Portretserie
Kleine lijfjes, grote persoonlijkheden. Deze jonkies volgen hun eigen stijlregels en vonden zo de beste versie van zichzelf.
EVA (4) gaat bij voorkeur door het leven als Elsa uit Frozen.
Moeder Marije Hulsing-Herbert (37): “Eva en haar Elsa-jurk, nepvlecht en glitterschoentjes – ze kan een marathon rennen op die dingen – zijn tot daaraan toe. Maar onlangs vroeg ze me om haar in verklede toestand niet meer aan te spreken met Eva: ze wil liever Elsa worden genoemd. Het mooiste moment is de supermarkt. Voor de schuifdeuren strekt ze haar armen uit, concentreert zich en opent de deuren op magische wijze, alsof haar ijskrachten de wereld beheersen. Ze stapt binnen, jurkje onder de jas vandaan, glitterschoentjes tikken over de vloer.Het jurkje komt van Marktplaats. Eerst was het twintig centimeter te lang, inmiddels een heel stuk te kort. Eén keer scheurde de sleep van tule en rende Eva naar de buurvrouw; die kon het in haar ogen makkelijker en sneller repareren dan ik – ik geef haar geen ongelijk.
‘ZE REGEERT
MET HAAR
MAGIE EN
FANTASIE’
In een lollige bui speelt mijn man mee als prinses papa met een kroon op en vlecht in zijn baard. Dan wordt Eva streng en zegt ze dat het niet klopt.
Meezingen met Let it go mogen we ook niet: zíj is Elsa. Vriendinnen die tijdens een speeldate willen wisselen van rol, komen van een koude kermis thuis. Op schooldagen moet ze normale kleren aan, hier hebben we weleens een flinke discussie over gevoerd. Thuis, bij vriendinnetjes of bij oma is Elsa aan zet. Dan mag ze regeren met magie en al haar fantasie.”
DAAF (2) is het liefst Spider-Man.
Moeder Willemien Telleman-Jong (35): “Naar de speeltuin, naar bed, naar verjaardagen: waar Daaf is, daar is Spider-Man. Sinds hij het kostuum in de verkleedkist vond, wil hij niks anders meer aan; ook niet toen hij de waterpokken had. Helemaal onder de blaasjes, piepend en hangerig, kwam hij aangehobbeld met het pak: ‘Aan, aan!’ En ik maar zinkolie smeren en talkpoeder strooien, lekker handig met zo’n pak met klittenband op de rug. Om een punthoofd van te krijgen, maar hij zag er wel vrolijker uit. Het pak is geen nieuwtje. Hij kreeg het van zijn nichtjes en het is bijna acht jaar oud. Het heeft flinke vulling op de buik en in de schouderpartij. Met handgebaren alsof hij spinnenwebben schiet, hupst Daaf door de kamer en poseert als een held. Zijn grote broers mogen ook meedoen. In ons jongenshuis barst het van de superheldenkostuums, ook het groene Hulkpak is populair.
‘DAT PAK
MOET AAN,
ZELFS ALS
HIJ ZIEK IS’
Ik ben niet per se blij met Daaf in Spider-Man-outfit als we met het gezin op de foto willen. Als het echt uit moet, lukt dat nooit zonder discussie. Zodra ik naar de sluiting grijp, wringt hij zich uit mijn handen. Ik kan zijn kleine blonde koppie boven dat pak niet weerstaan. Ook niet als Spider-Man koekjes steelt uit de la. Zie maar eens boos te worden op zo’n snoet als hij met stapelstenen een parcours bouwt en van het tv-meubel af dreigt te springen.”
TOMOHA (3) verkleedt zich graag als Stormtrooper.
Vader Daiki Ota (41): “We hebben drie jongens thuis, van acht, vijf en drie jaar en Tomoha is de gangmaker. Altijd in voor een lolletje en nogal getalenteerd in het vragen van aandacht. Soms doet-ie modellenwerk en ook tijdens deze fotoshoot zag ik hoe hij de crew wist in te pakken met zijn blik. Het maakt me trots als ik zie hoe makkelijk hem dat afgaat, zelf zou hij het poseren vooral ‘cool’ noemen. Tomoha’s wereld draait om verkleden. Als Star Wars’ Stormtrooper, een gepantserde infanterist van het Galactische Keizerrijk, handhaaft-ie de orde en voert gevechtsmissies uit.
‘IK GUN
HEM DAT VRIJE
GEVOEL’
Ook thuis, maar de gevechtsmissies met zijn broers lopen niet altijd goed af. In het heetst van de strijd sneuvelt er wel eens een vaas of meubelstuk.
Mijn vrouw en ik houden er een Japandi woonstijl op na. Plastic kostuums en kleurrijke actiefiguren zijn geen match met onze voorkeur voor naturel. Dus elke avond, als de kinderen op bed liggen, doen we een opruimronde en verdwijnen Stormtrooper, Darth Vader en Boba Fett uit zicht. Er geldt in huis één regel: aan tafel draagt iedereen gewone kleren. Buiten dat moment stimuleren we het verkleden enorm. In Japan wordt het gezien als een vorm van expressie, maar ook als kunstvorm. Als kind was ik gek op dat vrije gevoel en dat gun ik Tomoha elke dag.”
ZARI (2) is het liefst een piraat.
Moeder Vareen Rook (28): “Zari zit in de pittige peuterfase. Het liefst draagt ze haar piratenpak. Met een grote hoed, een ooglapje dat nooit past en het zelfvertrouwen waar menig actrice jaloers op zou zijn. Ik kijk naar haar en denk: hier zit een carrière in, met die knalgroene ogen en dat clowneske talent. Ze checkt of je haar grapje wel hebt gezien, herhaalt het driehonderd keer en lacht alvast om zichzelf. Ze is dol op de camera en poseren.
We wonen in Amsterdam Oud-Zuid, waar peuters eruitzien alsof ze net uit een lookbook van een modemerk zijn gestapt. In mooie wollen pakjes, dure merken of juist hyperhip. Ik zou Zari dat allemaal graag aantrekken, maar de lievelingsgarderobe van onze dochter bestaat uit een beren- en apenpak, haar kaboutermuts en het piratenkostuum. Outfits met Paw Patrol en Frozen weten we buiten de deur te houden – ik probeer het nog een béétje hip te houden.
‘IK ZIE ANDERE
MOEDERS
MET EEN SCHUIN
OOG KIJKEN’
Andere moeders zeggen niets, maar ik zie ze met een schuin oog kijken. Zari heeft een sterke eigen wil. Als ze iets niet wil dragen, gaat het niet aan, punt. Af en toe gaan mijn partner en ik de struggle aan, maar meestal accepteren we het gewoon. Toegeven aan een peuter voelt onvolwassen, maar het scheelt een driftbui.
Soms geven we gewone kleren mee bij de kinderopvang, zo van: proberen jullie het maar. Maar over het algemeen paradeert Zari heerlijk als piraat door de buurt.”
SOFIE (2) is het allerliefst een brandweervrouw.
Moeder Judith Kes-Baakman (35): “Het begon ermee dat ze iets op haar hoofd wilde. Toen ik de was opvouwde, greep ze naar een vaatdoekje en droeg het de hele dag op haar hoofd. Geen gezicht, wel hilarisch. Daarna leende ze van vrienden een brandweerhelm voor bij haar brandweerjurk. ‘Die krijgen jullie nooit meer terug’, zei ik nog. Dat was voorjaar 2024, sindsdien draagt ze ’m elke dag, klaar om in actie te komen. Als ze eens in normale kleren naar de kinderopvang gaat, weet ze ook daar feilloos het brandweerpak uit de verkleedstapel te trekken.
‘AL TWEE
JAAR
DRAAGT ZE
DE HELM
ELKE DAG’
Sofies vader is beroepsbrandweerman. Dat heeft ze ongetwijfeld opgepikt en haar verbeelding is ermee aan de haal gegaan. Als het rustig is in de kazerne, videobellen we en mag Sofie de brandweerauto zien. We kunnen haar niet gelukkiger maken. Thuis krijgt papa meteen een te kleine plastic helm op. Dat-ie niet past, maakt Sofie niet uit, gewoon doorduwen. Ze smult van Paw Patrol’s Marshall die op reddingsmissie gaat en ook Brandweerman Sam is favoriet. Ik sluit me soms af voor het geluid, maar papa niet. Die kan alle afleveringen mee zeggen. We hadden meer issues toen ze in de Kabouter Plop-fase zat, vooral als we die muts met belletjes op moesten. Zo’n helm blijkt trouwens soms ook handig: vorige week viel ze uit de bolderkar en die helm brak haar val. Ze stond onverstoorbaar op en dartelde verder.”
NOAH (3) wil 24/7 cowboy zijn.
Moeder Lot van der List (24): “Noah gaat overal naartoe in zijn cowboypak met stokpaard. Niet heel handig in de auto, bij de tandarts of kapper, maar dat maakt hem niets uit. Als hij verkleed is, moet het volgens zíjn plan. Onbekenden reageren enthousiast: iedereen vindt het grappig als Noah met een luid ‘Yihaaa!’ de aandacht trekt en met stokpaard en al de kappersstoel beklimt. Zo zorgt hij meteen voor een showtje.
‘VOOR HEM
IS HET DE
REALITEIT,
VOOR ONS
HILARISCH’
Toen mijn moeder hem die outfit cadeau gaf, zag ik hem veranderen: álles werd cowboy, Noah ging er helemaal in op. En met de intrede van het paard was zijn geluk compleet. Bij het kostuum hoort een liedje: Cowboy Billy Boem wordt de hele dag door gezongen. Hij galoppeert door de kamer, knalt tegen het tv-meubel en de schuifdeuren aan, vangt mij met zijn denkbeeldige lasso. Rollenspelen doet hij steeds vaker, hij verzint hele avonturen. Op straat ziet hij de hoeven van een paard in hondenpootjes in het zand, hij zingt zijn liedje en redt mensen van denkbeeldige auto-ongelukken. Zijn stem wordt laag, hij straalt. Voor hem is het de realiteit, voor ons een hilarisch schouwspel. We kijken er al naar uit om Noah mee te nemen naar een pretpark met cowboythema.
Het stokpaard mag van ons niet mee aan tafel en als Noah een middagdutje wil doen in cowboytenue, roep ik dat het éven de was in moet. Soms is het daarna nog bijzonder lang ‘nat’ en weet ik hem even normale kleertjes aan te trekken. Tot zijn grote teleurstelling.”•
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini lees hier het hele magazine.
Elif heeft een zoontje met het syndroom van Down: 'Ze boden drie keer aan het kindje weg te halen’
