'Ruziemaken betekent dat we meer zijn dan alleen vader en moeder'

Ik zou een heel betoog kunnen houden over Joosts gebreken. Dat hij al 389 dagen zegt dat hij morgen écht het scharnier van de deur vervangt, bijvoorbeeld, of dat hij ons Skins-wasparfum in de machine gooit alsof hij aan de pomp staat. Nee, nu Joost vader is, is hij niet opeens veranderd in de perfecte huisvader. Ik zie nog altijd de 2,02 meter lange (die extra twee centimeter is heel belangrijk voor hem) jongen die ik ontmoette op de Magere Brug.
Ik ben niet verliefd op hem geworden omdat hij scharnieren vervangt of de juiste dosering wasparfum kan inschatten. Ik ben verliefd op hem omdat hij juist alles op zijn eigen manier doet; met humor, liefde en aandacht.
Papa Joost verzamelt alvast Hot Wheels in de hoop dat Shaffy van auto’s zal houden. “Kijk Shaf, dit is een Porsche 944, daar rijdt papa ook in en op je achttiende is-ie voor jou.”
Papa Joost bedenkt liedjes om Shaffy in slaap te wiegen: “Hé Shaf, ga je mee Shaf, naar dromenland hier niet ver vandaan.”
Papa Joost fluistert in Shaffy’s oor hoe verliefd hij op me is: “Shaf, heb je gezien hoe mooi mama is?”
En Papa Joost is ook gewoon Joost die mij aan het lachen maakt, mij troost als mijn onzekerheid het overneemt en een prachtig sieraad voor me koopt omdat hij zo verdomd trots op me is. Vaak dacht ik dat mannen zouden veranderen door het vaderschap. Dat een man pas vader zou worden als het kind werd geboren. Nu zie ik dat die vader er al jaren was; verstopt achter een kapotte scharnier, een overdosis wasparfum en een uit de hand gelopen verzameling Hot Wheels.

Mijn ouders hadden laatst ruzie. Dat is een rare gewaarwording als je 34 bent en ervan uitgaat dat alles in het ouderlijk huis altijd maar pais en vree is. Ik had er een mindere dag door, maar was gek genoeg ook blij dat mijn ouders überhaupt nog ruzie kónden hebben. Ik zie mijn ouders als een stel: mijn vader en moeder, mijn papa en mama. En nu ook: opa en oma. Maar ooit stond mijn vader bij mijn moeder voor de deur. Zoenden ze voor het eerst. Liep hij bij haar flatje verliefd naar beneden. Waren ze met z’n tweeën en spraken ze over een toekomst met kinderen.
Mijn ouders zien zoenen bezorgde me dezelfde gezichtsuitdrukking als toen ik vroeger aubergines kreeg voorgeschoteld. Papa en mama waren vooral dat, dus zoenen? Dat deden alleen mensen in films.
Als ik in de oortjes van Shaffy praat, noem ik Bar af en toe ‘mama’. Soms klinkt het mooi, soms trekt ze een gezicht zoals ik als kind bij die aubergines. De eerste keer dat ik Bar zag, was ik op slag verliefd. We waren meteen onafscheidelijk. Als ik nu naar haar kijk, zie ik een fantastische moeder. Hoe haar neus krult wanneer ze lachend met Shaffy speelt, hoe ze haar onzekerheden kan tonen met dat schattige gezicht. Ze is nog steeds hetzelfde meisje op wie ik verliefd werd, alleen de wereld om haar heen is ouder geworden.
Ik hoop dat we over veertig jaar nog steeds af en toe ruzie kunnen maken. Niet omdat ik kick op ruziën met Bar, maar omdat het betekent dat we meer zijn dan alleen vader en moeder.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini  2 lees hier het hele magazine.

Barbara en Joost: ‘Blauw en slap wordt onze Shaffy direct door de medici weggehaald van mijn buik’Lees ook

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de LINDA.mini nieuwsbrief.