja, slaap is belangrijk, maar velen van hen overschatten hoeveel slaap ze daadwerkelijk nodig hebben om bij te tanken. Zeker als ze uitgeput zijn. Dan denken ze dat ze minstens tien uur nodig hebben, terwijl een paar uur diepe slaap al fantastisch zou zijn. Kleine verbeteringen helpen vaak al.”
Wat zijn concrete verbeteringen die uitgeputte ouders kunnen doorvoeren?
“Allereerst: ga zo vroeg mogelijk naar bed. ’s Avonds me-time inhalen is misschien verleidelijk, maar de diepe slaap pak je in de eerste uren, dus profiteer daarvan. Als je kind om één uur ’s nachts wakker wordt en jij slaapt al vanaf negen uur, dan heb je die diepe slaap grotendeels al binnen. Dutjes overdag helpen ook. Ideaal is een volledige slaapcyclus van negentig minuten. Weinig tijd? Doe dan een kort espresso-dutje van tien tot vijftien minuten. Niet langer, want dan kom je in de diepe slaap en word je suf wakker. Maar zo’n kort dutje maakt je meteen scherper. Val je niet in slaap? Een diepe buikademhaling activeert patronen in de hersenen die lijken op slaap. Je rust er daadwerkelijk van uit, ook als je niet slaapt. Dus pak je rust waar en hoe je kan. En onthoud: je lichaam en geest zijn veerkrachtig. Je kunt meer aan dan je denkt.”

MEREL (34, STUDIEADVISEUR) WOONT SAMEN EN HEEFT EEN ZOONTJE (2,5).
“De eerste anderhalf jaar heb ik in een pure overlevingsstand geleefd. Mijn zoon was alleen rustig te krijgen als ik hem bij me in bed hield en zichzelf in slaap liet drinken. Overdag liep ik met de kinderwagen eindeloos rondjes. Vriendinnen vertelden hoe leuk ze dat wandelen vonden, ik snakte er juist naar om even te kunnen liggen. Gaandeweg raakte ik zo uitgeput, dat ik me afgestompt begon te voelen. Tegen een zorgverlener zei ik: ‘Is het normaal dat ik er soms naar verlang dat mijn zoontje er niet meer is?’ Ze zei: ‘Ja, dat komt gewoon doordat je zo weinig slaapt.’ Ik bleek in een zware postnatale depressie te zijn beland – deels door slaapgebrek, maar ook gevoeligheid en hormonen speelden een rol. Het ging zo slecht, dat ik een tijd niet thuis heb kunnen wonen. Nu voel ik me weer beter. Ik kan eindelijk van mijn zoontje genieten. Maar ik ben van ver gekomen. Soms denk ik: hadden zorgverleners maar iets eerder gezien hoe slecht het met me ging.”

---

EEF PRINS (44, ZZP’ER, DOCENTE) IS BEWUST SOLOMOEDER VAN ZOON KO (BIJNA 2).
“Het solomoederschap is een beetje als een dominobouwwerk maken: als het lukt is het fantastisch, maar als er één steentje omvalt, dan gaat de hele boel om. Zo is Ko geen slechte slaper, maar als er iets tegenzit – ziek, een sprongetje – dan is er weinig bufferruimte om dat op te vangen. Dat merk ik vooral in de avonden. Als hij netjes om acht uur in bed ligt, dan heb ik na een werkdag nog net even tijd om het huis op te ruimen, de afwas te doen, een was in de machine te gooien en zelf te ontspannen. Maar als hij pas om tien, elf uur slaapt, dan blijft dat liggen tot de volgende dag. Op die momenten stapelen taken zich snel op en heb ik nauwelijks tijd om bij te tanken. Dan verlang ik weleens naar een partner die zegt: ‘Ga jij maar zitten, ik doe het wel.’”

---

FLORINE VAN DER VLIES (36, SCHRIJFSTER) IS GETROUWD EN HEEFT EEN DOCHTER (4).
“De eerste vier maanden sliep ze goed, daarna werd ze ineens zes keer per nacht wakker. Sindsdien heeft ze ­misschien drie keer doorgeslapen. In de ergste periodes wilde ze overdag ook niet slapen. Dan zat Thijs haar op zijn knieën te wiegen in een donkere kamer. De stress van de gebroken nachten was zo heftig, dat ik slaapangst ontwikkelde; ik was zo bang om wakker gemaakt te worden, dat ik niet meer in slaap durfde te vallen. Daar heb ik EMDR voor gehad. De slaapcoach die ons moest helpen, adviseerde om onze hand op haar rug te leggen als ze wakker werd. Alsof we daar zelf nog niet op waren gekomen. Alles hebben we geprobeerd: inbakeren, white noise, borstvoeding inzetten, borstvoeding afbouwen, een speciaal matrasje, een ander ritme. Niets hielp. Toch wisten andere mensen altijd wat de oplossing was. Postte ik op Instagram een foto van een nieuw roze gordijn, dan schreef iemand: ‘Lekker druk, vind je het gek dat je kind overprikkeld is?’ Bedankt, Gerda. Ons motto is nu: bek houden en leven.”

---

SANNE DRAAI (50, WERKT IN HET ONDERWIJS) IS SOLOMOEDER VAN EEN DOCHTER (9).
“Slaapgebrek is een beetje zoals een bevalling: heel intens, maar je vergeet het ook weer grotendeels. Toch denk ik nu weleens: hoe heb ik het destijds in mijn eentje gered? Als alleenstaande moeder ben je altijd alert. Er is niemand anders. Dat betekent dat ik ook ’s nachts, als Mikki sliep, niet echt kon uitschakelen. Hoorde ik een meeuw krijsen, dan was ik meteen klaarwakker en kwam niet meer in slaap. Een leidinggevende zei dat ik dan kennelijk gewoon niet moe genoeg was. Maar om alles draaiende te houden, liep ik op adrenaline. Daardoor redde ik het, maar ik liep er ook op leeg. Want om energie te sparen, ging ik besparen op de dingen die een mens juist ook energie geven: vrienden zien, leuke dingen doen. Mijn incasseringsvermogen brokkelde af, elke kleine tegenslag kon me ontregelen. Terwijl ik normaal gesproken een flexibel persoon ben die heel makkelijk relativeert. Door langzamer te gaan leven en zachter voor mezelf te zijn, ben ik die persoon weer geworden. En door hulp te vragen, liefst lekker concreet: ‘Ik red het niet, wil jij wat extra’s voor mij koken?’”

---

ERIK GROOT (39, INKOOP-ADVISEUR) IS GETROUWD EN HEEFT DRIE ZOONS (5, 2 EN 1).
“‘Wat is het toch rustig’, zeggen Jaimy en ik tegen elkaar als een van de drie jongens er even niet is. Dat is onze nieuwe maatstaf voor rust: twee kinderen in plaats van drie. We slapen verspreid door het huis: Jaimy in de grote slaap­kamer met de baby, ik bij onze middelste. ’s Ochtends kruipt de oudste vaak bij mij, omdat hij hoopt dat hij op mijn telefoon een filmpje mag kijken. Als de kinderen vroeger echt niet wilden slapen, reden we in de auto zo veel rondjes met ze, dat we angstig naar de stijgende benzineprijzen keken. Het zwaarst is niet zozeer het gebrek aan slaap, maar dat je nooit weet hoeveel je krijgt en wanneer je het kan inhalen. Soms heb ik een compensatie­nacht, dan val ik om zeven uur met een kind in slaap en word ik pas de volgende ochtend wakker. Wat helpt: humor. En jezelf en elkaar eraan blijven herinneren: lange dagen, korte jaren.”

---

NADIA (41, HUISARTS EN ONDERNEMER) HEEFT EEN DOCHTER (6) EN EEN JONGENSTWEELING (5).
“We hebben alle bekende slaapcoaches van Nederland en België gehad om onze jongens te laten slapen. Niets hielp. De eerste anderhalf jaar hielden ze ons elke nacht om beurten wakker, ruim vijf uur lang. Ondertussen deed ik een huisartsen­opleiding en werkte in een praktijk. Op het dieptepunt huurden we voor 1700 euro een slaapcoach en nachtnanny in voor een meerdaags traject. Na afloop zeiden ze: ‘Sorry, dit gaat gewoon niet lukken.’ Toen brak ik. Drie dagen heb ik gehuild. Daarna heb ik tegen mezelf gezegd: dan is dit het. Die acceptatie bracht kracht. Als ik ’s nachts wakker was verzette ik me niet meer, maar ging lekker met een kind in mijn armen in een grote stoel zitten. De uren dat ik toch niet sliep, gebruikte ik om een eigen bedrijf op te zetten. Daar ben ik heel trots op. Mijn optimisme heeft me op de been gehouden. Als ik vanaf het begin had geweten hoelang het zou duren, was ik gek geworden. Maar steeds dacht ik: vanaf vandaag wordt het beter. En dat elke nacht.”

---

Oké, gehavende nachten horen bij het ouderschap, maar wanneer is er meer aan de hand? En wat doe je eraan? Kinderarts en somnoloog Joyce Goris-de Geus over slechte slapers, onverwachte oorzaken en waarom je ze soms toch gewoon dat filmpje moet laten kijken.

Waarom horen gebroken nachten eigenlijk bij het ouderschap?
“Een pasgeboren baby kan nog niet lang zonder voeding. Zijn hele biologie is afgesteld op genoeg eten binnen krijgen. Bovendien heeft hij nog geen besef van dag en nacht. Het is dus normaal dat een baby in het begin ook ’s nachts om de paar uur wakker wordt omdat hij weer moet eten. Gaandeweg kan een kind steeds wat langer zonder eten en ontwikkelt het een dag- en nachtritme. Het ene kind pikt dat sneller op dan het andere, dus het is normaal dat sommige kinderen na een halfjaar doorslapen en anderen niet.”
Wanneer spreek je van een kind dat ‘slecht’ slaapt? En waarom verschilt dat zo?
“Een belangrijk misverstand is dat alle kinderen evenveel slaap nodig hebben. Natuurlijk zijn er gemiddelden, maar kinderen kunnen in slaapbehoefte wel vijf à zes uur per dag van elkaar verschillen. Dat betekent dat het ene kind rustig het klokje rond kan slapen, terwijl het andere kind na een relatief korte nacht al is uitgerust. Een kind dat thuis voor gebroken nachten zorgt, hoeft niet per se een ‘slechte slaper’ te zijn; misschien heeft het gewoon een kortere ideale slaaptijd dan de ouders denken. Het kind komt dan steeds uit bed of is heel vroeg wakker, maar overdag wel blij en actief. In zo’n geval kan het al een enorm verschil maken als je je kind later naar bed brengt en de dutjes anders plant.”

Hoe kom je daar dan achter?
“Als ouders last beginnen te krijgen van het nachtritme van hun kind, bijvoorbeeld omdat ze zelf uitgeput raken, is de eerste stap eigenlijk altijd om dit aan te kaarten bij het consultatiebureau. Zij kunnen met ouders meekijken en aan de hand van bijvoorbeeld een slaapdagboekje achterhalen wat de ideale slaaptijd van het kind is. Soms komen ze er dan achter dat het niets met de slaaptijd te maken heeft, maar dat er sprake is van aangeleerd gedrag of een behoefte aan aandacht die ’s nachts tot uiting komt. In zo’n geval zijn vooral pedagogische interventies nuttig, zoals het geleidelijk aanpassen van de slaaproutines. Een slaapcoach kan daar vaak goed bij helpen.”
Wat als die interventies niet helpen?
“Dan kan het raadzaam zijn om eens naar een kinderarts-slaapspecialist te gaan, zoals de slaappoli waaraan ik als kinderarts ben verbonden. Soms heeft het namelijk niets met slaapbehoefte of aangeleerd gedrag te maken, maar zijn er medische of biologische factoren die een kind uit de slaap houden. Het kind wil dan wel slapen en heeft er ook behoefte aan, maar ergens in het lichaam is er ‘ruis op de lijn’, zoals ik dat altijd noem. Dat kan jeuk zijn door eczeem, maar ook reflux, sterke prikkelgevoeligheid of soms een trauma, bijvoorbeeld na een operatie of een heftige ziekenhuis­opname. Als kinderarts doe ik dan onderzoek om die ruis op te sporen en te verhelpen. Als dat lukt, zie je dat een kind vaak vrijwel meteen beter gaat slapen.”
Wat is een factor waaraan mensen misschien niet zo snel denken?
“Soms zien we kinderen die ’s nachts slecht slapen, continu draaien en ook overdag uitgeput en onrustig zijn. Ouders vertellen dan vaak dat het lijkt alsof hun kind niet lekker in zijn lijf zit. Dat noemen we ook wel restless sleep, iets wat vaker voorkomt bij kinderen met ADHD, autisme en mogelijk ook nog andere vormen van neuro­divergentie. Wat we hebben ontdekt, is dat restless sleep soms wordt veroorzaakt door ijzertekort, bijvoorbeeld doordat het lichaam in een groeispurt verkeert en daardoor veel ijzer verbruikt. Als we deze kinderen ijzer toedienen – iets wat je alleen mag doen op aanwijzing van een kinderarts – zie je dat ze beter gaan slapen en de onrust overdag verdwijnt. Daarna horen we ouders vaak zeggen dat hun kind weer normaal in zijn vel zit. Slaapgeneeskunde is een relatief jong specialisme, waarin nog veel nieuws wordt ontdekt en we leren de kinderen die baat kunnen hebben bij deze behandeling steeds beter herkennen.”

Wat is een belangrijk misverstand dat u graag uit de wereld zou willen helpen?
“Dat slaaptekort er nu eenmaal bij hoort en dat ouders dit te snel problematiseren. Ik ben altijd weer onder de indruk van hoe goed ouders hun kind kunnen lezen. Ze zien vaak scherp of een kind’s nachts gewoon aandacht nodig heeft, of dat er meer aan de hand is. Ook zien ouders meestal duidelijk het verschil tussen een blij en ontspannen kind dat toevallig een korte slaper is, en een wakker maar vermoeid kind dat fysiek en mentaal niet goed in zijn vel zit. Vrijwel alle ouders die bij mij komen, doen dat omdat ze goed hebben aangevoeld dat er iets speelt. Vertrouw dus vooral op je gevoel.”
Wat kunt u uitgeputte ouders meegeven die midden in de gebroken nachten zitten en het even niet meer weten?
“Wees mild voor jezelf, want slaaptekort is gewoon pittig. Zoek hulp als je er niet uitkomt. En als je echt op een dieptepunt zit: doe voor nu even wat werkt. Doe maar dat filmpje ’s ochtends, zodat jij nog even kunt slapen. Leg maar even dat matras naast het bed, ook al is dat misschien niet volgens het boekje. Alles perfect en consequent doen is mooi, maar dat lukt nu eenmaal niet altijd als je op je tandvlees loopt. Dat komt wel weer als je een beetje hebt bijgetankt.”•

Disclaimer: dit is geen medisch advies. Ga niet zomaar experimenteren, maar doe dit in overleg met een gediplomeerd arts.

JONAS SMULDERS (32, ACTEUR) WOONT SAMEN EN HEEFT EEN DOCHTER (BIJNA 4).
“Mijn vriendin en ik hebben de nachten altijd samen gedaan. Als zij eruit moest voor de borstvoeding, stond ik ook op. Even een theetje zetten, erbij zijn. Ik ben niet het type dat zich omdraait terwijl de ander in de weer is. Niet weten wanneer je weer wakker wordt gemaakt is soms zwaar, maar als je ’s nachts samen met je kind in de weer bent, heeft het ook iets magisch. Er was een periode dat onze dochter alleen sliep als ze in slaap werd gewiegd. Ik heb toen alles geprobeerd, maar uiteindelijk bleek één techniek het meest effectief: heel diep door mijn knieën zakken en weer omhoog. Dat heb ik zo vaak en lang gedaan, dat ik er een knieblessure aan heb overgehouden. Een wiegknie. Mijn vriendin vond het zo ­grappig, dat we het hebben ingestuurd als woord van het jaar bij Van Dale. Ouderschap is voor mij vooral een kwestie van overgave: accepteren wat het van je vraagt en omarmen wat het je geeft. Als ik een geautomatiseerde wieg had gekocht was die wiegknie misschien uitgebleven, maar had ik ook bijzondere momenten gemist met mijn kind.”

---

ELINE WESTSTRATE (38, WERKT BIJ EEN BANK) WOONT SAMEN EN HEEFT TWEE DOCHTERS (5 EN 3).
“Pas op haar derde, toen haar zusje werd geboren, begon Lize ’s nachts uit bed te komen. Licht aan, in bed zitten, spelen. Stond ze ineens naast mijn bed en schrok ik me kapot. Zo ging het soms acht keer per nacht. Mijn partner en ik stopten met sporten, onze lontjes werden steeds korter. Uiteindelijk huurden we een slaapcoach in. Zij zei dat Lize een slaapassociatie met onze aandacht had ontwikkeld. Dat patroon moesten we doorbreken. Niet meer naar haar toe gaan als ze riep. Als ze haar kamer uit probeerde te komen, haar in stilte terugbrengen. Op een avond schreeuwde en huilde ze de hele boel bij elkaar. Wij moesten het negeren. Dat vond ik zo erg dat ik even een rondje ben gaan lopen. Sinds die keer is het nachtbraken gestopt. Ik heb mijn dochter verteld waarom we‘s nachts niet naar haar toe gingen en dat we van haar hielden. Ze zei: ‘Dat weet ik, mama.’ Daar houd ik me aan vast.”

---

FRANK VAN DER LENDE (37, RADIO- EN PODCASTMAKER) WOONT SAMEN EN HEEFT TWEE KINDEREN (4 EN 2 MAANDEN).
“Mijn oudste kon ’s nachts na het wakker worden vaak niet meer in slaap vallen. Dan moesten wij ernaast zitten, handje vasthouden. Soms zat ik een uur op de gang in mijn onderbroek. Ik kreeg het dan zo koud, dat ik voor het eerst in mijn leven pyjama’s ging dragen. Een matras naast haar bed hebben we ook geprobeerd. Maar ja, dan wennen ze daar weer aan. Uiteindelijk hebben we een slaapcoach ingeschakeld. Dat vond ik best een drempel, maar bij een blessure ga ik ook naar de fysio. Die coach hielp ons om de nabijheid ’s nachts geleidelijk af te bouwen, bijvoorbeeld door steeds een paar minuten langer weg te blijven als ze huilde. Dat vond ik best moeilijk, maar het heeft wel geholpen. Perfect gaat het nog niet, en dat is oké. Ik ga om tien uur naar bed en soms doe ik overdag een powernap. Dat voelt hetzelfde als een kop koffie.”

---

JEROEN TEEUWEN (45, ONDERNEMER) WOONT SAMEN EN HEEFT DRIE KINDEREN (12, 10 EN 7).
“Lola werd drie weken te vroeg geboren. Ze woog vijf pond, maar keek meteen alert de wereld in. Overdag was haar actieve aard een feest, maar ’s nachts uitputtend. Uren zat ik met mijn hand in de wieg, om daarna muisstil de kamer uit te kruipen. Bij het kleinste geluid werd ze weer wakker. Soms reden we ‘s nachts rondjes om haar in slaap te krijgen. Mijn vrouw wilde meer op gevoel varen en haar bij ons in bed nemen. Ik stond er pragmatischer in en wilde liever in goede slaapgewoontes investeren – voor onze dochter, maar ook voor onszelf. Mijn pragmatisme ging zover dat ik een oplossing bouwde: een meeademend matrasje dat de beweging van een borst nabootst. Sindsdien spreek ik aan de lopende band ouders die in hetzelfde schuitje zitten. Ze worden overspoeld met oordelen en adviezen. Ze moeten hardere grenzen stellen of juist volledig meebewegen met hun kind. Maar de werkelijkheid is niet zwart-wit. De meeste ouders zoeken gewoon die middenweg: geborgenheid bieden zonder er zelf aan onderdoor te gaan.”

---

DAANTJE DAMMERS (37, ONDERNEMER) WOONT SAMEN EN HEEFT EEN TWEELING (21 MAANDEN).
“Onze tweeling slaapt prima. Ikzelf helaas niet altijd. Ouderschap en een eigen bedrijf vragen om een go-go-go-modus waarmee ik veel gedaan krijg, maar niet meer zo gemakkelijk ontspan. Soms zijn er periodes dat ik ’s nachts wakker word en niet meer in slaap kom. Alsof ik ineens ‘aan’ sta en de uitknop niet meer goed kan vinden. Dan kan ik zomaar uren wakker zijn. Veel ouders hebben korte nachtjes door hun kinderen, ik soms door mijn eigen hoofd. Mezelf iets verwijten of forceren heeft geen zin, dat weet ik inmiddels. Wat wel helpt: valeriaan druppels, na achten geen schermen meer en een e-reader naast mijn bed om van de nood een deugd te maken. De upside is namelijk: ik heb nog nooit zo veel gelezen.”

---

REBECCA (39, THUISWERKEND) IS MOEDER VAN EEN DOCHTER (2,5).
“Ze noemen het ook wel een klittenbandbaby. Neerleggen kon niet, dan begon ze meteen hysterisch te huilen. Ik moest haar altijd bij me hebben, ook ’s nachts. Ze sliep in een babynestje naast mij, mijn man lag in een andere kamer. Alsnog werd ze meerdere keren per nacht wakker. Soms twee of drie keer, soms twaalf keer. Dat ik tijdelijk kon stoppen met werken om voor haar te zorgen is echt mijn redding geweest. Heel lang ben ik op zoek geweest naar de gouden formule. Inmiddels accepteer ik dat het aan het temperament van mijn kind ligt. Ze is heel alert, loopt met alles voor en is hoogsensitief. Ze heeft veel hulp nodig om zich over te kunnen geven aan ­slapen. Ik vind het niet erg om haar die hulp te bieden. Erger zijn de oordelen: ik moet haar geen borstvoeding geven, ­stoppen met co-sleepen, ik zou te soft zijn, mijn kind is lastig – terwijl ze ­overdag heel lief, gezellig en gehoorzaam is en ik juist heel erg van de grenzen en regels ben. Tegen alle ouders die hier ook in zitten zou ik willen zeggen: je doet niets verkeerd, ze gaan vanzelf een keer slapen.”

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini  2 lees hier het hele magazine.

Hoe krijg je lol tussen de lakens terug na een kind? ‘Ouders zijn én je sexy voelen valt niet altijd mee’Lees ook

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de LINDA.mini nieuwsbrief.