Gerda Lenten Havertong: ‘Mijn oma's hadden 32 kleinkinderen, ik twee. Maar dat is goed’

WORD JE GEWOON OMA GENOEMD OF HEB JE EEN BIJNAAM? “Mijn kleinkinderen noemen me granma, oma in het Sranantongo, de Surinaamse taal. Zo noemde ik mijn eigen oma’s ook. Zij hadden 32 kleinkinderen, ik twee. Maar dat is goed.”
HOE VAAK PAS JE OP? “Toen ze klein waren had ik geen vaste oppasdag, want ik had een onregelmatig en druk leven. Maar mijn dochter Zuléma wist dat ze op me kon rekenen, vooral in de tijd dat Myron, toen zes, de ziekte van Hodgkin kreeg. Gelukkig is hij gered en die gevoelige, geestige jongen gebleven, ondanks al het leed dat hij heeft meegemaakt. Inmiddels zijn ze zeventien en twaalf, dus er valt weinig meer op te passen.”
EN NU, WAT DOET U MET ZE? “Myron en Maïza komen elke vrijdag eten. Dan maak ik klaar wat ze willen. Niet te moeilijk, want ze hebben weinig tijd, ze willen naar hun vriendjes. Ik hoor ze graag uit. Ik vind het leuk om te weten wat ze van plan zijn.”

BEN JE ALS OMA MINDER STRENG DAN ALS MOEDER “Ik denk dat ik nu liever ben. Maar ik breng ze wel mijn normen en waarden bij. Aan tafel gaan de telefoons uit. En als we een serieus gesprek hebben, luisteren we naar elkaar en reageren op wat de ander zegt. Gelukkig hebben ze daar geen moeite mee. Sterker nog: het valt ze vaak op hoe onaardig volwassenen tegen elkaar zijn. Myron kan zeggen: ‘Granma, je leert ons dat je respect voor elkaar moet hebben, maar ik zie dat niet per se terug bij ouderen.’”
IS DE BAND MET JE DOCHTER VERANDERD SINDS JE OMA BENT? “Nee. Ik mocht bij beide bevallingen zijn. We voelen ons dicht bij elkaar en praten veel. Misschien dat ik iets meer wil weten over wat haar kinderen uitspoken dan zij, bijvoorbeeld als Maïza uitgaat. Dan zeg ik: ‘Wil je dan niet weten hoe het er daarbinnen aan toegaat?’ Dan zegt Zuléma: ‘Ga jij maar kijken, jij bent hun oma’. Ben ik gelijk genezen, want zo bedoel ik het ook weer niet.”
WAT IS DE BELANGRIJKSTE LEVENSLES AAN JE KLEINKINDEREN? “Blijf wie je bent en hoe je op de wereld bent gekomen. Dat ben je aan jezelf verplicht.”
IN SESAMSTRAAT PLEITTE JE ACTIEF OM ZWARTE PIET IN DE BAN TE DOEN. HEBBEN JE KLEINKINDEREN DAAR PROFIJT VAN? “Ja. Mijn dochter had het minder plezierig met dat gerommel over Zwarte Piet. Dan gingen we naar een pretpark in plaats van de intocht, omdat ze anders huilend thuiskwam. Mijn kleinkinderen maken dit gelukkig niet meer mee.”•