'Het is gewoon mijn kind': Pelle (30) is geen biologische ouder, maar wel volledig 'baba'

Pelle’s gezin

Pelle woont in Utrecht in een woongroep. Ongeveer de helft van de week is diens kindje bij hen, de andere helft bij Chris en Ana, die samenwonen. Met z’n drieën vormen ze een gezin. “We zijn alle drie ouder”, zegt Pelle. “Alleen niet op de manier die mensen gewend zijn.”

Chris is een trans man en droeg hun kindje. Ana, zijn partner, is een non-binaire trans vrouw en doneerde het sperma. Pelle is geen biologische ouder, maar wel vanaf het begin volledig betrokken als ‘baba’. “We hebben dit echt samen gedaan.”

Een ander beeld van later

Als kind had Pelle een heel ander toekomstbeeld. “Ik ben opgegroeid als meisje en dacht altijd: ik krijg later een kind, ik draag het zelf, met een partner in een huisje. Dat klassieke plaatje.” Dat veranderde toen die in transitie ging. Niet omdat het dragen van een kind per se onmogelijk werd, maar omdat het niet meer goed voelde.

“Er zijn trans mannen en non-binaire personen die er wel voor kiezen om een kind te dragen en dat is heel mooi. Maar voor mij voelde dat niet als de juiste weg.” Dat betekende ook: loslaten. Niet van het idee van een gezin, maar wel van hoe dat eruit ‘hoorde’ te zien. “Je gaat toch opnieuw nadenken over wat bij je past.”

Drie ouders, één kind

De constructie ontstond eigenlijk heel logisch: Chris wilde wel dragen, Ana kon doneren en Pelle wilde ook ouder zijn. “Zo is het bij elkaar gekomen.” Toch vraagt zo’n gezin in de praktijk vaak om uitleg. “Mensen begrijpen het meestal wel, maar je moet het soms even rustig uitleggen. Wie is wie, wie heeft welke rol.” Wat voor hen vanzelfsprekend voelt, is voor de buitenwereld soms even schakelen.

Wat opvalt: hun gezin stopt niet bij die drie ouders. Er zijn meer mensen betrokken: vrienden, partners, mensen die een rol spelen in het leven van hun kind.

Het vangnet van een ‘village’

‘It takes a village to raise a child’, wordt vaak gezegd, en dat voelt voor Pelle heel herkenbaar. “We hebben dus echt zo’n village om ons heen.” Die openheid is een bewuste keuze. “We willen niet dat alles zich binnen vier muren afspeelt. Juist dat er meerdere mensen zijn die betrokken zijn, geeft ons een groter vangnet.”

Misschien juist omdat ze alle drie uit meer traditionele gezinnen komen. “We hebben allemaal dingen meegemaakt waardoor we het nu anders willen doen. Met meer openheid en steun.”

Suzanne (42): 'Had ik maar eerder geweten dat je echt zoveel kunt houden van een kind dat jouw vrouw heeft gebaard'Lees ook

Juridisch een puzzel

Waar het emotioneel klopt, wordt het juridisch ingewikkeld, want de wet kent maar twee ouders. “Dat was echt een hele puzzel”, vertelt Pelle. “In het begin had ons kindje zelfs maar één juridische ouder, terwijl we er met drie waren.” Om alles zo goed mogelijk te regelen, schakelden ze een advocaat en notaris in. Er kwam een ouderschapscontract waarin alles werd vastgelegd: van dagelijkse zorg tot wat er gebeurt als er iets misgaat.

Ook werd er gekeken naar voogdij en het aantonen van ‘familieleven’. “Dat betekent dat je moet bewijzen dat je daadwerkelijk als gezin leeft. Bijvoorbeeld dat je kind bij je slaapt, dat je zorgtaken hebt.” Toch blijft er een grens. “Ik kan geen derde juridische ouder worden. Dat bestaat gewoon niet in de wet.”

Soms best frustrerend

Dat schuurt. Want in de praktijk is Pelle gewoon ouder, maar juridisch niet volledig. “Het betekent dat ik bijvoorbeeld geen medische beslissingen mag nemen of geen schoolkeuzes kan maken”, zegt die. “Terwijl ik wel een ouder ben.”

Tegelijk merkt Pelle dat instanties vaak wél willen meedenken. “Op individueel niveau gaat het vaak goed. Maar het systeem loopt gewoon achter.” En dat geldt niet alleen voor regenbooggezinnen. “Er zijn zo veel gezinsvormen waarin dit speelt. Bonusouders, samengestelde gezinnen… het is breder dan alleen wij.”

Tussen papierwerk en zwangerschap

De juridische rompslomp had ook impact op hun start als gezin. “Het was best zwaar”, zegt Pelle eerlijk. “We waren zo veel bezig met regelen dat we soms vergaten te genieten van de zwangerschap.” En dat steekt. Want die periode komt niet terug.

“Dat vond ik wel jammer. Dat het niet alleen maar licht en leuk was.” Toch overheerst uiteindelijk het positieve. “We hebben het samen gedaan en alles is goed gekomen.”

Liefde is niet biologisch

Een van de grootste verrassingen voor Pelle? Hoe vanzelfsprekend de band met hun kind voelt. “Ik heb lang met kinderen gewerkt, dus ik dacht dat ik wel wist hoe het zou zijn. Maar dit is echt anders. Intenser. Mooier.” Dat het geen biologisch kind is, speelt geen rol. “Het is gewoon mijn kind. Echt.”

Soms zelfs letterlijk zichtbaar, grapt Pelle. “Mensen zeggen weleens: o, die lijkt op jou. Dat vind ik zo grappig.” Maar het zit ‘m ook in gedrag. In kleine maniertjes. In herkenning. “Dat ontstaat vanzelf.”

‘Ik heb drie ouders’

Als hun kind later moet uitleggen hoe het gezin eruitziet, hoopt Pelle op één simpele zin. “Ik heb drie ouders.” Niet ingewikkelder dan dat. Geen lange uitleg. Geen verantwoording. Gewoon een feit. “En dat die dat met trots kan zeggen”, voegt Pelle toe. “Dat is het allerbelangrijkste.”

Voor Pelle voelt hun gezin niet uitzonderlijk. Gewoon anders. “We hebben hier heel bewust voor gekozen. We weten waarom we dit doen en we staan er alle drie volledig achter.” En misschien is dat wel de kern van elk gezin, in welke vorm dan ook: dat het klopt voor de mensen die erin leven.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Alleenstaande vader Diego (34) is dolblij met zijn zoon, maar: 'Adoptie begint bij een rouwproces'Lees ook