Barbara Sloesen en Joost Hofman zijn columnisten van LINDA.mini en zullen in elke editie schrijven over hun ouderschap. Wat er aan dat ouderschap voorafging, lees je hieronder.
Eerder deelden ze al het turbulente bevallingsverhaal van hun zoon Shaffy – dat lees je hier.
Het lukt Joost en Barbara niet direct om zwanger te worden en na verloop van tijd ontstaat toch de vraag: waaróm niet? Barbara: “Ik heb nooit dat oergevoel van ‘ik moet en zal moeder worden’ gehad, maar het leek ons allebei fantastisch om ooit een kindje te mogen krijgen. We wilden alleen niet dat ‘zwanger worden’ een allesoverheersend proces zou worden, dat het ons leven zou overnemen. Maar hoe langer het duurde, hoe vaker we dachten: wat is er mis? Ligt het aan ons?”
Bij een fertiliteitscentrum ondergaat Barbara enkele onderzoeken, maar daar komt niets substantieels uit naar voren – ook al zijn ze inmiddels bijna twee jaar bezig. Het stel krijgt de uitspraak ‘Als je het allemaal loslaat, dán gebeurt het’ steeds vaker voor de kiezen. “Ik vind die opmerking echt verschrikkelijk”, zegt Joost. “‘Loslaten’ is onmogelijk, want je denkt er gewoon aan elke keer als je seks hebt. Dat kan niet anders. Je koopt ook geen Staatslot zonder te denken: zou het? Zo’n opmerking legt er eigenlijk alleen maar druk op, want áls je er dan over nadenkt, denk je direct daarna: shit, ik mag er niet aan denken.” Barbara: “Ik was er natuurlijk maandelijks óók mee bezig, als ik voelde dat ik weer ongesteld ging worden. Je komt nooit echt toe aan dat ‘loslaten’.”
Barbara Sloesen over zware bevalling en ic-opname van zoon Shaffy: ‘Hij lag één seconde op mijn borst, blauw en slap’
Ze besluiten in België hun vruchtbaarheid verder te onderzoeken. Daar komt men er al vrij rap achter dat er wél iets in de weg zit: Barbara heeft adenomyose (het ‘zusje’ van endometriose) en een afwijkende baarmoedervorm. “Mijn baarmoeder heeft een T-vorm, waar het eigenlijk meer een soort peertje of kelk moet zijn. Ook zit er aan één kant van mijn baarmoederwand een verdikking in de spier, wat ervoor kan zorgen dat innesteling moeilijker gaat”, legt Barbara uit. Ze krijgt de optie tot operatie voorgelegd, waarin ze een stukje van haar baarmoederwand zullen ‘wegschaven’.
“Dat vond ik best heftig klinken en er is natuurlijk geen garantie dat het lukt”, vervolgt ze. “Hoe ver willen we gaan? Dat is de vraag die we elkaar steeds bleven stellen en tegelijkertijd verleg je die grenzen ook elke keer een stapje. Je hébt al vervelende onderzoeken gehad, je zit nu al in België, dan kan het volgende er ook nog wel bij.”
Barbara besluit de operatie te ondergaan. Samen met Joost plant ze een trip naar New York, als een soort last hurrah voordat ze dit medische traject instappen. Daarna zal Barbara ter voorbereiding op de operatie hormoonpillen moeten gaan slikken, die haar tijdelijk in de overgang zullen brengen. Daarom moet ze eerst een verplichte zwangerschapstest doen. Protocol dus, voor de zekerheid. Die test doet ze snel even tussen de vakantievoorbereidingen door, vertelt ze: “Ik had ‘m al bijna weer ergens in een hoek gegooid, want ik was lekker onze tassen aan het inpakken. Ik keek toch nog maar even en ja … totále verwarring. Zwanger.”
Verwarring dus, geen blijdschap. Joost vertelt waarom: “In de kliniek in België hoorden we dat als we in dit deel van het proces zwanger zouden raken, de kans op een miskraam of vroeggeboorte extreem hoog was. We dachten dus vooral ‘fuck’ en ik ben meteen naar het Kruidvat gerend voor extra zwangerschapstesten.” Barbara: “Hij heeft er echt zeven gehaald, ofzo.”
Joost: “Jij lacht me nu uit, maar weet je hoeveel soorten er zijn? Dat is niet normaal. Vroege testen, laten testen, digitale en die met streepjes. Met woorden, of cijfers, of zelfs specifiek op de week. En de ene kost 1,79 euro en de andere 32 euro – wat is het verschil? Zijn ze allemaal even betrouwbaar? Ik heb in paniek die hele plank meegenomen.” “Ik had gewoon niet genoeg plas voor al zijn tests”, grapt Barbara.
Omdat ze de volgende ochtend al vliegen, is er geen tijd om eerst langs de kliniek te gaan. In New York lopen ze de eerste dagen wat beduusd rond, vertelt Joost: “Het voelde alsof we ons ergens moesten voorbereiden op een miskraam, maar tegelijkertijd gaven die paar dagen in Amerika ons iets meer de ruimte om óók wat geluk te voelen. Zo van: zijn we hier nou met z’n drieën?”
Bij thuiskomst duiken ze meteen vol de controles in. Alles ziet er goed uit, maar Barbara vertelt dat de spanning daardoor niet per se afneemt. “Na elke controle voelden we vooral ‘opluchting’ in plaats van geluk. De eerste zes maanden van die zwangerschap hebben we toch een beetje apathisch rondgelopen, zo van: het kan op elk moment nog misgaan. Gaat mijn lijf het wel volhouden?”
Na de 24-weken-grens beginnen ze eindelijk iets meer rust te voelen. Dat Shaffy dan ook goed voelbaar aan het bewegen is, helpt mee. Hij beweegt zelfs zó goed, dat-ie vlak voor de bevalling in een stuitligging terechtkomt. En dan kun je een succesvolle actrice zijn, maar dan moet je óók gewoon ondersteboven op een strijkplank gaan liggen in de hoop dat je kind zich weer omdraait. “Dan kwam ik thuis en lag Bar weer op haar kop op die strijkplank, zo schuin tegen onze bank aan”, grinnikt Joost. “‘Wat zijn we aan het dóén?’, zei ik dan. Wat is dit voor leven?” Barbara: “Maar hij draaide dus mooi wél, he?”
In januari zijn Barbara Sloesen en Joost Hofman ouders geworden van Shaffy – hij kwam met de nodige paniek ter wereld. Ze deelden hun bevallingsverhaal met LINDA.mini en vertelden waarom Shaffy een week opgenomen moest worden op de intensive care. Lees hier hun verhaal.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Barbara en Joost: ‘Blauw en slap wordt onze Shaffy direct door de medici weggehaald van mijn buik’
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
