Singer/songwriter Irene Hin is zwanger van haar eerste kind. De zwangerschap verloopt goed, alleen die hormonen in haar lijf, daar moet ze nog even aan wennen. Voor LINDA.mini schrijft ze de komende weken over hoe haar zwangerschap én alles wat daarbij komt kijken verloopt.
Als ik op de heetste zomerdag van het jaar volledig bezweet in een overvolle Primark sta, voel ik mijn telefoon trillen in mijn broekzak. Met vijftien goedkope kledingstukken over mijn rechterarm wurm ik met mijn andere hand mijn mobiel uit mijn veel te strak zittende spijkerbroek. Mijn beste vriendin, natuurlijk. De enige persoon die mij überhaupt nog belt, omdat de rest van mijn vrienden weet dat ik eigenlijk nooit mijn telefoon opneem. Te veel prikkels. Maar goed, voor haar maak ik graag een uitzondering, omdat wij elkaars gedachten nog net niet op afstand lezen. Dacht ik.
“Je raadt het al,” zegt ze. Maar naast het feit dat ik een flauw vermoeden heb hoeveel geld er straks nog op mijn bankrekening staat als ik met mijn dertig jaar een zzp-hongerloon heb uitgegeven in de minst duurzame winkel van het land, heb ik geen idee. “Ik ben zwanger!” roept ze in een mix van euforie en lichte paniek. “Zwanger?!”, schreeuw ik terug, terwijl ik een sexy lingeriesetje laat vallen en wat andere mensen in de winkel mij lichtelijk geïrriteerd aankijken.
Loïs (25): 'Ik hield mezelf altijd voor dat een baby en carrière niet samengaan'
Hoewel ik meteen intens blij voor haar ben, heb ik ook een zwaar gevoel in mijn buik. Al onze onbezorgde, verantwoordelijk-arme nachtelijke escapades van de afgelopen jaren schieten door mijn hoofd: de roddelsessies met rosé op het terras, het strontlazarus worden op een doordeweekse dinsdag, vakanties die we spontaan boekten wanneer we daar zin in hadden en de logeerpartijtjes waar we eigenlijk al veel te oud voor waren — maar die we gewoon zó gezellig vonden.
Heel even voelt het alsof onze vriendschap straks gaat sneuvelen onder het gewicht van poepluiers, kriebelende tepels en chronisch slaaptekort. Want wat als haar nieuwe ritme, energieniveau en prioriteiten straks veranderen? Wat blijft er dan over van óns?
Maar al snel besef ik dat zij belangrijker is dan de versie van ons leven die we achter gaan laten. Gesprekken over mannen en drama worden ingeruild voor bevallingsverhalen, ademhalingstechnieken en de bijna wetenschappelijke analyse van kinderwagens. Minder opwindend, dat geef ik toe.
En nu zit ik hier zelf, ruim een jaar later, met een bijna twintig weken zwangere buik. Hoe blij ik ook ben, ik merk aan hun reacties dat sommige vriendinnen nog niet in dezelfde fase zijn beland. Ik voel hun teleurstelling, de lichte angst voor wat komen gaat. Vriendschap is tot nu toe altijd vanzelfsprekend geweest. We spreken elkaar veel en delen alles. Maar nu begint er iets te verschuiven. Niet door ruzie of afstand, gewoon door verandering.
Nienke Plas tipt andere ouders: 'Voed op met humor en probeer het luchtig te houden'
In het boeddhisme spreken ze van anicca, wat vergankelijkheid betekent. Het is het inzicht dat niets constant blijft en alles voortdurend verandert. Dat leidt tot acceptatie en loslaten in plaats van weerstand. Met dit in mijn achterhoofd probeer ik deze vriendschappen ook niet te repareren, zoals ik dat vroeger gedaan zou hebben. Want vriendschap hoeft niet altijd gelijk te blijven om waardevol te zijn, en afstand hoeft niet per se verlies te betekenen.
De kwaliteit van een vriendschap zit niet in hoe vaak je elkaar ziet, maar in hoe veilig het voelt om jezelf te kunnen zijn. Om te mogen zeggen dat je moe bent, je onzeker voelt of geen energie hebt, zonder dat dat iets afdoet aan wie je bent als vriendin. Deze nieuwe periode voelt als een tijd van herijken. Minder druk, meer diepgang. Dat betekent soms dat vriendschappen veranderen en misschien ook dat je afscheid moet nemen van hoe het was, om ruimte te maken voor iets nieuws, zonder dat dit pijnlijk hoeft te zijn.
Dus ook al betekent het dat ik straks mijn sexy lingeriesetjes inruil voor oma-onderbroeken en voedingsbh’s: met anicca in mijn achterhoofd vertrouw ik erop dat na alle chaos en veranderingen het leven altijd weer iets moois brengt.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Danique Bossers: ‘Dat ik meldde dat een jongen net zo welkom was, leverde vooral verbaasde blikken op’
