
Pas ontdekken dat je überhaupt zwanger bent op het moment dat je gaat bevallen? Dat kán niet. Maar het kan dus wel. Vraag maar aan Britt.
BRITT (22, pedagogisch medewerker) heeft een relatie en is moeder van zoon Frenkie (2).
“Vier keer ging ik naar de huisarts met buikklachten en vier keer werd ik naar huis gestuurd met het advies om paracetamol te slikken. Een lichte blaasontsteking, dus niks ernstigs. Met kerst kreeg ik enorme buikpijn. Omdat ik het prikkelbaredarmsyndroom heb, weet ik het daaraan. In januari kreeg ik opnieuw zo’n heftige pijnaanval. Boos belde ik de huisarts: ik wilde nú serieus worden genomen. Ik mocht komen voor antibiotica, maar moest volgens protocol een zwangerschapstest doen. Ik slikte gewoon de pil, dus verwachtte niks.

‘slik maar
paracetamol
zei de doktor’
Maar de test was positief: 2-3 weken, stond er. Ik belde mijn vriend en zei nog: ‘Gelukkig is het pril.’ Voor een echo werd ik doorgestuurd naar een verloskundige. Mijn vader ging mee, maar mocht niet mee naar binnen. Daar kreeg ik de schrik van mijn leven: de echoscopist schatte de zwangerschap op dértig weken. Levensvatbaar en bijna voldragen dus. Vanaf toen ging alles in een waas voorbij. Ik moest huilen en was vooral doodsbang, bevallen leek me de hel. Mijn vriend steunde me direct; ook onze ouders stonden achter ons. Ik was twintig, wilde op kamers en studeren. In plaats daarvan werd ik moeder. Mijn leven ziet er totaal anders uit dan ik had bedacht, maar ik ben stapelgek op Frenkie. Soms fantaseer ik over een tweede, maar wel pas als we een eigen huis hebben, ouder zijn en iets beter voorbereid.”•
















