Pleegvader Matijn (51) over de liefde voor zijn kinderen: ‘Je wordt er een beter mens van’

Pleegkinderen als eerste keus

Matijn wist al vroeg dat hij kinderen wilde, al was hij er nooit aan gehecht hoe dat eruit moest zien. “Ik heb zelf een heel fijne jeugd gehad en dat gun je iemand anders dan ook.” Hij identificeert zich als biseksueel en valt niet alleen op mannen zoals hij lang dacht, maar dat speelt in dit verhaal vooral mee als achtergrond: hij en zijn toenmalige man begonnen samen aan het traject.

Al snel kwamen ze uit bij pleegouderschap. Niet als vangnet, niet als plan B. Als eerste keus. “Het was niet zo van, ik kan geen kinderen krijgen, dus dan doe ik maar pleegkinderen. Het was meer dat ik dacht: ik wil iets voor iemand anders betekenen.” En toen had hij opeens een zoon en een dochter. Hij noemt ze ook zijn zoon en dochter, “want dat willen ze graag”. En dat voelt voor hem ook precies zo.

Een weekendpleegzoon als opmaat

Voordat Matijn en zijn toenmalige man fulltime pleegouders werden, hadden ze al ervaring opgedaan. Jarenlang kwam er twee weekenden per maand een jongen langs, een weekendpleegkind. “Dat beviel heel goed.” Toen die jongen volwassen werd en de constructie stopte, wist Matijn dat hij meer wilde. “Ik dacht: ik wil echt iets meer betekenen. Er echt zijn voor kinderen.”

Fulltime pleegouder worden is geen kwestie van even een formuliertje invullen. Het begint bij een informatieavond, gevolgd door meerdere bijeenkomsten over in de steek gelaten kinderen, trauma’s, hechting en wat er allemaal van je gevraagd wordt als pleegouder. Daarna volgde voor Matijn en z’n ex een uitgebreide vragenlijst: wat verwacht je, wat zijn je grenzen, wat heb je zelf meegemaakt, hoe reageer je als een kind steelt of liegt? “Tijdens dat proces moet je echt goed nadenken over wie je bent.”

Suzanne (42): 'Had ik maar eerder geweten dat je echt zoveel kunt houden van een kind dat jouw vrouw heeft gebaard'Lees ook

Één belletje, twee kinderen

Op een dag kregen Matijn en zijn man een telefoontje: een broer en zus. Moeder niet meer in leven, vader niet meer in beeld. Zouden die bij hen passen? “Ja.”

Wat volgde omschrijft Matijn als een ‘heel raar First Dates-moment’. De begeleiders hadden de kinderen zorgvuldig op de mannen gematcht: wat voor type zijn ze, wat past bij hen, wat hebben de kinderen nodig? Maar dat wisten ze op dat moment zelf nog niet. Ze kregen wat globale informatie. En toen ging de deurbel.

“Een begeleider, twee kinderen. Koffie drinken, een beetje babbelen. Iedereen voelt van: dit is een heel bijzonder moment.” De kinderen mochten zonder opgaaf van redenen zeggen dat ze het niet wilden. Matijn en zijn man ook, maar alleen die eerste keer. Daarna mochten alleen de kinderen nog nee zeggen. “En dan heb je ineens kinderen in huis die al best groot zijn, van wie je niks weet. En dan zijn het ineens je pleegkinderen.”

En dan gaat de ene man weg

En toen liep alles toch anders. De kinderen waren er nog geen twee jaar of Matijns toenmalige man verliet hem voor iemand anders. Voor de kinderen was dat een extra klap. Een van hun vaders vertrok, weg van het gezin, naar een andere stad. “Ze waren al een paar keer in de steek gelaten. En toen gebeurde het weer.”

Matijn bleef gelukkig wel. En de kinderen ook. En vijf jaar later zijn ze er nog steeds: een zoon van zestien, een dochter van twintig. Zijn zoon ziet z’n ex-partner wel nog steeds, twee weekenden per maand.

Pleegvader zijn heeft Matijn iets geleerd over zichzelf. “Ik denk wel dat ik dingen af en toe verkeerd doe. Maar ik doe mijn best, en dat is het maximale dat ik kan geven.” Wat hem het meest raakte, was het moment dat hij doorkreeg hoe scherp en vol liefde zijn kinderen naar hem kijken. Zijn dochter zei het hem onlangs recht in zijn gezicht: “Jij laat je echt niet goed behandelen door je date. Als ik me zo liet behandelen, was jij vast heel boos op mij geweest.”

Matijn stond er even bij stil. Ze leren niet van wat je zegt. Ze leren van hoe je leeft. “Je moet ook wel een goede versie van jezelf worden als je een fijne ouder wil zijn.” Hij aarzelt even en zegt het dan toch: “Je wordt er een beter mens van.” En dan, lachend: “Is dat aanmatigend?”

Alleenstaande vader Diego (34) is dolblij met zijn zoon, maar: 'Adoptie begint bij een rouwproces'Lees ook

Geen asiel, maar een keuze

Iemand zei hem ooit over pleegouder worden: “Maar dan voelt het toch een beetje alsof je een hondje uit het asiel neemt?” Matijn haalt het aan zonder boosheid, maar zijn antwoord is helder. “Dan moet je het zeker niet doen. Je doet het omdat je iets wil betekenen en omdat je kinderen wil. Niet zo van: ik heb even geen zin in draagmoederschap, dus dan doe ik maar dit.” Dat is een heel ander uitgangspunt. En dat merk je, zegt hij.

Voor wie overweegt om pleegouder te worden maar de drempel nog te hoog vindt, geeft hij één praktisch advies: google op ‘pleegzorg’ plus je woonplaats en ga gewoon eens naar een informatieavond. “Je zit nergens aan vast. Je gaat erheen, je hoort hoe het werkt en je krijgt goede begeleiding. En als er iets is, bel je gewoon je pleegzorgbegeleider.” Hij omschrijft dat vangnet en die hulp juist als fijne ondersteuning die elke verse ouder zou kunnen gebruiken, pleeg of niet.

Behoorlijk grappig

En dan, bijna als bijzaak: “Het is ook gewoon heel grappig en gezellig. Het is niet alleen maar zwaar. Het is ook gewoon heel erg leuk om met mijn kinderen te zijn. En om voor ze te zorgen.” Als mensen hem vragen wat het mooiste is wat hem ooit is overkomen, hoeft hij dan ook nooit lang na te denken. Pleegvader zijn. Dat is het voor hem.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief. 

'Het is gewoon mijn kind': Pelle (30) is geen biologische ouder, maar wel volledig 'baba'Lees ook