‘Ik lach mezelf uit om de lijst van opvoedregels die ik had bedacht voordat ik kinderen kreeg’

Op weg naar het ouderschap zijn bij aanstaande ouders de dromen groots en de ambities hoog. De kinderkamer moet sprookjesachtig zijn, de baby wordt biologisch afbreekbaar opgevoed en nimmer komen suikers en E-nummers het huis in. En natuurlijk gaat jouw opvoeding de beste van de eeuw worden: standvastig, consequent en met heel veel liefde. Al die aspiraties en idealen hebben veel weg van goede voornemens op 1 januari. Je weegt en wikt eindeloos: waar leg je de focus, wat zal je doen en laten en wat ga je sowieso anders doen dan je eigen ouders? Dit alles met de missie een perfect geduldige, onverstoorbare opvoeder te zijn. Een prachtige doelstelling. Die standhoudt tot het eerste sprongetje zich aandient en het begin van het einde zich aankondigt.
Voordat ik kinderen kreeg, had ik een hele lijst met opvoedregels:
– Mijn kinderen krijgen geen schermtijd
– Ik blijf altijd geduldig en consequent
– Ik onderhandel niet met peuters
– Speelgoed wordt altijd netjes opgeruimd door de kinderen zelf
Nu ik kinderen heb
– is schermtijd tegenwoordig ‘educatieve rust’, vooral voor mijzelf
– blijkt geduld een werkwoord
– ben ik vooral consequent in het aanpassen van mijn regels
– en onderhandel ik dagelijks alsof ik bij de Verenigde Naties werk

Als ik na de avondravage klaar ben met het opruimen van de keuken, ruim ik ook het speelgoed op, waaronder het speelgoedkeukentje met de 56-delige bestekset. Lacht iedereen nog aan het einde van de dag, dan beschouw ik dat als een opvoedkundige overwinning. En dan heb ik ook nog een rijtje voornemens gehad waar ik mezelf nu hard om uitlach:
– Mijn kind krijgt het eerste jaar geen suiker
– Mijn kind komt nooit bij mij in bed slapen
– Ik vergelijk mijn kind niet met andere kinderen
– Ik trek me niets aan van de moedermaffia of de papaposse
– Ik koop mijn kinderen nooit om met snoep of cadeaus
– Ik word niet zo’n ouder die “Omdat ik het zeg” zegt
Opvoeden is prachtig, maar het is vooral schipperen, onderhandelen en loslaten. En precies op het moment dat je denkt dat het goed gaat, komt het allergrootste kind zich ertegenaan bemoeien: je partner. Gelukkig weet je na al die jaren wel hoe je die consequent aanpakt. Een ‘dank je wel’ zal je toch niet krijgen, het gaat erom dat je gewoon dank je wel tegen jezelf zegt.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini  2 lees hier het hele magazine.

Sander Lantinga: ‘Na die roze wolk volgt een venijnig lagedrukgebied boven het huishouden'Lees ook

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de LINDA.mini nieuwsbrief.